Ένα ακόμη αριστούργημα από μία φωνή .... επικών και λυρικών διαστάσεων κι ένα βίντεο με νόημα .Από το άλμπουμ που έρχεται τον Ιούνιο "How big , how blue , how beautiful"
Οι συνθέσεις δημιουργήθηκαν από τον Κώστα Τσιαχρή και η αφετηρία της έμπνευσής τους υπήρξε η ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη "Η προφητεία του ανέμου" . Σε κάθε σύνθεση δόθηκε ως τίτλος ένας στίχος .
......Κι ένα όμορφο τραγούδι για υπόκρουση από τον Sufjan Stevens..........
O Sufjan Stevens γεννήθηκε στο Detroit του Michigan .Ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική ως μέλος των Marzuki , ενός folk-rock συγκροτήματος από το Holland του Michigan .Κυκλοφόρησε την πρώτη προσωπική του δουλειά «A sun came» το 2000 , κινούμενος στο ίδιο μουσικό ύφος . Η αναγνώρισή του ήρθε σχετικά γρήγορα με τα εξαιρετικά άλμπουμ “Seven swans” και «Illinois” . Στο δεύτερο μάλιστα από αυτά διεύρυνε τον ήχο του με στοιχεία συμφωνικής μουσικής , ξεφεύγοντας αρκετά από τον ακουστικό folk ήχο της πρώτης του εποχής . Στην επόμενη δουλειά του “The age of adz” του 2010 προχώρησε ακόμη περισσότερο ,πειραματιζόμενος με ηλεκτρονικούς ήχους . Πέντε χρόνια μετά , στο φετινό “Carrie & Lowell” , αφιερωμένο στη μητέρα του και τον πατριό του , έχουμε μία επιστροφή στη φόρμα που καθιέρωσε με το “Seven swans” , αφήνοντας στην άκρη τους πειραματισμούς και τα περίπλοκα ηχητικά τεχνάσματα και φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο το μπάντζο , το ξυλόφωνο , την τρυφερότητα ,την κυριαρχία των αισθήσεων , τη χαμηλόφωνη σχεδόν ψιθυριστή ερμηνεία . Ερμηνεία που μοιάζει σε πολλά σημεία με λυγμό , με βουτιά σε έναν αθέατο κόσμο . Πέρα δε από το γεγονός ότι τα τραγούδια χρωματίζονται με έναν εύθραυστο λυρικό ήχο , ο δίσκος αυτός συμβαίνει να είναι και ο πιο σκοτεινός του καλλιτέχνη ,τόσο σε ηχητικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο . Το σκοτάδι αυτό ωστόσο ισορροπεί θαυμάσια με μία διάχυτη αίσθηση ομορφιάς και γλυκύτητας , και ο Stevens καταφέρνει , αντί να βουτήξει το μυαλό μέσα στο μαύρο , να το ταξιδέψει παρέα με τους ίσκιους του στη μεριά του φωτός . Ο ήχος , αν και γενικά είναι απέριττος , μοιάζει συγχρόνως παράξενα πλούσιος . Οι όποιες ηλεκτρονικές παρεμβάσεις είναι διακριτικές και δε σκεπάζουν τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της φωνής .Περισσότερο δημιουργούν ένα ελεγειακό υπόβαθρο πάνω στο οποίο ο Stevens τοποθετεί ζυγισμένα τις ανάσες ,τα επιφωνήματα , τις αισθαντικές εξομολογήσεις , τα χορωδιακά φωνητικά . Όλα μέσα σ’ ένα σύνολο που νιώθεις να σε αγκαλιάζει νότα με νότα , γύρισμα με γύρισμα , χτύπο με χτύπο . Τον χτύπο της καρδιάς …….
Ένα "θέλω" με βασανίζει χρόνια τώρα. "Θέλω" πολύπλευρο , πλουραλιστικό , πολυδιάστατο . Το κουβαλώ μαζί μου κι όταν δε θέλω . Θέλω δεν θέλω εκείνο με κυνηγά . Μου αρέσει μα φοβάμαι κιόλας. Μήπως αυτό το "θέλω" ποτέ δεν το μπορέσω .
Γνώρισα την Ασημίνα Ξηρογιάννη σε μία βιβλιοπαρουσίαση .Θαυμάσιος άνθρωπος , με πολλά ταλέντα ,αλλά την ίδια στιγμή σεμνός και προσγειωμένος . Είχα την ευκαιρία να διαβάσω τα ποιήματά της και να την ανακαλύψω περισσότερο μέσα από τις λέξεις της . Η ανάγνωση συνεχίζεται .Ωστόσο , έμεινα λίγο παραπάνω σ΄ένα ποίημα το οποίο περιέχεται στη συλλογή της "Η προφητεία του ανέμου" [Εκδόσεις "Δωδώνη" , Αθήνα 2009] .Τιτλοφορείται "Παράξενη αποσκευή " και με κέντρισε ν' ανοίξω μια συνομιλία μαζί του . Ολίγόστιχο ποίημα . Έξι στίχοι που ο καθένας τους αυτονομείται με τη χρήση της τελείας και συμπυκνώνει μία μικρή αποκάλυψη από το υπαρξιακό σύμπαν της ποιήτριας . Η δομή του η ακόλουθη : α]Προβάλλεται μία διαχρονική υπαρξιακή κατάσταση [Ένα "θέλω" με βασανίζει χρόνια τώρα.] β]Αποκαλύπτεται η ποιότητα του αιτίου αυτής της κατάστασης ["Θέλω" πολύπλευρο , πλουραλιστικό , πολυδιάστατο .] γ] Διαγράφεται μία αντίφαση σε δύο διαφορετικά επίπεδα ενέργειας : εγώ - εκείνο [Το κουβαλώ μαζί μου κι όταν δε θέλω . /Θέλω δεν θέλω εκείνο με κυνηγά .] δ] Ακολουθεί η κυρίαρχη συναισθηματική στάση [Μου αρέσει μα φοβάμαι κιόλας.] ε] Δίνεται σαφέστερα το αντικείμενο του φόβου [Μήπως αυτό το "θέλω" ποτέ δεν το μπορέσω .] . Από την άποψη της τεχνικής επιπλέον , είναι αισθητή η παρουσία των αντιθέσεων [θέλω - δε θέλω , το κουβαλώ - με κυνηγά , μου αρέσει -μα φοβάμαι , εγώ -εκείνο] .Οι αντιθέσεις αυτές , ωστόσο , λειτουργούν περισσότερο ως συνθέσεις , ως αλληλοσυμπληρώσεις . Πιο αναλυτικά , μέσα στο ποίημα υπάρχει ένα ευρηματικό παιχνίδι με τη λέξη "θέλω" , που μεταμορφώνεται σε υπαρξιακή αποσκευή με σχεδόν εφιαλτικές προεκτάσεις . Αρχικά , η βούληση λειτουργεί ως βασανιστική εμμονή [με βασανίζει χρόνια τώρα] . Με τρία σύνθετα επίθετα "πολύπλευρο" , "πλουραλιστικό" ," πολυδιάστατο" , συγγενικά μεταξύ τους , φανερώνεται η ποιότητα αυτής της βούλησης . Το "θέλω" επικαλύπτει σταδιακά και το "δε θέλω" κι αρχίζει έπειτα η καταδίωξη [εκείνο με κυνηγά ] . Αυτό το κυνήγι εγείρει αντιφατικά [ή μήπως κοντινά; ] συναισθήματα : ηδονή και φόβο . Στο τέλος , έρχεται ο αιφνιδιασμός : το θήραμα γίνεται κυνηγός , καταδιώκει πια εκείνο αυτό που το κυνηγούσε . Ο φόβος της σύλληψης γίνεται φόβος αποτυχίας . Κι ο ταξιδιώτης συμβιβάζεται με την αποσκευή του και το ανυπόφορο βάρος μετατρέπεται σε λόγο ύπαρξης.......[Η ανάγνωση συνεχίζεται]
Παραφράζοντας τον τίτλο της νουβέλας του Lee Harper “To kill a mockingbird”, ο rapper από το Compton της Καλιφόρνια δημιουργεί το τρίτο του άλμπουμ , τρία χρόνια μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του “Good kid, maad city” , με τη βοήθεια εκλεκτών συνεργατών ,όπως ο Dr Dre , o Flying Lotus , ο Thundercat και ο Bilal . Το “Pimp a butterfy “ είναι αρκετά διαφορετικό από την προηγούμενη δουλειά του καλλιτέχνη , καθώς απομακρύνεται με τόλμη από τη στερεοτυπική φόρμα του hip hop και την ενσωματώνει σε μία χαλαρή jazz ατμόσφαιρα ,πιστή στο ηχητικό δόγμα του παραγωγού Flying Lotus . Επιπλέον , εδώ είναι ακόμη πιο έντονη σε σχέση με το “Good kid, maad city” μία funky αίσθηση , η οποία μεταφέρει τον ακροατή στον εξωφρενικά πολύχρωμο ήχο των Funkadelic / Parlament και του Fred Wesley . Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το άλμπουμ ανοίγει με το «Wesley’s theory» ,μία χαρακτηριστική αναφορά σ’ αυτόν ακριβώς τον ήχο και με τη συμμετοχή του George Clinton .Από την άλλη , τo “King Kunta” είναι μία σύγχρονη εκδοχή του G-funk ήχου της δεκαετίας του 90 , με το μπάσο να χαράσσει το βασικό ρυθμό κι από δίπλα τα κουδουνάκια και τα πλήκτρα να προσθέτουν ένα εξωτικό χρώμα ,ώσπου στο τέλος η ηλεκτρική κιθάρα να φέρει το τραγούδι σε ψυχεδελικά εδάφη . Σε στιγμές όπως το "Complexion (A Zulu love) ,το "Institutionalized" και το "How much a dollar cost" η hip hop φόρμα υποτάσσεται με θαυμαστό τρόπο σε περισσότερο jazzy ηχητικά τοπία και αφήνει να αναδειχτούν υπέροχες μελωδίες ,οι οποίες ισορροπούν αρμονικά με την απαγγελία των στίχων .Το "The Blacker the Berry" και "U" βαδίζουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια , με το πρώτο να ανεβάζει τις στροφές αργά αλλά σταθερά και να στροβιλίζεται γύρω από έναν επίμονο βόμβο ώσπου να εκραγεί , και το δεύτερο να μοιάζει αρχικά με ηχητική επένδυση ενός εφιάλτη και στη συνέχεια με την ιλιγγιώδη εξομολόγηση ενός μεθύστακα. Το πρώτο single "i" παρουσιάζεται εδώ σε μία διαφορετική εκδοχή , περισσότερο χαλαρή και αυθόρμητη . Τα "Momma" , "These Walls" και "Alright" αποτίουν φόρο τιμής στη soul της δεκαετίας του 70 , ενώ το "Hood Politics" ξεκινά με ένα ανέμελο τέμπο , για να εξελιχθεί σε ένα σαρκαστικό και σκοτεινό σχόλια πάνω στη σύγχρονη Αμερική του Obama και του Ferguson . O δίσκος κλείνει με το "Mortal man" στο οποίο ο Kendrick ξυπνάει το φάντασμα του Μαντέλα κι απαγγέλλει επιθετικά ένα σύγχρονο μανιφέστο της καταπιεσμένης μαύρης συνείδησης . Όταν πια το τραγούδι σβήνει , ο Kendrick , αξιοποιώντας μία συνέντευξη που είχε δώσει σε Σουηδό δημοσιογράφο ο νεκρός πλέον 2Pac , στέκεται απέναντι στο είδωλό του και ανοίγει μαζί του έναν υποτιθέμενο διάλογο για την πορεία και τα οράματα της μαύρης φυλής . Το "To Pimp a butterfy" ως σύνολο δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός hip hop δίσκος, είναι πάνω από όλα η ιστορία της μαύρης μουσικής ιδωμένη από την οπτική γωνία ενός χαρισματικού νέου ανθρώπου ,ο οποίος τολμά να αλλάζει φυσιογνωμία από δίσκο σε δίσκο , να ανοίγει τα αυτιά του σε εναλλακτικά ροκ ακούσματα [ το στοιχειωμένο πιάνο στο 'How much a dollar cost" ανήκει στο "Pyramid song" των Radiohead ] και να εξελίσσει τη δουλειά του αισθητικά . Κι από την άποψη αυτή έρχεται να συμπληρώσει το άλλο αριστούργημα που βγήκε στα τέλη της περασμένης χρονιάς , το "Black Messiah" του D' Angelo .
Την
Τρίτη 10 Μαρτίου 2015 πραγματοποιήθηκε στο Poems
& Crimesτων Εκδόσεων Γαβριηλίδης, η συμπαρουσίαση
της ποιητικής συλλογής Σκοτεινή
συγκατοίκηση της Φροσούλας Κολοσιάτου και της ποιητικής συλλογής Ναρκοσυλλέκτρια της Ευφροσύνης
Μαντά-Λαζάρου.
Στην
εκδήλωση απηύθυνε χαιρετισμό η Μορφωτικός Σύμβουλος της Κυπριακής Δημοκρατίας
κ. Μαρία Παναγίδου η οποία συνεχάρη τις κύπριες δημιουργούς για την ευαίσθητη και με καθαρότητα σκέψης γραφή
τους.
Τα βιβλία παρουσίασαν ο φιλόλογος
Κώστας Τσιαχρής, ο ποιητής Χρίστος Κρεμνιώτης και η πρόεδρος του συνδέσμου
Κυπρίων Ιταλίας ΝΗΜΑ, ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας Αλεξάνδρα Ζαμπά.
Ο
κ. Τσιαχρής αναφερόμενος στην ποιητική συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου
σημείωσε ότι ενώ τα περισσότερα ποιήματα έχουν ως εκκίνηση την άρνηση,
ενδιάμεσα ωστόσο υπάρχει ανάταση, μια
οξεία ποιητική ματιά πουαντιστρέφει
το σκοτάδι σε λόγο, επισημαίνοντας την εντύπωση που αφήνουν οι στίχοι ως βιωμένες αλήθειες, ως λυρικές εξάψεις
ενός ανήσυχου υποσυνείδητου.
