Αδύνατον όταν μιλάς με τη φωνή των δένδρων να μαντέψω μέχρι που απλώνονται οι ρίζες σου Μένω μονάχα στον κορμό ή το πολύ σε κόβω εγ...
Αρκεί να σηκωνόταν
το μυαλό
στις μύτες των ποδιών του
Και θα έβλεπα
Ένα τάγμα από κανίβαλους
Να παίζει
Και να βγάζει σώo
όλο το ιππικό
και τη βασίλισσα του
Σε ένα σκάκι
με αντίπαλο
την πιο γαλαζοαίματη
επιφάνεια της ζωής μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου