Απ' τον παράδρομο θα έφταναν πιο γρήγορα Χωρίς χιλιόμετρα ουρές Σβησίματα της μηχανής, βρισιές και νεύρα Και μήτε λόγος για πανάκρ...
Αρκεί να σηκωνόταν
το μυαλό
στις μύτες των ποδιών του
Και θα έβλεπα
Ένα τάγμα από κανίβαλους
Να παίζει
Και να βγάζει σώo
όλο το ιππικό
και τη βασίλισσα του
Σε ένα σκάκι
με αντίπαλο
την πιο γαλαζοαίματη
επιφάνεια της ζωής μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου