Τα είδωλα

 

4.30 στο καφενείο Ωραία Ελλάς 

Η εφημερίδα δίπλωσε

Και μέσα της βυθίστηκαν για πάντα 

οι φόνοι, οι κλοπές, τα σκάνδαλα 

Ο ήλιος πήρε τον κανονικό κατήφορο 

στα μάτια των θαμώνων 

Δυο γερόντων που ξεκίνησαν 

να παίζουν δηλωτή 

Στη μέση της παρτίδας 

έριξαν τα βλέμματα 

στα είδωλα τους στον καθρέφτη 

Φάνηκε η φρίκη 

Δεν έχουν άλλα κόκκαλα γερά 

Και δε σηκώνουν πια ηδονές 

που κάποτε τους σήκωναν εκείνες 

Η ηλικία κρέμεται κουρέλι 

κάτω από τα μάτια τους 

Το στήθος σα να βγαίνει αέρας 

από τρύπιο λάστιχο 

Και το κρανίο σπηλιά 

πρωτόγονων ανθρώπων 

Που ακόμη βγάζουν τη φωτιά 

απ' το τρίψιμο της πέτρας 

κι από τον τυχαίο κεραυνό 

που θα χτυπήσει το κορμί τους 

Κώστας Τσιαχρής 

Καύσωνας

 

Ένα τηγάνι που μας ψήνει η πόλη 

Σαράντα δύο η ανάσα υπό σκιά 

Οι τελευταίοι που μείναμε σφαδαζουμε όλοι 

Κάτω απ'τη χούντα του ήλιου που διψά 

Για φρέσκο δέρμα φρέσκια τυραννία

Εσταυρωμένοι στο καυτό τσιμέντο 

Αν έμοιαζε η καρδιά μας Γροιλανδία

θα' ταν για μας μεγάλο κομπλιμέντο 

Όμως τα ρούχα κολλημένα κι ο ιδρώτας 

Μας ξενυχτάνε στη βεράντα μέχρι βάθους 

Και μόνο κάποτε ο θόρυβος μιας μπότας 

Θυμίζει σ' όλους τα δαγκώματα του πάθους 

Ίσως αν δρόσιζε από μέσα μας για λίγο 

Ίσως να παίρναν θάρρος τα μελτέμια 

Ίσως και να σταμάταγε τον τρύγο 

αυτή η μοναξιά που έσφιξε τα γκέμια 

Και λαχανιάζοντας σαν άλογα μας τρέχει 

Με τη φορά και τη μανία βέλους 

Κανένας και καμία άλλο δεν αντέχει 

Θέ μου λιποθυμούμε επιτέλους ! 

Κώστας Τσιαχρής 

Απορία ψάλτου

 

Ο Πέτρος έκλαψε μετά το λάλημα του πετεινού 

Θυμήθηκε την αποτρόπαια  πράξη 

Τα καρφιά που γρήγορα θα αποτελείωναν την αγάπη 

Ένας ληστής του φώναξε: Προδότη 

Σκάνδαλο αιώνων 

Νόμισες  θα  ξεμπέρδευε μαζί σου η Ιστορία

μ'  ένα κλάμα 

Ένα πουλί του ξαναφώναξε : Αδικία 

Χωρούσε δύο κεφάλια 

δύο καθάρματα η θηλιά 

που μέσα της κρεμάστηκε η άλλη προδοσία 

Του Ιούδα 

...Τώρα στ' αλήθεια ήταν δάκρυα αγάπης 

ή μονάχα ξέπλυμα ενοχής 

-μπορεί και φόβου - 

για τις εξηγήσεις που ήθελε δεν ήθελε 

έπρεπε να δώσει 

στις ερχόμενες στρατιές των οπαδών 

ή  και των δήμιων  του ραβίνου; 

Κώστας Τσιαχρής 

Ονειροπόληση

 

Ένα ταξίδι χωρίς παράθυρο

μας έφερε  η καινούρια  άνοιξη

Και ταξιδεύουμε τυφλά

σ΄ ένα απέραντο ταβάνι τρένου

Κι ούτε κάποια εικόνα

στιγμιότυπο τοπίου  

τρεμοπαίζει στο νωχελικό μας βλέμμα

Απομένουμε σχεδόν τυφλοί  

Τρομαχτικά ακούγοντας ρωτώντας  υποθέτοντας

ότι  στ’ αλήθεια  εμείς δεν ταξιδεύουμε

Αλλά  κάποιος άλλος

στο δικό μας ποίημα  

με δικά μας ναύλα

υποδύεται με οσκαρική ερμηνεία

τη φιγούρα   επιβάτη

Που ονειρεύεται με μια ναυτία 

κάπως βολική 

Και που όσο σταματά το τρένο 

δυναμώνει 

και δε λέει να σβήσει 

Ούτε με τέσσερα χαπακια δραμαμίνης

των πενήντα μιλιγκράμ 

Κώστας Τσιαχρής 

Οικολογικό ήθος

 

Όσοι ρίχνετε 

χρησιμοποιημένα ρίγη σας 

Στους κάδους ανακύκλωσης

Ας έχετε στο νου σας 

Κάποιος γυρολόγος

Άριστος εκτιμητής 

κάθε λογής σαβούρας

Ίσως βρει ένα λόγο 

Ένα άρτιο μυστικό 

Που εσείς παραγνωρίσατε 

Και βγήκατε άρον άρον 

από τα χαράματα της ωριμότητας σας 

να ξεφορτωθείτε

να πετάξετε στους άλλους 

Το ένα πράμα 

που σας ξανακάνει 

ωραίο κτήνος 

Κώστας Τσιαχρής 

Αίθουσα αναμονής

 

Για μια στιγμή 

αρνήθηκα την κάθε 

προηγούμενη στιγμή 

Και κάτω από τα μάτια σου 

που έχασκαν σαν ανοιχτοί αιώνες 

Σκότωνα με  μυγοσκοτώστρα

τις επόμενες στιγμές 

Που βιάζονταν  να γίνουν 

δίχως  να φουσκώσει το  βυζί τους  

Προηγούμενες 

Τάχα βρισκόμουν 

Μέσα έξω 

Μοιρασμένος 

Στο καντράν και στα γρανάζια 

από ρολόι τοίχου 

Σε αίθουσα αναμονής αεροδρομίου 

Έτοιμος από ώρα για απογείωση 

σε ύψος νάνο 

Που μου υπόσχονταν  τα νεύματά σου 

Κώστας Τσιαχρής 

Αλληλέγγυο

 

Αλληλεγγύη στο λιοντάρι 

γιατί άφησε τη μυρωδιά του αίματος 

να ξεγελάσει την ελπίδα του για αίμα 

κι έτσι το κοπάδι από αντιλόπες 

έμεινε να τρέχει συμπληρώνοντας 

ένα τοπίο σαβάνας

κρεμασμένο στη βιτρίνα 

συνοικιακού κρεοπωλείου 

Αλληλεγγύη στους συνοδούς πολυτελείας

Γιατί έτριξαν τα δόντια 

σε βαθύπλουτες γεροντοκόρες 

Που ζητούσαν κάτι παραπάνω 

από ένα σκηνοθετημένο σώμα 

από μία ζεστασιά επί πληρωμή 

Αλληλεγγύη στο μόνο δέντρο της πλατείας

Γιατί απουσία άλλων δέντρων 

άφησε να ξεχυθεί παντού 

η ασχήμια του τσιμέντου 

ξεροψηνοντας τον ήλιο του μεσημεριού 

στα σιδερένια τραπεζάκια 

Αλληλεγγύη και στους ανθρώπους της κουλτούρας 

γιατί πάλεψαν 

να διώξουν μακριά απ'τον ύπνο τους 

τις τύψεις της υποταγής 

και περιφέρονται με λάφυρα στα χέρια 

τα σημάδια μάχης  

τις βαθιές και ανεπούλωτες πληγές 

στα οράματά τους 

Κώστας Τσιαχρής 

Σιβηρικό

 

Αληθινά τρομάζω 

Όταν περνά  υπόγεια 

απ' το μυαλό μου ότι 

Για να γεράσει

αυτή η βασανιστική εμμονή 

της ανομίας 

σε οτιδήποτε αγγίζω 

στο κορμί σου 

                           πάνω 

Πρέπει να στήνω δίκες 

να καταδικάζονται 

Σε χίλια χρόνια 

σπάσιμο πετρών

Οι  όποιες σκέψεις  

για ένα νόμιμο προσκύνημα 

των πειρασμών μου 

                           κάνω 

Και τότε μια χαρά  σε χάνω 

Ξαναπαγώνεις σ'ένα δευτερόλεπτο

Σα σιδηρά κυρία

Και ψάχνω για σημεία ζωής σου

στη ζωή μου 

Ξαναφτιάνω 

Στρατόπεδα σωφρονισμού   στη Σιβηρία 

Κώστας Τσιαχρής 

Επείγουσα έκκληση

 

Συνάνθρωποι   αιμορραγώ 

Είμαι η κόκκινη όψη του πόνου σας 

Χρειάζομαι επειγόντως

μια μετάγγιση 

από πάγο Ανταρκτικής 

στην αρτηρία που ματώνει 

Χρειάζεστε επειγόντως 

η βελόνα  να τρυπήσει πιο βαθιά 

τη μοναξιά σας 

Είναι πιο  σπάνιο

να κυκλοφορεί ανάμεσα μας 

αίμα

από ταξί στα ερημικά περίχωρα 

της πόλης 

Κώστας Τσιαχρής 

Ο χαρούμενος σκοπός

 

