Αυτο-ύπνωση

 

Σαν κοίταξε την κοιμισμένη πολιτεία 

Έκοψε πάλι τα φτερά απ' την αλογόμυγα ο Σωκράτης 

Ό,τι κι αν άγγιζε 

μυαλό ή μαξιλάρι 

γίνονταν ροχαλητό 

Και σκέφτηκε την πολιτεία 

πόσα  κιλά βουβών ανθρώπων  

σήκωνε στους ώμους 

πόσα κιλά υπνοστεντόν ετοίμαζε

και έβαζε κρυφά στο στόμα  των παιδιών της 

Και ξανασκέφτηκε 

Τι να παλεύω τώρα με τσιμπήματα και κεντριά 

Τι να παλεύω με φτερά από τσιγαρόχαρτο 

Ο ύπνος πέτρωσε για τα καλά σε αυτά τα σώματα 

Ούτε με ηλεκτροσόκ δεν ξαναγίνουνται αίμα και θερμότητα  

Όχι , η φιλοσοφία δε νικάει 

αυτό που μας νυστάζει 

Ύστερα έπεσε κι εκείνος με λαχτάρα 

στο ζεστό κρεβάτι 

Εκτίνοντας την τιμωρία του 

Σκεπτόμενος 

Τι κώνειο τι χασμουρητό! 

Το ίδιο είναι 

Κ. Τσιαχρής 

Πλανόδιοι καλλιτέχνες

 

Απ' τον παράδρομο θα έφταναν πιο γρήγορα 

Χωρίς χιλιόμετρα ουρές 

Σβησίματα της μηχανής, βρισιές και νεύρα 

Και μήτε λόγος για πανάκριβα διόδια 

Και για κολλημένες ώρες 

Κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού 

Θα έφταναν στην εξορία πιο γρήγορα 

Κι οι αλυσίδες γύρω από τα χέρια τους 

Θα έμοιαζαν με Μάρτηδες

Με κόκκινο από αίμα κι άσπρο από ελπίδα 

Άνθρωποι που κλάταρε η φωνή τους 

πάνω στο τραγούδι 

Ή καλλιτέχνες που έπεσε η γραμματική 

απ' το στόμα τους σα χαλασμένο δόντι 

Απ' τον παράδρομο φαινόταν καθαρά ο παράδεισος 

Τα σκουριασμένα κάγκελα 

Η ματιά του δεσμοφύλακα 

που κόρδωνε τις τρίχες 

Οι ατέλειωτοι μονόλογοι 

με ακροατές τους ποντικούς 

Και κάπου κλειδωμένη 

στο βαθύτερο κελί η τέχνη 

Πέρα από τον κόσμο Πέρα απ' το ωραίο 

Πέρα από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο 

Που έβγαζε ως την αιώνια ευτυχία 

Κ . Τσιαχρής