Για
τη Ναρκοσυλλέκτρια της Ευφροσύνης
Μαντά μίλησε ο κ. Κρεμνιώτης ο οποίος έκανε μια φιλοσοφική προσέγγιση του
έργου, επισημαίνοντας στοιχεία της ποιήτριας που είναι σπάνια, όπως είπε, για
μια γυναικεία γραφή, κλίνει προς τον
μεγάλο στίχο, το μακροσκελές ποίημα και έναν επικό ήχο.
Η κ. Ζαμπά μιλώντας και για το πολυδιάστατο
έργο των δύο ποιητριών είπε ότι αναπτύσσουν
μοναδικά βαθυστόχαστους προβληματισμούς γύρω από την έννοια της ζωής και
επιχειρούν να την κατανοήσουν όχι απλώς ως μια βιολογική έννοια, αλλά ως μια
κατ’ εξοχήν πολιτική.
Κατά
τη διάρκεια της εκδήλωσης ποιήματα διάβασαν η ποιήτρια Ασημίνα Ξηρογιάννη και ο
Λευτέρης Κωνσταντινίδης.
Σε τούτο το παραληρηματικό και πολύχρωμο καλειδοσκόπιο , οι μπητλικές αναφορές στροβιλίζονται διεστραμμένα γύρω από ένα επαναλαμβανόμενο ηλεκτρονικό κρεσέντο ,το οποίο ενώ ξεδιπλώνεται , προσγειώνεται για λίγο σε έναν υπόκωφο μελωδικό βόμβο , σχεδόν για να πάρει δυνάμεις από τη συνεχόμενη κορύφωση , και να συνεχίσει έπειτα στον ίδιο πυρετικό ελιγμό του . Μετά από κάποια στιγμή , ο σπάγκος της ακουστικής δυνατότητας του ακροατή χάνεται μέσα στα ύψη , το τραγούδι πετάει ψηλά , αγγίζει τα σύννεφα ,βάφεται με τα χρώματα της ίριδας , εκτροχιάζεται , γίνεται ουράνιος σιδηρόδρομος και εισέρχεται στα ηλεκτροφόρα τοπία του kraut rock , παραδομένο σε έναν ρομποτικό μετρονόμο και σε μία παραισθησιογόνο φωνή . Ασφαλώς το τραγούδι του μήνα ..........Let it happen
Όταν η φωτιά συνομιλεί με τον πάγο ,όταν το όνειρο μεταφέρει το μυαλό σε μία ρευστή , αρχετυπική κατάσταση ,όταν η φωνή γυμνώνεται από τη στατικότητα του καθημερινού και του φθαρτού και υψώνεται στη συχνότητα και στην απόγνωση ενός κύκνειου άσματος , όταν το χώμα αποκτά την ελαφρότητα του ουρανού ,όταν το αίμα κινείται μέσα στις φλέβες σα δυνατό κρασί ,όταν τα πόδια αγγίζουν το νερό με την ευλάβεια της θείας κοινωνίας ,τότε ο κόσμος αλλάζει σώμα και υφή , καίγεται σαν το χαρτί κι αναδύεται από την τέφρα του η μυρωδιά του αδοκίμαστου . Η Bjork , το αγαπημένο ξωτικό από τη Χώρα των Πάγων ,τη γνωρίζει αυτή τη μυρωδιά . Τη φυλάει σαν πολύτιμο κόσμημα στα σωθικά της μουσικής της .Μουσική που προσκαλεί το παραμύθι και του αντιγράφει το απόκοσμο , το απροσμέτρητο , το αφοπλιστικό .Το Vulnicura είναι η ένατη δουλειά της κι αποτελεί μια επιστροφή στις ρίζες του ήχου της ,όπως εκείνη δηλώνει κι όπως αποκαλύπτει η ακρόαση των νέων τραγουδιών της . Περίπλοκες ενορχηστρώσεις ,μελωδίες που στριφογυρίζουν σα μέλισσες , κάθε λογής ηλεκτρονικά στολίδια , απαλοί λαρυγγισμοί που θαρρείς ότι βγαίνουν από το στόμα ενός παράξενου πλάσματος , ελεγχόμενες και την ίδια στιγμή εκκωφαντικές συναισθηματικές εκρήξεις ,ποίηση και πάλι ποίηση . Αυτός είναι ο κόσμος του Vulnicura , τον οποίο η Bjork σκηνοθετεί με τη βοήθεια του Haxan Cloak και του Arca . Ένας κόσμος απρόσιτος για όσους επιμένουν να μετρούν τα πάντα με χάρακες και με διαβήτες , να βάζουν διαστάσεις στη μία και μοναδική διάσταση που απαθανατίζει τον άνθρωπο ,την Τέχνη .
Ο Δημήτρης Γιαλαμάς είναι φιλόλογος και ποιητής . Έχει εργαστεί στη μέση εκπαίδευση και ζει μόνιμα στη Λάρισα . Η παρθενική του εμφάνιση στην ποίηση έγινε πρόσφατα με τη συλλογή "Μισή ζωή -Μισή τιμή" ,η οποία περιέχει υλικό που γράφτηκε την περίοδο 2012 -2014 . Τα ποιήματά του έχουν κάτι το οργισμένο , κάτι το αυθεντικά γκρίζο .Ποιήματα ολιγόστιχα , με κοφτό και φλογισμένο στίχο , με έντονες λέξεις .Μοιάζουν με μικρούς σεισμούς που απειλούν αυτούς τους χαλασμένους καιρούς που ζούμε .Αναδύεται από μέσα τους ένας λυγμός για κάτι οριστικά χαμένο . Συχνά ο δημιουργός τους αξιοποιεί με ευρηματικό και ανανεωτικό τρόπο την ομοιοκαταληξία , θαρρείς για να ειρωνευτεί το παιχνίδι του ποιητή με τη φόρμα . Οι λέξεις του διαποτίζονται με το στοιχείο της διαμαρτυρίας , ωστόσο δε χάνουν την ποιητική τους υφή , δεν απομένουν απλές ντουφεκιές στον αέρα . Ο Γιαλαμάς έχει το ανάστημα που επιτρέπει στον αληθινό καλλιτέχνη να τιθασεύει το πάθος του και να το κατευθύνει σε μορφές έκφρασης που δεν προδίδουν την ουσία της τέχνης . Ισορροπεί περίφημα ανάμεσα στο ρίγος και στη σκέψη , στο νοητό και στο αισθητό . Δημοσιεύω τρία ποιήματα από την καινούρια του δουλειά "Σημαδεμένος Ουρανός" ,η οποία θα εκδοθεί σύντομα .
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το Voodoo κι ενώ σχεδόν τον είχαμε ξεχάσει , ο D’Angelo επιστρέφει ακριβώς στην εκπνοή της χρονιάς με ένα άλμπουμ σταθμό . Το Black Messiah έχει τον αέρα των δίσκων που έρχονται ,για να γράψουν ιστορία . Ο ήχος των κρουστών παραπέμπει στις Αφρικάνικες μουσικές τελετές ,τα πνευστά μεταφέρουν τις αναθυμιάσεις από τα καπνισμένα jazz clubs ,τα φωνητικά είναι παραμορφωμένα και συνάμα αιθέρια , τα τραγούδια μοναδικά . Δικαιολογημένα ,για τον γράφοντα , αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς . Ένας δίσκος που αξιοποιεί με εξαιρετική δεξιοτεχνία τα διδάγματα του There’s a riot goin’ on των Sly and the Family Stone και ανοίγει νέους δρόμους καλλιτεχνικής έκφρασης
2.RUN THE JEWELS RTJ2
Αν δεν είχε κυκλοφορήσει το τελευταίο δεκαπενθήμερο το Black Messiah , αυτό το άλμπουμ θα βρισκόταν στην κορυφή αυτής της λίστας .Ένα hip hop αριστούργημα , αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο προικισμένων μουσικών όπως ο Killer Mike και ο EL-P. Ο ήχος του μοιάζει με βραδυφλεγή βόμβα η οποία τοποθετείται στα θεμέλια της rap μουσικής και την αναδομεί με έναν ανανεωτικό και -γιατί όχι - λυτρωτικό τρόπο .
3.THE WAR ON DRUGS LOST IN THE DREAM
Υφολογικά το άλμπουμ συνδέει την παράδοση μεγάλων Αμερικανών τραγουδοποιών ,όπως ο Dylan [το ομώνυμο Lost in the dream θα στοιχημάτιζε κανείς ότι ξέπεσε από το Blood on the tracks ] , ο Springsteen [για παράδειγμα το Burning είναι το σιαμαίο αδελφάκι του Dancing in the dark] , o Tom Petty [έντονη η νοερή παρουσία του στο Eyes to the wind] , o Bob Seeger , με τους κιθαριστικούς ελιγμούς του Mark Knopfler και των Spacemen 3
4.SWANS TO BE KIND
Το To Be Kind σκάβει , ωρύεται , χλευάζει , ιδρώνει , παρεκτρέπεται , γρονθοκοπεί , τρίζει τα δόντια , παγώνει τη φωτιά , πυρακτώνει τον πάγο , γεννιέται μέσα από μικρούς θανάτους και φθείρεται με μικρές αναγεννήσεις , ματώνει κι αιματώνεται , χωνεύει μέσα του funk , industrial , hard rock , κλασικές φόρμες ,post rock , jazz ,ambient , μουσικές των πρωτόγονων λαών ,και την ίδια ώρα τα φτύνει αναγεννημένα και απόλυτα υποταγμένα στην καλλιτεχνική ταυτότητα του συγκροτήματος .
5.ST VINCENT ST VINCENT
Περισσότερο εξωστρεφές , μετέωρο - καλύτερα ισορροπημένο - ανάμεσα στην πειραματική εξτραβαγκάντσα και στη συμβατική pop σύνθεση , εγωκεντρικά απροσδιόριστο και αταξινόμητο , τη μια στιγμή συγγενικό με τον ήχο των Talking heads και την άλλη μ’ εκείνον των Eurythmics , πατώντας με το ένα πόδι στο new wave παρελθόν της δεκαετίας του 80 και με το άλλο στο «ποιος ξέρει ποιο θα είναι» μέλλον της μουσικής , φουτουριστικό και συνάμα παραδοσιακό ,το St Vincent είναι ένα από τα αριστουργήματα του 2014 και ίσως η κορυφαία στιγμή μιας ευφάνταστης καλλιτέχνιδας .
6.WILD BEASTS PRESENT TENSE
Tούτο εδώ το κρυστάλλινο ηλεκτρονικό pop θαύμα που ανασαίνει και αναπτύσσεται μέσα σε συνεχόμενους κύκλους λυγμού , ερωτικής έξαψης και εσωτερικής απόγνωσης , είναι η τέταρτη δουλειά των Wild Beasts από το Kendal της Αγγλίας . Οι μουσικές πινελιές τους απλώνονται πάνω σε αιθέρια συναισθηματικά τοπία , μεταφέροντας αναμνήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 80 κι από συγκροτήματα όπως οι Talk Talk και οι Tears for fears .
7.BECK MORNING PHASE
Γνώριμος από τις αρχές της δεκαετίας του 90 ο Beck Hansen , όταν μέσα στην απόλυτη κυριαρχία του grunge και του trip hop αναστάτωνε τα μουσικά πράγματα με τον απόλυτο ύμνο της χαμένης γενιάς "Loser" και λίγο αργότερα με ένα κορυφαίο άλμπουμ πειραματικής pop δεξιοτεχνίας όπως το "Odelay" , ξαναθυμάται στη φετινή του δουλειά τους νωχελικούς τόνους του "Sea change", κλείνει το μάτι στο όνειρο και μας προσφέρει ένα μελωδικό ταξίδι στα χρόνια της αθωότητας και της απέριττης ομορφιάς
8.SHARON VAN ETTEN ARE WE THERE
Οι folk πινελιές του ροκ ήχου της παραπέμπουν περισσότερο στην απεραντοσύνη της αμερικανικής υπαίθρου ,στο φως και στις σκιές , στο χρώμα και στο συναίσθημα ,στον ήλιο και στις ανθρώπινες ρυτίδες . Η μουσική φόρμα πάνω στην οποία δομεί τα τραγούδια της είναι μεν απλή και στηρίζεται στο κλασικό σχήμα :κιθάρες -μπάσο -ντραμς ,ωστόσο είναι οι φωνητικές αρμονίες εκείνες που εμπλουτίζουν αυτή τη φόρμα και χαρίζουν στα τραγούδια της το στοιχείο του πολυδιάστατου.
9.JACK WHITE LAZARETTO
O Jack White δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις .Το Lazaretto , η δεύτερη προσωπική του δουλειά , δεν απέχει πολύ υφολογικά από το Blunderbuss .Περιέχει δυνατά rock τραγούδια στο ύφος των White Stripes ,country πινελιές , blues κιθάρες , ακόμη και hip hop στοιχεία στο ομώνυμο κομμάτι .Και μπορεί μετά από τόσα χρόνια να μην εκπλήσσει ή να μην ανανεώνει δραματικά τον ήχο του , ωστόσο εξακολουθεί να γράφει εξαιρετικές συνθέσεις και να συνδέει μοναδικά το παρόν με το παρελθόν της αμερικάνικης τραγουδοποιίας .
10.U2 SONGS OF INNOCENSE
Το Songs of innosence επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το γιατί οι Ιρλανδοί rockers παραμένουν αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα που εμφανίστηκε μετά τη δεκαετία του 80 . Αποτελεί επιπλέον την πιο συγκροτημένη δουλειά τους από το All that you can't leave behind του 1998 . Και είναι πραγματικά κρίμα που ορισμένοι κριτικοί δήθεν εναλλακτικών περιοδικών βιάστηκαν να το απορρίψουν . Δεν είναι όμως τυχαίο που το Rolling Stone το είχε δίσκο της χρονιάς .
11.SUN KIL MOON BENJI
Ολόκληρος ο δίσκος είναι αφιερωμένος στο θάνατο . Μουσικά ωστόσο το Benji είναι περισσότερο ανάλαφρο και κάποτε χαριτωμένο παρά τη μακάβρια θεματολογία του . Κυριαρχούν οι country -folk ήχοι και η αφηγηματική ερμηνεία του δημιουργού ,ο οποίος άλλοτε περιγράφει ένα θάνατο , άλλοτε θυμάται τις μέρες που είχε πρωτοδεί την ταινία "The song remains the same" των Led Zeppelin ,άλλοτε μιλά για τη συμπλεγματική σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα του ,άλλοτε πάλι απαθανατίζει με στίχους τη φιλία του με τον Benjamin Gibbard των Death Cab for Cutie
12.THE BLACK KEYS TURN BLUE
Υφολογικά το Turn Blue ,όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του , σηματοδοτεί μια στροφή των Black Keys προς μία περισσότερο blues κατεύθυνση , αλλά την ίδια στιγμή η παραγωγή του Danger Mouse προσδίδει στον ήχο τη μελωδική και ατμοσφαιρική εκείνη χροιά που έλειπε από το El Camino . Καμπανούλες , ψυχεδελικοί ελιγμοί , ακουστικές κιθάρες , γυναικεία χορωδιακά φωνητικά δίνουν την εντύπωση ότι ακούει κανείς έναν αυθεντικό blues-rock δίσκο με easy listening ηχητικά τερτίπια .
13.FKA TWIGS LP1
Ο ήχος της οφείλει πολλά στο trip hop της δεκαετίας του 90 και σε συγκροτήματα ή καλλιτέχνες όπως οι Portishead ή o Tricky .Την ίδια στιγμή όμως η FKA twigs αξιοποιεί με τον πλέον δημιουργικό τρόπο επιρροές από τον D' Angelo και τη Sade αλλά και τον James Blake . Ιδιαίτερα ο τρόπος σύνθεσης και παραγωγής του τελευταίου φαίνεται να έχει επιδράσει καταλυτικά στο χτίσιμο των τραγουδιών της Twigs . Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτή η μυστηριώδης νεαρή δημιουργεί έναν δίσκο με ολοκάθαρο το προσωπικό της στίγμα και κατορθώνει να φέρει την soul μουσική αντιμέτωπη με ευφάνταστους underground ήχους .
14.ROYAL BLOOD ROYAL BLOOD
O Jimmy Page είπε γι' αυτούς : "Πήγα για να τους δω στη Νέα Υόρκη . Ήταν φανταστικοί . Απολύτως καθηλωτικοί , είναι πραγματικά τόσο καλοί μουσικοί" . Το εκρηκτικό ντουέτο των Royal Blood έρχεται από το Worthing της Βρετανίας και ξαναφέρνει τον κιθαριστικό ροκ ήχο σε επαφή με την εμπορική επιτυχία . Οι ρίζες του ήχου τους βρίσκονται στο garage και στο blues rock και αποτελούν αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη ελπίδα για την ανανέωση του ροκ ήχου .
15.MANIC STREET PREACHERS FUTUROLOGY
Αυτή τη φορά οι Manic street Preachers επισκέπτονται το θρυλικό Hansa studio στο Βερολίνο [εκεί όπου ηχογραφήθηκε το Heroes του David Bowie] και υιοθετούν τη φιλοσοφία και το μεγαλείο της δημιουργίας του . Έτσι, το Futurology ηχεί φρέσκο , απαλλαγμένο από το άγχος της εμπορικής επιτυχίας , δραστικό , εξαίσιο από στιχουργικής πλευράς , ευτυχώς λιγότερο πομπώδες από το Postcards from a young man και περισσότερο άρτιο και συνθετικά δυνατό από το περσινό Rewind the film .Επισκέπτονται τον ήχο των πρώιμων Simple Minds , το Krautrock , τη Βερολινέζικη εποχή του Bowie , τις μετρονομικά άψογες ηχογραφήσεις των Neu , και δημιουργούν το «Ευρωπαϊκό» τους αριστούργημα .
16.PERFUME GENIUS TOO BRIGHT
Ο Μike Hadreas από το Seattle δημιουργεί με τη βοήθεια του Αdrian Utley των Portishead και του John Parish ένα αιθέριο και συχνά δραματικό αριστούργημα , μέσα στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά το παράξενο , το ονειρικό και το γήινο στοιχείο .
17.MAC DEMARCO SALAD DAYS
To Salad Days έχει ένα νωχελικό και ατημέλητο ύφος που θυμίζει έντονα τις δουλειές jazz μουσικών παρόλο που η τελική γεύση που αφήνει , είναι αυτή ενός εναλλακτικού ροκ δίσκου . Και αυτή ακριβώς είναι η επιτυχία του : η ευκολία με την οποία ο καμπανιστός κιθαριστικός ήχος του παραβιάζει τα όρια διαφορετικών μουσικών ειδών .
18.CARIBOU OUR LOVE
Το χορευτικό άλμπουμ της χρονιάς έρχεται φέτος από τον Καναδά και τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Caribou ,Dan Snaith. Λιγότερο ψεχεδελικό από το Swim ,περισσότερο ευθύ και pop ,υπνωτικό και συνάμα διεγερτικό .
19.REAL ESTATE ATLAS
To Atlas είναι το τρίτο και κατά προσωπική εκτίμηση καλύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Brooklyn της Νέας Υόρκης . To συγκρότημα σχηματίστηκε το 2008 και σύντομα άρχισαν να ακολουθούν σε ζωντανές εμφανίσεις καλλιτέχνες , όπως οι Girls , ο Kurt Vile και οι Deerhunter . Στο Atlas o ήχος τους αποκτά μία ονειρική χροιά , γίνεται αιθέριος και ολοφώτεινος και κατορθώνει να φτάσει σε ουκ ολίγες λυρικές κορυφώσεις
20.FLYING LOTUS YOU’RE DEAD
Απομονωμένος στο δικό του μουσικό γαλαξία , ο Flying Lotus επιστρέφει στη γη με την πέμπτη δουλειά του , για να μεταφέρει ένα ιδιόμορφο σπιράλ από παράξενους ήχους τους οποίους υποτάσσει σε μία ευφάνταστη ηλεκτρονική jazz αισθητική .
21.LANA DEL REY ULTRAVIOLENCE
Με τη συμμετοχή του Dan Auerbach των Black Keys στην παραγωγή , η Lana Del Ray φτιάχνει έναν αληθινά υπέροχο pop δίσκο με γκρίζα μελαγχολικά χρώματα και δημιουργεί τη δική της σχολή στον τρόπο ερμηνείας των τραγουδιών
22.APHEX TWIN SYRO
Η επιστροφή του Aphex Twin με το Syro είναι ένα ακόμη δαιδαλώδες μουσικό ταξίδι στα ηχοτοπία του ηλεκτρονικού ambient μινιμαλισμού
23.ANGEL OLSEN BURN YOUR FIRE FOR NO WITNESS
H Angel Olsen είναι μία folk rock τραγουδίστρια από το St Louis και το δεύτερό της άλμπουμ Burn your fire for no witness μια περιήγηση στα φλογισμένα μονοπάτια της γυναικείας καρδιάς .
24.FUTURE ISLANDS SINGLES
Η συνθετική pop μουσική των Future islands με τη μελοδραματική ερμηνεία του τραγουδιστή Samuel T. Herring θυμίζει έντονα τις αρχές της δεκαετίας του 80 και τις ένδοξες μέρες της βρετανικής new wave αισθητικής .
25.PARQUET COURTS SUNBATHING ANIMAL
Μ' αυτό το άλμπουμ οι Νεουορκέζοι ρόκερς προχωρούν ακόμη πιο πέρα ,προσπαθούν ν' αποδεσμευτούν από τον ευθύγραμμο punk rock ήχο του Light Up Gold και να προσδώσουν στη μουσική τους βαθύτερες διαστάσεις
26.SPOON THEY WANT MY SOUL
Το μαγικό άγγιγμα του παραγωγού Dave Fridmann είναι αισθητό σε όλες τις πτυχές της καινούργιας δουλειάς του συγκροτήματος από το Austin του Texas. Πρόκειται για το ωριμότερο συνθετικά και εκτελεστικά έργο τους , το οποίο μας προσφέρει μια μουσική νευρώδη μα συνάμα μελωδική .
27.LYKKE LI I NEVER LEARN
Από τη Σουηδία η Lykke Li , χαμηλώνει τους τόνους στο τρίτο της άλμπουμ και δημιουργεί έναν δίσκο περισσότερο ατμοσφαιρικό και συναισθηματικό
28.OUGHT MORE THAN ANY OTHER DAY
Στο More than any othe day , την πρώτη τους δουλειά , στρέφουν τα βλέμματά τους προς τους Television , τους Talking Heads , τους Pavement και τους Pere Ubu , συνθέτουν μία σειρά από τραγούδια που αναφλέγονται σιγά σιγά και αποδεσμεύουν στην κορύφωσή τους απόγνωση , ενέργεια και πάθος .
29.LA ROUX TROUBLE IN PARADISE
Η Elly Jackson , με το ανδρόγυνο παρουσιαστικό της ,υπογράφει το Trouble in Paradise ως το μοναδικό πλέον μέλος των La Roux . Η ίδια δηλώνει ότι έχει επηρεαστεί από τον ήχο της Donna Summer , της Grace Jones και των Tom Tom Club , αλλά σ’ αυτό το δίσκο επιλέγει να δημιουργήσει έναν πιο ζεστό και αισθησιακό ηλεκτρονικό ήχο .
30.ICEAGE PLOWING INTO THE FIELD OF LOVE
Το post punk συγκρότημα από τη Δανία αναμειγνύει τον ωμό ήχο του με εκείνο των Bad Seeds και το αποτέλεσμα είναι ένας ρομαντικά σκοτεινός blues punk δίσκος
.jpg)
.jpg)
