Απ' τον παράδρομο θα έφταναν πιο γρήγορα
Χωρίς χιλιόμετρα ουρές
Σβησίματα της μηχανής, βρισιές και νεύρα
Και μήτε λόγος για πανάκριβα διόδια
Και για κολλημένες ώρες
Κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού
Θα έφταναν στην εξορία πιο γρήγορα
Κι οι αλυσίδες γύρω από τα χέρια τους
Θα έμοιαζαν με Μάρτηδες
Με κόκκινο από αίμα κι άσπρο από ελπίδα
Άνθρωποι που κλάταρε η φωνή τους
πάνω στο τραγούδι
Ή καλλιτέχνες που έπεσε η γραμματική
απ' το στόμα τους σα χαλασμένο δόντι
Απ' τον παράδρομο φαινόταν καθαρά ο παράδεισος
Τα σκουριασμένα κάγκελα
Η ματιά του δεσμοφύλακα
που κόρδωνε τις τρίχες
Οι ατέλειωτοι μονόλογοι
με ακροατές τους ποντικούς
Και κάπου κλειδωμένη
στο βαθύτερο κελί η τέχνη
Πέρα από τον κόσμο Πέρα απ' το ωραίο
Πέρα από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο
Που έβγαζε ως την αιώνια ευτυχία
Κ . Τσιαχρής