Πάρε  το θάρρος και κόψε την αλήθεια στη μέση

Έχει πάνω της τη ρετσινιά των άκρων 

Κοίταξε επίμονα το χάσμα 

σα φλυτζάνι από καφέ 

που ρούφηξες  με απόλαυση 

το κατακάθι του 

Κοίτα καλά 

Θα βρεις  ένα ξεριζωμένο κρίνο 

Άρπαξέ το να ξεριζωθείς μαζί του 

από τη μοναξιά 

ή το κορμί σου που προδίδεται 

απ'το σκύψιμό του  στο γκρεμό

Μια ετοιμόρροπη χαρά 

το συνεπαίρνει 

Κρίμα που ολοένα τραγουδάς για χάος 

και δεν έρχεται ποτέ στ' αυτιά των άλλων 

ο χαρούμενος σκοπός σου 

Κώστας Τσιαχρής 

Ο μαέστρος

 

Υπήρξα ένα χαμηλότονο τραγούδι 

Που ολοένα δεν ακούγονταν 

οι στίχοι του ξεκάθαρα

Οι νότες με ακουμπούσαν 

μα δεν έβγαζε κανένα φέρσιμό μου 

μουσική 

Τα όργανα σα να σιωπούσαν 

Σα να έσβηναν ερήμην μου 

πεντάγραμμα σε κάθε παίξιμο τους 

Και σα να έπρεπε από την αρχή 

κάθε φορά 

Να ξαναμπαίνω  στο τραγούδι 

φάλτσος 

ή να γίνομαι ξανά 

μαέστρος 

σε ορχήστρα

για κωφάλαλους ακροατές 

Κώστας Τσιαχρής 

Το συντρίμμι

 

Κοίτα με με κόπο μες στα μάτια 

Ίδρωσε να μου μιλάς 

Να ακούγεται λαχάνιασμα 

όταν  μ' ακουμπάς στη φλέβα 

Ουρλιαχτό λιποθυμιά 

σαν  λείπει η μυρωδιά μου

Δεν είναι παιχνιδάκι η αγάπη 

Να περνάς τις Κυριακές σου συντροφιά  

στον καναπέ 

Θέλει να απομένεις 

τσακισμένος 

Ολοζώντανο συντρίμμι

Ύστερα από κάθε επιδρομή 

σε μια ανοχύρωτη πληγή  

που σου φωνάζει "εάλω" 

Κώστας Τσιαχρής 

Ξεσκαρτάρισμα

 

Από το ψυγείο 

πέταξα τη χαλασμένη φέτα 

Ήταν εκεί  ολόκληρη βδομάδα 

Κι ένα δίχτυ από μούχλα 

σκέπαζε με νεκρική σιωπή 

το ολόλευκο γαλακτοκομικό 

Από το συρτάρι της ντουλάπας 

Πέταξα παλιές φωτογραφίες

Ήθελα στην επιτύμβια στήλη 

αντί για πρόσωπο να βάλουν 

το χαμόγελο ενός φαντάσματος 

Από το γραφείο στο σαλόνι 

πέταξα ένα μισοτελειωμένο ποίημα 

Και την άλλη μέρα 

διάβασα το τέλος του 

σε μια φωλιά χελιδονιών 

που χάλασε η γειτόνισσα 

στο απέναντι μπαλκόνι 

Από μένα τέλος 

Πέταξα τα πάντα 

Πώς μπορούσα να κρατήσω κάτι 

από ένα σώμα 

με ανατροφή πουλιού ; 

Κώστας Τσιαχρής 

Κανιβαλισμός

 

Αρκεί να σηκωνόταν

το μυαλό

στις μύτες των ποδιών του

Και θα έβλεπα

Ένα τάγμα από κανίβαλους

Να παίζει

Και να βγάζει σώo

όλο το ιππικό

και τη βασίλισσα του

Σε ένα σκάκι

με αντίπαλο

την πιο γαλαζοαίματη

επιφάνεια της ζωής μου.  

Kώστας Τσιαχρής 

Τα όρια του κόσμου μου...

 

Όσο πλατύτερη είναι η γλώσσα μου

Τόσο περισσότερο σκοντάφτω 

στην τρικλοποδιά της  

Κι όσο μαζεύω λέξεις 

από άλλες λέξεις 

Μου πατάνε το λαιμό 

με καρυδώνουν 

σημασίες δίχως σημασία

Κι αδυνατώ να πω αυτό 

που θα' λεγε χωρίς φωνή 

Μόνο με το προνόμιο 

του πετάγματος στα ύψη 

Ένα γεράκι

με τα νύχια γαντζωμένα 

στην αλήθεια 

Κώστας Τσιαχρής