Βάσος Γεώργας [Σ’ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ]

για τον Νικόλα -

περπατάμε σε δρόμους μη επαρκώς φωταγωγημένους

αποφεύγουμε τις κεντρικές λεωφόρους

τριγυρνάμε μόνοι μας με μια σιωπή ανεπαίσθητη

στα χείλη μας σαν τραγούδι που μόνο εμείς το ακούμε

μιλάω σε χρόνο παρόντα – όχι από λάθος

τις νύχτες τριγυρνάμε μόνοι στην συνέχεια

του ουρανού που αγαπήσαμε σαν πατρίδα

χλωμοί ολοι μας σαν κατοικούντες επί κρημνών

με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτους πόθους

νερό τρεχάμενο στα χαντάκια της πατησίων

ύστερα από κατακλυσμιαία καταιγίδα

περήφανοι γι αυτό που είμαστε

ντροπιασμένοι γι αυτό που δεν γίναμε

πλούσιοι και ζητιάνοι σε αισθήματα

υπεύθυνοι για την επιμονή μας

υπεύθυνοι για τις εμμονές μας

να καούμε σαν σούπερ νόβα

στο άπειρο

που ναι τα γλέντια του ζορμπά;

τα ζεμπέκικα της ευδοκίας;

οι πενιές του ποτέ και πάντα τη κυριακή;

που τζαμάρει ο Χιώτης με τον Χέντριξ;

ποιος θα πεί στους ποιητές επιτέλους

να βγάλουν τον σκασμό;

που κρύφτηκε ο δράκος του κούνδουρου;

που ναι ένα πέλαγος βαθύ να μας χωρέσει;

που΄ναι τα βουνά και που΄ναι οι κάμποι

να βγώ να το φωνάξω με λατρεία

πως είμαι αμαρτωλός για όσα αγάπησα;

πόσα σκαλοπάτια έχει το υπόγειο

το σπίτι του λαού στον περισσό;

χαμογελάει ο τσετ μπέηκερ που τον ξέχασαν;

κοιταζόμαστε στα μάτια

γιατί μόνο εκεί

αχνοφαίνεται ο δρόμος που διαλέξαμε

κ᾿ η λάμψη απ᾿ τη φωτιά

που κατέκλυζε τις νύχτες μας

θα πάρω μαζί μου όσα ζήσαμε

επτασφράγιστα θα κρατήσω τα μυστικά μας

αγάπη και μίσος – δάκρυα και χαμόγελα

και θα τα περιφέρω λάβαρα με δεκανίκια

δεν σου λέω αντίο – θα σε βρω ξανά σύντομα

να συνεχίσουμε τις νύχτες να τριγυρνάμε μόνοι

στα  χέρια μας να κρατάμε ξεριζωμένες τις καρδιές μας

γεμάτοι πόνο βουβοί να χανόμαστε στὰ δειλινά

τώρα που το ξέρουμε πως όλα χάθηκαν

πληρώνοντας κάθε μέρα το προσωρινό

αυτού του κόσμου σαν κτήμα τάφου

γι αυτό δεν θα σου πω ποτέ αντίο

Κώστας Τσιαχρής "Οφειλή"

Από το  "Νέο Νόημα"



Και τώρα πρέπει
μέσα στα τόσα κλαδιά
στ' αγκάθια που υπόσχονται αίμα
στο πράσινο με τις θηλιές του
στους βλαστούς χωρίς το φως της άνοιξης
πρέπει
με τα χέρια μου άμαθα
με το μυαλό μου απότομο και φρενιασμένο
με τόσο παρόν και με τόση λήθη
τραβώντας με το τσιμπιδάκι
τα όνειρα απ' τα μάτια
πρέπει
με τη λύπη στα κατάρτια
με την ποίηση γκρεμό
Πιο κοντά στο κτήνος
και λιγότερο στον άνθρωπο
Ν' ανοίξω πρέπει τις καταπακτές
να βγουν σαν τα ποντίκια
τρομαγμένες όλες μου οι φωνές
και σταθερά
με τη χορδή του τόξου τεντωμένη
να τις ρίχνω κάτω
και να βγάζουν τελευταία φορά
μια μουσική από άηχες νότες
Τόσο απόκοσμη
που αυτός ο κόσμος
με τα φανερά και τ΄αφανέρωτά του
να σαστίζει

Κώστας Τσιαχρής "Η ραγισματιά"

Χτύπησες  με τρόπο αδιάφορο

κι   έσπασε ένα τζάμι 

μέσα  στο  παιδί  που κρύβεται  

κάτω  απ' το στήθος  μου

        Γεμάτος  πανικό

κατέβασα  τα χέρια μου  απ' τον  ουρανό  

και σήκωσα  -δέρμα  γυμνό-  τα θρύψαλα 

να μην  προλάβει η ραγισματιά  

να φτάσει  ως την καρδιά  του 

        Να  μείνει 

μέχρι τέλους   ήλιος 

με γαλάζιο  φανελάκι 

και στα  μάτια  του  να  γίνονται   τα   κύματα
συνέχεια    ζωγραφιές  

Από  το  "Νέο Νόημα"  
[Ν.Ν.]

Βυθός...

[Ν.Ν]

Κώστας Τσιαχρής "Το ειδώλιο"

                                                                       Στο   φίλο   Νίκο 

Έγειρα το αυτί μου άκουσα
πάνω στο μάρμαρο χτυπούσε το λευκό
πιο δυνατά απ' το ανύπαρκτο
Από την όραση έβγαλα τα μάτια
κι έβλεπα πιο δυνατά απ' τα μάτια
ένα πρόσωπο
στο πρώτο πύκνωμα της ομορφιάς
Πρώτη γραμμή του ανθρώπου
δίχως αίμα δίχως
να κυκλώνει μάτια στόμα λόγο
μέσα στο κουκούλι φθόγγων
Όλα αδέσποτα κι ίδια στιγμή
όλα υπάκουα στο ρυθμό
Αλλά το μεσημέρι εκείνο τρέμοντας
το κουτί ανοίγοντας
πετάχτηκε στα χέρια μου ανυπάκουο
και δεν πίστεψα
ήταν τόσο νόημα
που μου λέρωσε ολότελα
τα τριάντα επτά μου χρόνια ταξιδεύοντας στον ουρανό
και μήτε που έλεγα
να σκοτεινιάσω και να διαλυθώ βροχή
πάνω στη δίψα
ενός και μόνο Ανθρώπου

Από  το  "Νέο  Νόημα" 

Οι Φιλολογικές ματιές παρουσιάζουν 15 από τα καλύτερα τραγούδια του Prince

Λίγες  μέρες  αφότου  ο  Prince   άφησε  την  τελευταία  του  πνοή   , κι  ενώ   έχουν  ήδη ειπωθεί  και  γραφτεί   πολλά  τόσο  για  τα αίτια  και τον τρόπο του θανάτου  του  όσο  και  για  το  μοναδικό  του ταλέντο , θελήσαμε  να κάνουμε  κι εμείς ένα  μικρό  αφιέρωμα  σ' αυτόν που άλλαξε  με  καθοριστικό  τρόπο  την πορεία  όχι  μόνο της μαύρης  αλλά  και  της  λευκής -αν υπάρχουν τελικά  τέτοιοι  διαχωρισμοί  σε  ένα  από τη φύση  του  πολυπρισματικό   δημιούργημα  του ανθρώπου -μουσικής  .Από  το  1978 , όταν πρωτοεμφανίστηκε  στο μουσικό  στερέωμα με  την παρθενική του δουλειά   For  You , μέχρι  και  σήμερα  ο  Prince  Rogers  Nelson  υπηρέτησε  πιστά  την  τέχνη  του και άφησε  πίσω  του  ένα  μουσικό corpus  39  δίσκων  , ανάμεσα  στους  οποίους  και  αριστουργήματα , όπως το  Purple  Rain , το  Sign  O' the  times , το  1999  και  το  Dirty  Mind .Ένας  καλλιτέχνης  ο οποίος   δε φοβήθηκε  να  καταργήσει  τα σύνορα  ανάμεσα  σε  μουσικά  είδη  ,όπως  το  rock  , η  soul , η  jazz  , η   ψυχεδελική  pop , το  funk  η  gospel , το  hip  hop , επηρέασε  δεκάδες  άλλους  παλιότερους και σύγχρονους καλλιτέχνες [ Terence Trent D' Arby, Maxwell , Lenny  Kravitz , R  Kelly , D' Angelo , Miguel ]. Στις  αρχές  της  δεκαετίας  του  80 ,μαζί με το  πρώτο  του συγκρότημα  , τους  θρυλικούς   Revolution  , δημιούργησε  έναν  εντελώς  προσωπικό , φουτουριστικό  ήχο , ο οποίος  βασιζόταν  στα  επίμονα  , βομηχανικά  κρουστά  , στο  funky  μπάσο ,  στις ηλεκτρικές  εκκενώσεις  του  Hendrix  , στα επιθετικά  πλήκτρα   και  σε  μία  κοφτή  και  δυναμική   ρυθμική  βάση . Με  τον  τρόπο  αυτό γεννήθηκε  ο  ήχος  της  Μιννεάπολης  , το  Minneapolis  sound , μέσα  από τον οποίο  αναδείχτηκαν  και άλλοι καλλιτέχνες  που είτε  συνεργάστηκαν  με τον  Prince  είτε  συμμετείχαν στο  συγκρότημά  του [Time , Sheila  E , Wendy  & Lisa , Jill  Jones ].H  καριέρα  του  Πρίγκηπα  ωστόσο   άρχισε  να απογειώνεται  μετά  το 1982  , όταν  κυκλοφόρησε  το  οριακό  1999   κι όταν  το  μουσικό κανάλι  MTV  έπαιζε  επανειλημμένα  το  περίφημο  τραγούδι  από αυτό το άλμπουμ  "Little  Red  Corvette" . Το  1999  όμως ήταν μόνο η αρχή , καθώς  το   1984  το   συγκλονιστικό  , και ένα  από τα  100  καλύτερα  άλμπουμς  όλων των εποχών , Purple  rain  έμελλε  να  οδηγήσει  τον Prince  στην καθολική   εμπορική και  καλλιτεχνική  αναγνώριση .Το  άλμπουμ  αποτελούσε  τη μουσική επένδυση  της  ομώνυμης  αυτοβιογραφικής  ταινίας  , η οποία  σημείωσε  εξίσου μεγάλη επιτυχία  . Ακολούθησαν  δίσκοι όπως  το  ψυχεδελικό  "Οι  Beatles  συναντούν  τον  Jimi  Hendrix"  "Around  thw world in a  day"  και  το  "Parade" του  1986 , για να  φτάσουμε  στο  δεύτερο  αποκορύφωμα  της  καλλιτεχνικής  του  πορείας  το  1987  με  το περίφημο  διπλό άλμπουμ  "Sign O'The  times" , μία  πραγματική επίδειξη  της  παντοδυναμίας  και της ικανότητας  του     καλλιτέχνη  να  μεταπηδά  με θαυμαστό  τρόπο  από  το  τραγούδι  κοινωνικής  και  πολιτικής  διαμαρτυρίας  [Sign O' The times]  ,  στους   funky  δυναμίτες [U  got the look , Hot  thing , Housequake]  κι από εκεί   σe   ψυχεδελικούς   του τύπου   Grateful Dead  ύμνους  [The  cross] ,   σε  θαυμάσιες αλά   Sam  Cooke μπαλάντες  [Slow  love ],  σε  καθαρόαιμα  ροκ  τραγούδια  που φέρνουν στο  μυαλό  τους  Eagles  της  δεκαετίας  του  70 [I  could never take  the place of your man] ή  σε  φρενιασμένα    rockabilly  {Play  in the sunshine] . Ακολούθησαν  και άλλα σπουδαία  άλμπουμς [Lovesexy , Black Album , Diamonds  and pearls ,  Symbol , The gold experience ], αλλά από τα μέσα  της δεκαετίας  του  90  η καριέρα  του άρχισε  να  υποχωρεί  ,όταν μάλιστα  ενεπλάκη  σε μία  μακροχρόνια  δικαστική  περιπέτεια  με τη δισκογραφική  εταιρεία  Warner , γεγονός  που τον  οδήγησε  στην απόφαση  να  αλλάξει  το  όνομά  του  ,υιοθετώντας  ένα  περίεργο  σύμβολο  ως όνομα . Το  2004   ωστόσο  επανήλθε  δυναμικά  με το   πολύ  καλό άλμπουμ  "Musicology" ,το  οποίο   σημείωσε και  αξιόλογη  εμπορική  επιτυχία  .Από  εκεί  και έπειτα  ο  Prince  συνέχισε  να  δημιουργεί  ακατάπαυστα  μουσική και να  δίνει   συναυλίες  οι  οποίες   φημίζονταν  για  την  εκρηκτική σκηνική  του  παρουσία  . Τα  τελευταία  χρόνια  συνεργάστηκε  με το  γυναικείο  ροκ συγκρότημα  3rdeyegirl .

Ακολουθεί  μία  προσωπική  λίστα με  15  κορυφαία  τραγούδια  του   σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη 

1. When  doves cry      
2. Purple   Rain       
3. Little  Red  Corvette
4. Kiss
5. Sign O'The  Times
6. 1999
7. Dirty  Mind 
8. Controversy 
9. Let's  go crazy 
10. I  would  die  4U
11. Uptown 
12. Raspberry   beret
13. Darling Nikki
14. Pop   life
15. Sexuality

Γιώργος Σαραντάρης "Μιλῶ..."

Μιλῶ γιατὶ ὑπάρχει ἕνας οὐρανὸς ποὺ μὲ ἀκούει

Μιλῶ γιατὶ μιλοῦν τὰ μάτια σου

Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα δὲν ὑπάρχει χώρα

Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν

Τὰ μάτια σου μιλοῦν ἐγὼ χορεύω

Λίγη δροσιὰ μιλοῦν κι ἐγὼ χορεύω

Λίγη χλόη πατοῦν τὰ πόδια μου

Ὁ ἄνεμος φυσᾶ πού μᾶς ἀκούει

Διονύσης Μαρίνος "Memento mori I"

Έρχομαι από πολύ μακριά
από το τύμπανο της μασχάλης σου
έρχομαι

κι από τη σπάνια τάξη

του λαιμού

έχω δρόμο μπροστά μου

πόλεις και σπίτια να διανύσω

σύννεφα να μασήσει η φωνή μου

κι άλλων χεριών το μελάνι

να ξεφυλλίσω

μέχρι τα μάτια σου

να φτάσω

θα μ’ έχει χτυπήσει η ζωή

και το νερό της επαύριον

η νύχτα θα με θέλει

η κλεισμένη πατρίδα μου

κι ο χρόνος:

ψίχουλο στο σαγόνι

Γράφει ο Κώστας  Τσιαχρής  για το ποίημα 

Η Οδύσσεια στο ξένο σώμα . Περιπλάνηση από μέλος σε μέλος μέσα στην αφαίρεση του λόγου, σ'ένα τοπίο αρμολογημένο από σκόρπιες εικόνες. Είναι πολύς ο δρόμος ως  την πηγή του ορατού , ως τα μάτια ,που είναι ο τελικός προορισμός .Πιο πριν χρειάζεται να διανυθεί το γήινο [πόλεις ,σπίτια] και το αιθέριο [σύννεφα], να αλλάξει χέρια η εμπειρία , να μιλήσει το μελάνι της , η σκοτεινιά της. Αλλά ο Διονύσης Μαρίνος , πάνω από όλα εδώ , πραγματεύεται με τον ποιητικό τρόπο μια αναθύμηση θανάτου . Πίσω από την όποια κίνηση προς κάτι ζωντανό , παραφυλάει το "νερό της επαύριον" , ένας μεταφυσικός κλήρος που πρέπει να παραδοθεί στον παραλήπτη του. Και ασφαλώς ο χρόνος ,παρόλο που η αρχική εντύπωση της περιπλάνησης υπόσχεται ένα αδιάκοπο ξετύλιγμά του , μία διάσταση που συγγενεύει με το άπειρο , στο τέλος του ποιήματος σμικρύνεται , κατεβαίνει τις κλίμακες του αχανούς και περιορίζεται μέσα στο σχήμα ενός συμβόλου [ψίχουλο] που παραπέμπει σε κάτι μηδαμινό , σχεδόν ενοχλητικά κι απρόσεκτα  παρατημένο πάνω στην επιφάνεια της ζωής.

Karin Maria Boye "Evening prayer"

Σε  μετάφραση  του  Κώστα  Τσιαχρή

                         Απογευματινή  προσευχή 

Καμία  ώρα σαν κι  αυτή 

του απογεύματος  την ακρινή  την ώρα , σιωπηλή

Δεν καίνε πια  οι  λύπες

Οι  φωνές του πλήθους 

δεν υπάρχουν πια 

Τώρα λοιπόν πάρε μέσα  στα χέρια  σου

σαν ένα ενθύμιο 

αυτή τη μέρα που η καρδιά της έπαψε

Γιατί  το ξέρω : μόνο σε καλό  θ' αλλάξεις 

ότι κράτησα  ή άφησα να σπάσει  

Διάβολος  ό,τι  σκέφτομαι  Διάβολος ό,τι κάνω

μα όλα εσύ τα θεραπεύεις  

όλα τα εξαγνίζεις 

Τις μέρες  μου ύστερα  χαλίκια 

τις αλλάζεις  σε  ατίμητα πετράδια 

Μα πρέπει να σηκώνεις πρέπει 

πάνω σου να κουβαλάς

Κι εγώ μπορώ  μονάχα  απομεινάρια 

πίσω μου ν' αφήνω 

Πάρε κι οδήγησέ  με , στάσου πιο κοντά

Δείξε μου αυτό που ίσως 

μου ετοιμάζεις  για μετά 

Τάσος Πορφύρης "Δάσος"

Τελικά έτσι τα κατάφερα ν' αφήσω μια δουλειά μισο-

Τελειωμένη

και ν' αρχίσω άλλη 

Με σένα  πίσω από κάθε πόρτα 

Το  είδωλό σου σε κάθε καθρέφτη 

Τρελλαίνοντάς  με 

Ξεφλουδίζοντας  τον ύπνο μου

Μασουλώντας  το από μέσα των ονείρων 

Βρες έναν τρόπο να με λυτρώσεις 

Να ξυπνώ και να'μαι το αύριο

Γιατί μετρώ τα χρόνια μου και μένει

Ένας  βροχερός  Οχτώβρης  και μια 

Μεγάλη περιπλάνηση στις ακρογιαλιές  του  κορμιού σου

Πού να  σε  μεταφυτέψω να φθίνεις χρόνο με το χρόνο 

Γιατί εδώ ρίζωσες  και θέριεψες 

Λουλουδίζεις χειμώνα καλοκαίρι 

Καταργώντας  τις εποχές

Σκάνε  οι καρποί  σου τις νύχτες  πολύχρωμα  βεγγαλικά

Γεμίζοντας  ένα γύρω την έκταση 

Θα  γίνεις  δάσος  και θα πνίξεις  το σπίτι

Θα με σταυρώσεις  στα κλωνάρια  του 

Γράφει  ο Κώστας  Τσιαχρής  για το ποίημα :

Ω  δε χρειάζεται να πασχίσει πολύ  η μικρή ρίζα , το ματάκι πάνω στον κορμό , το τρυφερό  αγκάθι ,το  μπουμπούκι  που  οργιάζει , το φύλλο  μέσα στην άγουρη τελειότητά  του , το κλωνάρι καθώς προεκτείνεται  και  κόβει την  ανάσα  του  αγέρα, για να γίνει το  μικρό σπαθί  Δαμόκλειος  Έρωτας , να στέκεται πάνω απ' την ακινησία - να τη φοβερίζει , να γίνει  η  αθώα   πρασινάδα  δάσος . Μόνο έτσι ,πνίγοντας  , περικυκλώνοντας , αγκαλιάζοντας , ορμώντας , θεριεύοντας , ανασηκώνεται  μέσα  στο μυαλό  η απόφαση  για  την οριστική παραίτηση . Παραίτηση από κάθε υποψία  απαλλαγής της έμμονης  ιδέας. 

Τάσος Λειβαδίτης 'Έρωτας"

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,

δαγκώθηκαν  , στα  νύχια  τους μείναν κομμάτια δέρμα , γδαρθήκανε 

σαν δυο ανυπεράσπιστοι  εχθροί , σε μια στιγμή , αλλόφρονες ,ματωμένοι,

βγάλανε μια κραυγή

σα ναυαγοί ,που, λίγο πριν ξεψυχήσουν , θαρρούν πως βλέπουν φώτα ,

κάπου μακριά.

Κι όταν ξημέρωσε , τα σώματά τους  σα δυο μεγάλα  ψαροκόκκαλα

ξεβρασμένα στην όχθη ενός  καινούργιου  μάταιου πρωινού 

...Έρωτας ; ή τελικά μια βούληση προς την αφαίμαξη κάθε ίχνους ζωής , προκειμένου να βιωθεί το ανεπανάληπτο ; Κι από ποιον άραγε να κρυφτεί κανείς κατά το σμίξιμο των σωμάτων , αν όχι από τον ίδιο του τον εαυτό , τον οποίο κουβαλάει σα βάρος σε τέτοιες ώρες που απαιτείται η έκσταση; Και για τούτο , τα τεκμήρια είναι μόνο επώδυνες σωματικές εκδηλώσεις : δαγκωματιές , γδαρσίματα , λάφυρα σάρκας πάνω στα νύχια. Αντί για το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα , τη "φιλότητα" , απομένει το "νείκος" , μια απόσταση που εκτονώνεται μέσα από πολεμικές ιαχές ή μια ψευδαίσθηση σωτηρίας . Αλλά το ξημέρωμα βρίσκει πάντα αντί για ολοκληρωμένες αισθήσεις τ' απομεινάρια τους .Μια έλλειψη .Έναν σκελετό. Και το χειρότερο όλων είναι πώς αυτή η παράσταση επαναλαμβάνεται πάντα με κάθε νέα αναλαμπή της επιθυμίας . 

Κώστας  Τσιαχρής 

Ζήσης Αϊναλής "Για μια στιγμή πίστεψα στην αιωνιότητα"

Για  μια στιγμή πίστεψα  στην αιωνιότητα 
που τα μάτια  μου κρεμασμένα  στα χείλια σου
διασχίζοντας  μέρες και νύχτες  το πρόσωπό  σου
κρυμμένο   στις  φλέβες  μου
έχοντας  κρύψει  τον ένα μου εαυτό
πιο βαθιά
θησαυρό στα  χαλάσματα 
που μόνο εσύ  ξεκλειδώνοντας  
είδα
μεσ' απ' τα μάτια σου  βλέποντας 
που πέφτοντας  άμμος ένα ένα της μάσκας μου 
τρίμματα 
που εξατμίζοντας  έμεινες  σταγόνες  στη νύχτα μου 
σε κάποιο  σκοτάδι 
αχρείαστο τώρα το νέο  μου πρόσωπο 
νεκρό κάπως πρέπει να  θάψω 

[Από  την ποιητική συλλογή  "Μυθολογία"  εκδόσεις  ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ]

Ιδού μια δοκιμή ανατομίας του πάθους . Ας με συγχωρήσει ο δημιουργός για τον όρο "δοκιμή" ,δεν υπονοώ κάτι ατελές . Απλώς σε κάθε έργο , ακόμη και στο ευρύτερα αποδεκτό ως τέλειο , αναγνωρίζω μια βούληση , μια βαθιά επιμονή για ουσιαστική προσέγγιση της ομορφιάς του λόγου . Ανατέμνοντας τη σκοτεινή παρόρμηση , το spleen του Baudelaire , τις ρομαντικές σκιές και το μυστικιστικό βάθος του Ρίλκε στις "Ελεγείες του Ντουίνο" , παρακολουθώντας στενά την ύφανση του τραγικού λόγου και κοιτάζοντας το μύθο στη σπερματική του διάσταση , ο Ζήσης Αϊναλής , ποιητής -διάκονος ενός μοντέρνου ρομαντικού λυρισμού , βαδίζει στις λέξεις του με άγρυπνο μυαλό και συνταιριάζει σ' αυτές έναν τόνο φασματικό και την ίδια στιγμή ρεαλιστικό .

Κώστας  Τσιαχρής
[Ν.Ν]

Οι Φιλολογικές Ματιές προτείνουν το τραγούδι της ημέρας : Radiohead How to disappear completely

Εξαφανίζομαι ...Ένα ρήμα πικρό αλλά και τόσο δυνατό ,ειδικά όταν δεν έχεις όνομα ,όταν επιλέγεις να μείνεις "ο κάποιος".Είναι μια επίδειξη δύναμης αυτή ,μια λέξη απειλητική .Όχι πως αν υπήρχε ένα όνομα θα άλλαζε κάτι . Είναι η επιθυμία το πιο τρομαχτικό ,η θέληση να εγκαταλείψεις κάποιον,μόνο και μόνο επειδή είναι αληθινός κι η αλήθεια του είναι ένα φορτίο που δε θέλεις να το κουβαλήσετε μαζί . Και στο τέλος περιμένει πάντα η μοναξιά ,αυτό το γνώριμο θηρίο ...

Κώστας Τσιαχρής "Το τελευταίο παιχνίδι"

Καθόμαστε σε διπλανά καθίσματα

Στο θέατρο Πρώτη σειρά 

Ορίζει ο καθένας μας το σώμα του το κάθισμά του 

Θα σε λέω Χαμ και θα με λες Κλοβ

Και δεν είναι παιχνίδι αυτό που θα παίξουμε

μήτε απόδραση απ' ό,τι κουβαλάμε 

Θα' ναι όλα στο πλάι μας

Σα χρόνος που θα καταρρεύσει όταν πρέπει 

Αλλά βρισκόμαστε κι οι δυο σε μια στιγμή αναπηρίας

Δε μιλάμε Μόνο γράφουμε το τίποτα 

Είναι σιωπή τα φώτα χαμηλώνουν 

η παράσταση μας παρακολουθεί

Τα λόγια των ηθοποιών δε λέγονται τυχαία 

Πάνω απ' τα καθίσματά μας  

μεταξύ των προβολέων και των άστρων 

περιμένει μια αυλαία

Κανείς δεν ξέρει και δεν έχει σημασία

ανασηκώθηκε μας πέταξε 

χωρίς καμία πρόβα σ' ένα όριο της ζωής 

Δεν έχει τέρμα και δεν έχει αρχή 

Είναι τα πάντα εγκλωβισμένα σε μια μέση

Πώς να γινόταν όμως πώς ; 

Να έπαιρνα μια πέτρα και να σπάσω τον αέρα

που βουβαίνει πάντοτε τα λόγια μας 

και δεν τ΄αφήνει να μιλήσουν ;

Δεν έχει τέρμα και δεν έχει αρχή 

Είναι τα πάντα εγκλωβισμένα σε μια μέση 

Ν.Ν. [ Σε αυτό που είναι το μόνο πράγμα ...]