Κρίση αυτογνωσίας

 

Τώρα εξηγούνται όλα 

Το σφυρί στο στόμα 

Οι τσακισμένες λέξεις 

Ένα επεισόδιο φαρυγγίτιδας 

Που έμελλε να αφήσει βραχνιασμένες 

Δύο μεγάλες μου ελπίδες :

Τον εγωισμό μου και την περηφάνια 

Πόσο με στενεύει η γλώσσα των ανθρώπων 

Ο ,τι λέω κουτσαίνει αντί να τρέχει 

Και κανένας φθόγγος 

δε μου φτάνει 

από καταβολής ανθρώπων 

για να πάρει νόημα και σάρκα 

πάνω στο χαρτί 

η ερημιά που νιώθω 

Όταν είμαι έξω απ'τη φωνή σας

Πώς λυτρώνομαι 

Κι ας με περνάτε πάντα για μουγγό

ή για καναρίνι με κομμένη γλώσσα 

Είμαι ο κήρυκας 

μιας αδυσώπητης σιωπής 

Κ. Τσιαχρής 

Χαρτοπαικτική λέσχη

Από τους εαυτούς 

Που έκρυβα για χρόνια στο μανίκι μου

Θα σου πετάξω  εκείνον 

Που σαν Άσσος ξέρει να κερδίζει την παρτίδα 

Όμως μη φοβηθείς 

Πόνταρε την καρδιά και το μυαλό σου 

Πάνω στην τσόχα θα λυθούν απόψε διαφορές αιώνων 

Τραύματα και ζωές 

που μεταφέρουμε κι οι δυο μας από άλλες εποχές 

Για να  μιλήσουμε ανοιχτά 

με τη φωνή προγόνων και τη γκίνια απογόνων 

Κι αν μείνουμε ταπί από παρόν 

Όλο και κάποια δύναμη 

που τρέφει τη διχόνοια 

Θα μας δανείσει χρόνο 

για να κλέψουμε άλλη μια φορά 

ο ένας τον Βαλέ του άλλου 

Κ. Τσιαχρής 

Φωτοσύνθεση

 

Κάθε πρωί τοποθετώ το μίσος μου 

σ' ένα γλαστράκι κάτω από τον ήλιο 

Και πως περηφανεύομαι  

να βλέπω να θεριεύει 

να κερδίζει τόπο 

ανάμεσα στα καλλωπιστικά 

Να πρασινίζει από ζωή 

Συνθέτοντας τη μυστική φωνή του 

με τις ρίζες άλλων αισθημάτων 

Πιο κομψών 

Πιο τρυφερών 

Κι είμαι περιχαρής 

που  τ' απογεύματα  το κόβω 

πριν ανθίσει 

Το φιλώ και το  καρφώνω 

άγουρο κι ολόδροσο ακόμη 

στο αυτί  ή στο ντεκολτέ 

ακόμη μιας αβάσταχτης  ημέρας 

Κ. Τσιαχρής 

Ετών 55

Είμαι ένας κυνηγός πενηντακάμποσων ζωών 

που λιώνουνε μαζί με τις σταγόνες 

από τα κεράκια μιας γενέθλιας τούρτας 

Μ' ένα φύσημα γερό 

Θα σβήσουν επιτέλους 

όλα μου τα ποιήματα 

Και θα τα βρουν πρωί πρωί 

καψαλισμένα 

αναμνήσεις μαυρισμένες  

από φόβο, αίνιγμα ή σιωπή 

επάνω στα φαράσια τους οι καθαρίστριες 

Απορημένες θα σηκώσουν 

Θα διαβάσουν απ' τις στάχτες 

τις πενηντακάμποσες ζωές 

Κι όσο θα σκίζει πιο βαθιά ο ήλιος την ημέρα 

όσο θα πέφτει πιο βαρύς ο ουρανός στην πόλη 

Θα ανεβαίνει απ' τη γραφή μου ένας κρότος 

Ένα σπάσιμο παλιών 

και πλέον ξεχαρβαλωμένων κόσμων 

Κ. Τσιαχρής 

Σχέδιο πρόληψης φυσικών καταστροφών

 

Άγρυπνος όλο το βράδυ 

Να' ναι τυραννία το μαξιλάρι 

Το κρεβάτι ολονύχτιος θρήνος 

Γύρω μου ωραίοι Δράκουλες 

που ξύπνησαν 

απ' το βαθύ τους λήθαργο 

και μου γυρεύουν αίμα 

να ποτίσουν τη γενιά τους 

Μπαινοβγαίνω 

σαν προφήτης μες στο στόμα σου 

μια μύγα ενοχλητική 

πάνω σε βολεμένους στοχασμούς 

Να πάρω ή να μην πάρω το μαχαίρι; 

Να μουσκέψω ή να στεγνώσω το μεδούλι μου από σένα; 

Αν για δευτερόλεπτα με παίρνει ο ύπνος 

Μη γελιέσαι 

Μέσα στις κουβέρτες στήνω εξορίες  

Αυτοκρατορίες εκτός συνόρων 

για τις επικίνδυνες φωνές 

Δόκανα πάνω σε άλλα δόκανα 

Για κείνο το θεριό τον Έρωτα 

που ξέρει να μυρίζεται 

αδύναμες καρδιές 

Και σήμερα ή αύριο ή το πολύ τον άλλο αιώνα 

Θα το πιάσουν από τα φτερά οι άνθρωποι 

Και θα του ξεριζώσουν 

μια για πάντα τη λαλιά  

Κ.Τσιαχρής