Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Κώστας Τσιαχρής " Εις τον τύπον των ήλων"

Κι  αν δεν υπάρχουν σημάδια Επινόησε τα Θα  χρειαστούν  βεβαίως πολλά καρφιά μα περισσότερη σιωπή για  ν'ακουστούν οι χτύποι ...

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Courtney Barnett "Sometimes i sit and think , and sometimes i just sit"




Αυτό το εικοσιοκτάχρονο κορίτσι από τη Μελβούρνη της Αυστραλίας ξαναφέρνει το ρίγος σε ένα είδος που τα τελευταία χρόνια διανύει την εποχή των ισχνών αγελάδων , στο κιθαριστικό ροκ ,όπως για τελευταία ίσως φορά - με κάποιες αναλαμπές αργότερα - το ακούσαμε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 90 , με τη σκηνή του Seattle και μυθικά συγκροτήματα όπως οι Nirvana , οι Pearl Jam , οι Hole και οι Alice in Chains .Και είναι αλήθεια ότι η Courtney Barnett έχει αντλήσει την έμπνευσή της αρκετά από αυτόν τον ήχο ,ιδιαίτερα στις πιο άγριες στιγμές της . Ξεκίνησε την καριέρα της παίζοντας δεύτερη κιθάρα στους Rapid Transit , ένα garage grunge συγκρότημα από την περιοχή της Μελβούρνης . Αργότερα συμμετείχε στους Immigrant Union .Το 2012 ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία ,την οποία ονόμασε Milk! Records και κυκλοφόρησε τον μικρής διάρκειας δίσκο " I've got a friend called Emily Ferris " .Το 2013 ακολούθησε ένα δεύτερο EP με τίτλο "How to carve a carrot into a rose" και φέτος η πρώτη μεγάλης διάρκειας δουλειά της ,η οποία τιτλοφορείται "Sometimes i sit and think , and sometimes i just sit" και είναι μία πραγματική αποκάλυψη . 


Με έναν ήχο ολοζώντανο , γεμάτο από ηλεκτρικά σκιρτήματα , επιθετικά μελωδικό και νευρώδη , απόλυτα αφυπνιστικό , σε στιγμές δραματικό και κολασμένο , η Barnett καταθέτει τη δική της εκστατική πρόταση για το πώς μπορεί να ανανεωθεί και να ακουστεί ξανά περιπετειώδης και ακαταμάχητος ο κιθαριστικός ήχος . Αυτό δε που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο ιδιότυπος τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει τα τραγούδια . Σα να ονειρεύεται και να δίνει στα όνειρά της τη μορφή των τραγουδιών , και σα να ξυπνάει στη φωνή της ένας θηλυκός Lou Reed και να της μεταδίδει τη νωχέλεια και το παγωμένο πάθος της ερμηνείας του . Άλλοτε πάλι σχεδόν φτύνει τις λέξεις με έναν τρόπο που θυμίζει περισσότερο τους rappers ,όπως στο απίστευτο single "Pedestrian at best" . Κι είναι έπειτα αυτή η βαθιά αίσθηση ενός blues ηχοχρώματος που διαπερνά διακριτικά όλο το δίσκο ,αλλά κορυφώνεται δυναμικά σε δύο εξαίσιες στιγμές όπως το "Small Poppies" και το "Kim's Caravan" . Mε ένα τέτοιο ,λοιπόν , ξεκίνημα η Courtney Barnett ανοίγει τα φτερά της πάνω από τον μεγάλο και απρόβλεπτο κόσμο της μουσικής ,και φτάνει με την πρώτη της πτήση σε απίστευτα ύψη συνθετικής και εκφραστικής αρτιότητας . 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου