Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Χρήστος Παπαδόπουλος Ανοιχτή πληγή

  Ομίχλη. Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα. Ανεξέλεγκτη σιωπή· μέσα τους η οδύνη κοχλάζει. Θολά βλέμματα. Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο...

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026

Χρήστος Παπαδόπουλος Ανοιχτή πληγή

 


Ομίχλη.

Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα.

Ανεξέλεγκτη σιωπή·

μέσα τους η οδύνη κοχλάζει.

Θολά βλέμματα.

Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Όνειρα έγιναν αποκαΐδια πάνω στις ράγες.

Οι λέξεις ξεψυχούν στα χείλη.

Μια χαροκαμένη μάνα

αγγίζει το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Βλέπει απόκοσμες σκιές,

ανθρώπους να λυγίζουν.

Οι κραυγές θεριεύουν·

επίμονο βουητό στα αυτιά.

Μία φωνή ψιθύρισε:

«Πέθανε κι εκείνος».

Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο.

Ένα αγκάθι ρίζωσε βαθιά στον λαιμό.

Βουβός σπαραγμός.

Πένθιμο πέπλο σκέπασε τις κόρες των ματιών.

Φλόγες τύλιξαν το πρόσωπο.

Πύρινα δάκρυα πότισαν το χώμα.

Η απώλεια...

Αδυσώπητη,

Αβάσταχτη,

Αιώνια.

Η πληγή παραμένει νωπή,

μια αγέφυρωτη ρωγμή στην ψυχή.

Το οξυγόνο στέρεψε.

Η ελπίδα πνίγηκε στον καπνό.

Η σπίθα στα μάτια

των ταξιδιωτών του χειμώνα έσβησε.

Η δικαίωση βυθίζεται στο λυκόφως.

Το μέλλον,

Μια απέραντη έρημος από στάχτες.


Γιατί πρέπει να δίνεται χώρος και στα νέα παιδιά που εκφράζουν τις αγωνίες τους μέσω της ποίησης, ακριβώς τη στιγμή που ο λόγος τους αρχίζει να βγαίνει από το κέλυφός του και να αναζητεί το δρόμο του προς το πέταγμα.Κι όσο δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος και για κάποιους που πετάνε χρόνια κι εξακολουθούν να μπλέκονται τα φτερά τους σε συρματοπλέγματα, σε κλαδιά δέντρων ή σε σύννεφα και να μην παίρνουν είδηση οι άλλοι το μοναχικό τους πέταγμα (γιατί δε σου αφήνουν εύκολα μια θέση στα περίοπτα κλαδιά τους τα άλλα φτερωτά συντρόφια) , άλλο τόσο είναι δύσκολο για τα νέα παιδιά να βρουν ένα φιλόξενο δέντρο που θα τους βοηθήσει να δοκιμάσουν τα φτερά τους.

Κώστας Τσιαχρής 


Ο Χρήστος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει. Η ενασχόλησή του με την ποίηση και την πεζογραφία ξεκίνησε συστηματικά από την ηλικία των δώδεκα ετών, καλλιεργώντας έκτοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για τον λόγο και τη νεοελληνική γραμματεία. Το δημιουργικό του έργο επεκτείνεται στη συγγραφή θεατρικών έργων και δοκιμίων. Στην ηλικία των 19 ετών, η γραφή του εστιάζει πλέον στη σκιαγράφηση σύγχρονων κοινωνικών ζητημάτων, επιδιώκοντας την ανάδειξη των βαθύτερων συναισθηματικών πτυχών της ανθρώπινης ψυχής. (Από την έκδοση της ανθολογίας "Ποιητικοί ψίθυροι καρδιάς " Εκδόσεις Ηλιαχτίδα)


Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Μίμνερμος, Ἠέλιος μὲν γὰρ ἔλαχεν :Απόδοση από τον Κώστα Τσιαχρή






Ἠέλιος μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον ἤματα πάντα,

οὐδέ ποτ᾽ ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία

ἵπποισίν τε καὶ αὐτῶι, ἐπεὶ ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς

Ὠκεανὸν προλιποῦσ᾽ οὐρανὸν εἰσαναβῆι.

τὸν μὲν γὰρ διὰ κῦμα φέρει πολυήρατος εὐνή,

ποικίλη, Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη,

χρυσοῦ τιμήεντος, ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ᾽ ὕδωρ

εὕδονθ᾽ ἁρπαλέως χώρου ἀφ᾽ Ἑσπερίδων

γαῖαν ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα καὶ ἵπποι

ἑστᾶσ᾽, ὄφρ᾽ Ἠὼς ἠριγένεια μόληι·

ἔνθ᾽ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος υἱός.


 .....,.........................................................................


Του ήλιου η κάθε μέρα βάσανο 

Ανάπαυση δε χαίρονται καμιά 

αυτός και τ' άλογα του 

Μόλις αφήνει η ροδοχέρα Αυγή 

το πέλαγο 

κι αρχίζει το σκαρφάλωμα στα ουράνια 


Αυτόν πάνω στα κύματα 

κρεβάτι πολυπόθητο λικνίζει 

Πλουμιστό 

Που με τα χέρια του το σκάλισε ο Ήφαιστος 

από χρυσάφι ατόφιο 

Από κάτω φτερωτό 

Και πλάι στο νερό λουφάζει 

από τη ζηλεμένη γη των Εσπερίδων 

ως τα μέρη της Αιθιοπίας 

Εκεί που τ' άλογα και το γοργό του αμάξι 

ξαποσταίνουν 

Ώσπου να φτάσει η νεογέννητη Αυγή 

Και σ' άλλο πια ν' ανέβει αμάξι 

ο γιος του Υπερίωνα 


Κ.  Τσιαχρής 

Πέμπτη 28 Μαΐου 2026

Η επίσκεψη

 


Συγύρισε τα πάντα 

Πρώτα τους σοβάδες 

Ύστερα τα ετοιμόρροπα πορτρέτα 

Τελευταίο τον μπουφέ με τ' ασημένια κηροπήγια 

Που έμοιαζαν με τέρατα 

όπως καθρεφτίζονταν στον τοίχο 

Όλα πια ανέδιδαν 

την πάστρα ενός προσώπου 

που ξεμπερδεψε με τους λογαριασμούς του 

Κι ήσυχα ακουμπισμένος 

στη γλυκιά αλαζονεία 

Συλλογίζονταν   τα λάφυρα 

ενός πολέμου κερδισμένου

με τις πλάτες άλλων.  

Εαυτών βαθιά κρυμμένων 

στα καλύτερα κομμάτια του μυαλού του 

Χτύπησε η πόρτα 

"Τόσο γρήγορα; Δε σας περίμενα 

Μα ούτε ένα προμήνυμα ; 

Μια αόριστη υπόσχεση ότι έρχεται το τέλος;"

Ο άλλος χαμογέλασε 

"Βιαστειτε.Η βάρκα περιμένει .

Δύσκολος καιρός για χρέη 

σε δεύτερες ζωές.

Μην αμελήσετε την πληρωμή.

Το νόμισμα"

Και κοίταζε με νόημα 

μια τη σπάθα 

μια τους άλλους επιβάτες 

Που συγύριζαν μιαν άδεια θέση  

στη σκοτεινιασμένη βάρκα



Κ. Τσιαχρής 

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Μετάξυ Φαβιέρου και πλατείας Βάθη

 


Ζω κάτω από μία μπουγάδα 

που στάζει μονότονα 

απ' το διαμέρισμα του τρίτου 

Κάτω απ' την παχιά αιθαλομίχλη 

και τα κομματάκια ορίζοντα 

ανάμεσα στις πολυκατοικίες 

και τις φωνές γειτόνων  

Μέσα σε μια τσιμεντένια θλίψη 

Μεταξύ Φαβιέρου και πλατείας Βάθη 

Ένα επώνυμο που ψάχνει συντροφιά 

χτυπώντας τα ξένα κουδούνια 

ή μερικές φορές ελπίζοντας 

ότι τα περιστέρια στο μπαλκόνι μου 

θα μεταφέρουν ίλιγγο 

από τα φτερά τους  

στη ζωή μου 


-Τι θέλετε; ....δε σας ακούω.

Ποιος σας έδωσε το θάρρος 

να χτυπάτε δίχως άδεια ξένες ησυχίες; 

Α μη χτυπάτε τις  καρδιές τα μεσημέρια 

Μη παρακαλώ  

Μη χτυπάτε στα κουδούνια ονόματα 

που υποφέρουν από αμνησία 

Κανένας ένοχος για τη δική σας ερημιά 

δεν κρύβει το μαχαίρι του 

κάτω από ένα επώνυμο 

Κι αλίμονο σβήστε για τα καλά 

Σκουπίστε ολότελα απ' τα χέρια σας 

τ' απομεινάρια ή τα ψεύτικα χτυπήματα φτερών


Κ. Τσιαχρής 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Αυτο-ύπνωση


 

Σαν κοίταξε την κοιμισμένη πολιτεία 

Έκοψε πάλι τα φτερά απ' την αλογόμυγα ο Σωκράτης 

Ό,τι κι αν άγγιζε 

μυαλό ή μαξιλάρι 

γίνονταν ροχαλητό 

Και σκέφτηκε την πολιτεία 

πόσα  κιλά βουβών ανθρώπων  

σήκωνε στους ώμους 

πόσα κιλά υπνοστεντόν ετοίμαζε

και έβαζε κρυφά στο στόμα  των παιδιών της 

Και ξανασκέφτηκε 

Τι να παλεύω τώρα με τσιμπήματα και κεντριά 

Τι να παλεύω με φτερά από τσιγαρόχαρτο 

Ο ύπνος πέτρωσε για τα καλά σε αυτά τα σώματα 

Ούτε με ηλεκτροσόκ δεν ξαναγίνουνται αίμα και θερμότητα  

Όχι , η φιλοσοφία δε νικάει 

αυτό που μας νυστάζει 

Ύστερα έπεσε κι εκείνος με λαχτάρα 

στο ζεστό κρεβάτι 

Εκτίνοντας την τιμωρία του 

Σκεπτόμενος 

Τι κώνειο τι χασμουρητό! 

Το ίδιο είναι 



Κ. Τσιαχρής 

Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

Πλανόδιοι καλλιτέχνες

 


Απ' τον παράδρομο θα έφταναν πιο γρήγορα 

Χωρίς χιλιόμετρα ουρές 

Σβησίματα της μηχανής, βρισιές και νεύρα 

Και μήτε λόγος για πανάκριβα διόδια 

Και για κολλημένες ώρες 

Κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού 

Θα έφταναν στην εξορία πιο γρήγορα 

Κι οι αλυσίδες γύρω από τα χέρια τους 

Θα έμοιαζαν με Μάρτηδες

Με κόκκινο από αίμα κι άσπρο από ελπίδα 

Άνθρωποι που κλάταρε η φωνή τους 

πάνω στο τραγούδι 

Ή καλλιτέχνες που έπεσε η γραμματική 

απ' το στόμα τους σα χαλασμένο δόντι 

Απ' τον παράδρομο φαινόταν καθαρά ο παράδεισος 

Τα σκουριασμένα κάγκελα 

Η ματιά του δεσμοφύλακα 

που κόρδωνε τις τρίχες 

Οι ατέλειωτοι μονόλογοι 

με ακροατές τους ποντικούς 

Και κάπου κλειδωμένη 

στο βαθύτερο κελί η τέχνη 

Πέρα από τον κόσμο Πέρα απ' το ωραίο 

Πέρα από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο 

Που έβγαζε ως την αιώνια ευτυχία 

Κ . Τσιαχρής 

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας

 



Όσο δε γίνεται 

να απαρνηθεί τον Βόρειο Πόλο η πυξίδα 

Το ίδιο δεν μπορεί να στρέψει την βελόνα της 

αλλού η ζωή μου 

Με μια έλξη ερωτική 

θα δείχνει πάντα σταθερά 

την όψη του πατέρα της 

Του φόβου 


Κ.Τσιαχρης 


Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Νεκροταφείο αυτοκινήτων

 


Μέσα στη λάβρα του μεσημεριού σε μια μάντρα 

Στέκουν απομεινάρια από μοτοσικλέτες 

στραπατσαρισμένα φορτηγά και βαν 

Οι γερανοί συνέχεια ξεφορτώνουν κι άλλα 

Ολοένα κι άλλα ...

Έναν  μεγάλο    όχλο  από ρόδες 

πάνω στον ανθό των γηρατειών τους

Κι έχουν αυτά τα παλιοσίδερα  

μια φλύαρη βουβαμάρα 

Σου κοκκαλώνουνε  το σάλιο μες στο στόμα 

Σε παγώνουν 

Πρώην λιμουζίνες,  τρίκυκλα,  ταξί 

Μια μάζα από χιλιόμετρα που  κείτονται νεκρά 

Χωρίς να ξαναγίνουνε ποτέ ταξίδι 

Και κάπου κάπου ακούγονται τριξίματα  

Σα να συνωμοτούν οι λαμαρίνες μεταξύ τους 

ή να κλαίνε για το πλιάτσικο 

που γίνεται στον θάνατο τους 

από  γυρολόγους μεταχειρισμένων  ανταλλακτικών 


Κ. Τσιαχρής