Πλανόδιοι καλλιτέχνες

 

Απ' τον παράδρομο θα έφταναν πιο γρήγορα 

Χωρίς χιλιόμετρα ουρές 

Σβησίματα της μηχανής, βρισιές και νεύρα 

Και μήτε λόγος για πανάκριβα διόδια 

Και για κολλημένες ώρες 

Κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού 

Θα έφταναν στην εξορία πιο γρήγορα 

Κι οι αλυσίδες γύρω από τα χέρια τους 

Θα έμοιαζαν με Μάρτηδες

Με κόκκινο από αίμα κι άσπρο από ελπίδα 

Άνθρωποι που κλάταρε η φωνή τους 

πάνω στο τραγούδι 

Ή καλλιτέχνες που έπεσε η γραμματική 

απ' το στόμα τους σα χαλασμένο δόντι 

Απ' τον παράδρομο φαινόταν καθαρά ο παράδεισος 

Τα σκουριασμένα κάγκελα 

Η ματιά του δεσμοφύλακα 

που κόρδωνε τις τρίχες 

Οι ατέλειωτοι μονόλογοι 

με ακροατές τους ποντικούς 

Και κάπου κλειδωμένη 

στο βαθύτερο κελί η τέχνη 

Πέρα από τον κόσμο Πέρα απ' το ωραίο 

Πέρα από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο 

Που έβγαζε ως την αιώνια ευτυχία 

Κ . Τσιαχρής 

Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας

 

Όσο δε γίνεται 

να απαρνηθεί τον Βόρειο Πόλο η πυξίδα 

Το ίδιο δεν μπορεί να στρέψει την βελόνα της 

αλλού η ζωή μου 

Με μια έλξη ερωτική 

θα δείχνει πάντα σταθερά 

την όψη του πατέρα της 

Του φόβου 

Κ.Τσιαχρης 

Νεκροταφείο αυτοκινήτων

 

Μέσα στη λάβρα του μεσημεριού σε μια μάντρα 

Στέκουν απομεινάρια από μοτοσικλέτες 

στραπατσαρισμένα φορτηγά και βαν 

Οι γερανοί συνέχεια ξεφορτώνουν κι άλλα 

Ολοένα κι άλλα ...

Έναν  μεγάλο    όχλο  από ρόδες 

πάνω στον ανθό των γηρατειών τους

Κι έχουν αυτά τα παλιοσίδερα  

μια φλύαρη βουβαμάρα 

Σου κοκκαλώνουνε  το σάλιο μες στο στόμα 

Σε παγώνουν 

Πρώην λιμουζίνες,  τρίκυκλα,  ταξί 

Μια μάζα από χιλιόμετρα που  κείτονται νεκρά 

Χωρίς να ξαναγίνουνε ποτέ ταξίδι 

Και κάπου κάπου ακούγονται τριξίματα  

Σα να συνωμοτούν οι λαμαρίνες μεταξύ τους 

ή να κλαίνε για το πλιάτσικο 

που γίνεται στον θάνατο τους 

από  γυρολόγους μεταχειρισμένων  ανταλλακτικών 

Κ. Τσιαχρής