Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Κώστας Τσιαχρής "Το φάντασμα"

Μέρες τώρα  κυνηγάω ένα φάντασμα που κυνηγάει τις μέρες μου Στήνω παγίδες με ποιήματα ανοίγω  τα παράθυρα  υποκρίνομαι : τρομάζω  ...

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Κώστας Τσιαχρής "Το φάντασμα"



Μέρες τώρα 
κυνηγάω ένα φάντασμα
που κυνηγάει τις μέρες μου
Στήνω παγίδες με ποιήματα
ανοίγω  τα παράθυρα 
υποκρίνομαι : τρομάζω 
σκεπάζω με λευκό  σεντόνι 
κάθε λέξη
Στρώνω για δύο το κρεβάτι 
περιμένω...
Κι ανέλπιστα 
όταν έσφιξα το χέρι του 
και μου μιλούσε 
πια ο παλμός
Ένιωσα 
που το φάντασμα 
χτυπούσε τώρα 
εγκλωβισμένο οριστικά 
μέσα στο αίμα 
το δικό μου 



Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Κώστας Τσιαχρής "Θαλασσογραφία"





Πάνω  που πήρα χρώματα απ'το χάος
να  με  ζωγραφίσω 
στάθηκα
Αντιδρούσε το πινέλο
Δεν ήταν κάτι για να μείνει
Άλλαζε  συνέχεια το πορτρέτο
απλωνόταν
έπιανε  το μέρος της  στεριάς
Μα εγώ ήμουν θάλασσα 
Έπεφταν από τις  τσέπες μου ναυάγια 
Κυμάτιζα 
κι ούτε για μια στιγμή δεν έμεινα
να ισορροπήσω
πάνω  στις μπογιές μου 




Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Κώστας Τσιαχρής "Αντιγραφή"



Περπατώντας  μεσημέρι στην πλατεία  Βάθης
φέρνει ένα   χοροπήδημα  στο στήθος όλη  αυτή  η ασυνταξία 
χοπ  ολόφτυστο  τραγούδι  
ενώνεται   το στήθος   με  την  παρακμή 
και   τσαλακώνονται  μαζί
μέσα  στην αφρικάνικη σκόνη
Τα  πρεζόνια  γίνονται τριζόνια  που  διαολίζονται και  ξεσηκώνουν στ'αυτιά μια  μουσική  πιο  δική μας 
χοπ  ολόφτυστη   ικεσία 

Δώσε μου ένα κέρμα  να σου  δώσω φάρμακο απ'τα τραύματά  μου 
Μεσημέρι περπατώντας
τα  παγκάκια  σοβαρεύουν  αποκτούν  το ύφος  σαρκοβόρου  λουλουδιού  που  περιμένει
Κάποιος  θα λυγίσει - θέμα χρόνου-
είτε  περαστικός   είτε  θαμώνας

Είναι  λοιπόν  παράξενο  τρομακτικά  παράξενο
Αυτή η πλατεία αποστηθίζει βρώμα  κι απαγγέλλει   ουρανό 
Μα  μόλις πάει με την  κουτοπονηριά  της  χοπ
να   αντιγράψει  απ'  το  τετράδιο  των ονείρων
επιτηρητές  την παίρνουν  μυρωδιά 
οι κόρνες  των  αυτοκινήτων
μηδενίζουνε  την κόλλα της






Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Κώστας Τσιαχρής Περί ανέμων...και θυμάτων


Φυσάει   όλο  το  απόγευμα
αυτή  η μοναξιά
κουράστηκαν τα   δέντρα να  την τραγουδάνε
μ' εκείνο   το  μονότονο ββββ
δε  λέει να   κοπάσει
Έρχεται  από  μακρινούς   ασκούς
από  τις πρώτες λάσπες που έχτισαν  τον άνθρωπο
από  το πλευρό  που  λυπήθηκε  να σπαράξει  ο  Θεός
δύναμη   παραδομένη    άνευ όρων
σε  άλλη   δύναμη
όμοια  με  κλάμα  πεινασμένου  ζώου
φυσάει  με  χτύπους  πάνω στις  κορνίζες
ξεριζώνει  πρόσωπα  που υπήρξαν
κάποτε  και  κάπως
καταστρέφει     ενθύμια  πόθου
με   μανία   απατημένης  συζύγου
να και τ'  αγριόσκυλα  στην  επικράτειά   της
Ββββ
Από   δω και κάτω ουδείς   ευθύνεται  για τα  κομμάτια  που θα χάσετε
βαδίζετε   εν  πλήρει  συνειδήσει
προς  αβέβαιες  κατευθύνσεις
προς  ένα μέλλον με  πολλά  παυσίπονα
και   λιγότερες    αγκαλιές
Καλού  κακού   ας  υπάρχει ένα  πιστόλι   κάτω  απ'τη μασχάλη
ββββ
και θα'πρεπε κανονικά
όλο αυτό το βουητό   να  τρώει   τα  νεύρα  θα'πρεπε  η καρδιά να χάνει  νότες να χτυπάει  παράφωνη μέσα σε όλο  αυτό το βουητό
αλλά  κάποιος  δόλος  δασκαλεύει -φαίνεται- τα  πάντα
κι  αντί  να μπει για  τα καλά ένα  μάνταλο
ανοίγει   διάπλατα  η πόρτα
ωσάν  σημείο  ή  και   κατάθεση
μιας   απολύτως  θεατρικής υποδοχής

του  νέου   Μεσσία 



Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Κώστας Τσιαχρής "Απομίμηση γλυπτικής"






Κάτω απ' τη λάμπα στάσου
σκοτεινή μου λέξη
Κάθισε γυμνή
με τα εσώρουχα
με τα νοήματα
που αγγίζουνε την ποίηση
χωρίς επίθετα και τόνους
ανορθόγραφη προκλητικά
με τα φωνήεντά σου
ανοιχτά στον έρωτα
και με τα σύμφωνα
φύλλο συκής
πάνω στο καρβουνάκι
το αναμμένο
ανάμεσα στα πόδια σου
Και μη φοβάσαι το μαχαίρι
Άφησέ το
Θα σκαλίζει
στο μυαλό μου μάρμαρο
για να σε στήσει
μέσα ίνδαλμα
μιας φρίκης









Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Κώστας Τσιαχρής Περί Σαδδουκαίων


Αγαπούληδες   ποιητές  αγαπούλες μου  ποιήτριες
τα μπαλκόνια   έπεσαν  και   δεν  είναι  χώρος   εδώ
να ξαποστάσουν  τα φτερά σας
τα  πατώματα   μαράθηκαν   δεν έχει  ψίχουλα   εδώ
τσιμπολογήστε   ποίηση   αλλού 
σε   αποστειρωμένα  βιβλιοπωλεία σε  προθήκες με    λαμπιόνια
κάπου   θα χωράει  ένα  περίσσιο    όνομα  με  κεφαλαία  ή με μικρά 
κάπου   θα   χωράει  ένας τρόπος να  σιγήσουν οι   ανίδεοι   για να  λάμψει η αρετή   σας
Αφού   απόμεινε    γεροντοκόρη η ποίηση
και  πίνει  τσάι  σε  φιλανθρωπικά   γκαλά
διοπτροφόρος   αναγνώστρια  των παθών μας 
-μα  τι  εξαίσια   γραφή
-οι στίχοι  αυτοί  αγγίζουν  την καρδιά  του  λυρισμού
-υπάρχει  μια αισθαντικότητα   μέσα    σε  τόσο    κυνισμό
Αισθαντικότητα.  Με  άλλα  λόγια  απόδραση   σε  τόπους  όπου  φέγγει η  φλυαρία 
λέξεις   επί  λέξεων  πρόβατα  επί  σφαγή
όταν  ο  θύτης  έχει   αφήσει  το μαχαίρι 
σε  άλλες   εποχές
σε   χρόνια  όπου  έβγαζε αγαπούλες  μου
μια  εφηβεία  η σκέψη



Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Κώστας   Τσιαχρής   Φοβού τους  Δαναούς






Αγοράστηκε    στην  Ασωμάτων
σε  μια  εποχή    μεγάλης    συντριβής   καθώς   ακούγονταν  στο σώμα    εκρήξεις   μοναξιάς  και   το  παράθυρο έμοιαζε ταξίδι
Ακόμη  ανέγγιχτο  όπως  στην πρώτη  εκείνη   αγρυπνία  προς  τιμήν του   
Ακόμη  αστραφτερό
Ρίχνει  ένα  φως   που   γράφει   ελιγμούς  στα μάτια  και   στην  αναπόληση 
Ένα τετράγωνο  κυματιστό   κομμάτι  τέχνη  
Αγοράστηκε    σαν ανταπόδοση  ενός   αδέξιου   πάθους
που  έμελλε  να  το ρουφήξει  ο χρόνος  να  το  αφυδατώσει  για  να κείτεται  αποτύπωμα  παλιάς  δροσιάς
σε   τώρα   διψασμένο   στόμα
Αντίγραφο  μεγάλης τέχνης
Φέρνει   απάνω  δαχτυλιές  από  ένα  μέλλον  που το  ρίξαμε  στην άκρη  των  ελπίδων  μας
και  μεγαλώνει  σαν παράσιτο    τραβώντας   νεύρο  από  την ίδια  του  την περιφρόνηση
Αλλά  δε  βαριέσαι
Ποιος  δίνει  σημασία  σε πυξίδες όταν  έχει   εμπρός  του  τις  ακτές;
Και   τέλος  πάντων 
τώρα   πια   αυτό  το 
αριστούργημα  διακόπτει   απλώς  τη σκόνη  που  θρονιάστηκε  για  τα  καλά   στο   πρόσωπό  μας