Πράξη ανθρώπινου μεγαλείου

 

Αν  δώσουμε 

Όταν μπορέσει κάποτε με το καλό 

και φτάσει η ευφυΐα μας 

να ζωντανέψει ακατοίκητους πλανήτες 

Μοναχά στους μύκητες στις αμοιβάδες στα βακτήρια

το προνόμιο να  κατασκευάζουν 

αποικίες στους  μελλοντικούς αιώνες 

Ίσως γεννηθεί από την αρχή 

πρωτόγονα ολοκάθαρη 

η έννοια της ζωής  

Όσο για μας 

τα απομεινάρια των ανθρώπων δίχως ανθρωπιά 

ας βάλουμε τα σκήπτρα 

και το στέμμα μας 

στο πλάνο της  οριστικής καταστροφής 

που τόσο τέλεια 

Χρόνο με το χρόνο 

Μέρα με τη μέρα 

αποθηκεύουμε 

στις γλάστρες του σπιτιού μας 

Κάνοντας το σπόρο του Αδάμ 

μέσα στα χέρια μας 

Να μοιάζει με χειροβομβίδα

Έτοιμη να εκραγεί 

Κάτω  απ' το φύλλο της συκής 

που ακόμη την κρατάει 

ασφαλισμένη 

Κώστας Τσιαχρής 

Το καρφάκι

 

Για αυτό απ'την οργή 

Μου απομένει μόνο 

Αυτό το τρυφερό λιγνό καρφάκι 

Που αν το μπήξω

μέσα στην ανάμνηση 

μιας  παιδικής σκηνής 

Ποιος ξέρει τι στριγγλιές

απόκοσμες θα βγουν 

Και θα χαλάσουν 

τα χαρούμενα γενέθλια

της γεροντοκόρης μου

ζωής 

Που ακόμη περιμένει 

τον ωραίο  της καπετάνιο 

Την υπόσχεση του 

Για ταξίδι μέλητος 

Στην ποίηση 

Των αυριανών μας φόβων 

Κώστας Τσιαχρής 

Ομοιοστατικός μηχανισμός

 

Μόνος μου τηλεφώνησα στον διαρρήκτη 

Ήταν η μόνη επιλογή 

Έβαλα κάτω απ' το χαλάκι  το αντικλείδι 

Και για ώρες και ώρες ανυπομονούσα 

για  το στριφογύρισμα στην κλειδαριά 

Κοιτούσα ολόγυρα καχύποπτα 

μήπως οι γείτονες 

χαλάσουν την τελετουργία 

ή  μήπως κάποιος αντιδραστικός σπασμός 

σε εκείνου το μυαλό ή το δικό μου 

ξαναβγάλει απ' τη σκακιέρα 

τις κινήσεις του τρελού 

Υπέδειξα με βέλη τα σωστά σημεία 

Στα δεξιά τα ασημένια κηροπήγια της γιαγιάς 

Στα αριστερά οι λίρες 

πίσω  από τη φόδρα της καρέκλας 

Στην παλιά κασέλα η καρδιά μου 

Φυλαγμένη επιμελώς για ώρα ανάγκης 

Φερ' ειπείν για εποχές εκτεταμένης λειψυδρίας

Όταν τα σύννεφα αντί να κλάψουν 

Χώνουν πιο βαθιά μέσα στη λήθη το θυμό τους 

Κι απομένουν γραφικά στολίδια

σε κορνίζες τοίχου 

Μόνος μου τηλεφώνησα στον διαρρήκτη 

Μονάχα μια κλοπή μπορεί να με ελαφρύνει 

Αν από  λάθος 

ξεκινήσει και χτυπά ο συναγερμός 

Ο κωδικός είναι  γραμμένος 

ήδη στη ματιά μου 

στη φωνή μου 

στην ανάσα 

Κώστας Τσιαχρής 

Ελαφρά τη καρδία

 

Πέταξε η αγάπη 

Έφυγε απ' το σώμα 

που στεκόταν υποψήφιο 

για απαγχονισμό 

με δήμιο άλλο σώμα 

Λύθηκε ο κόμπος 

Χάλασε το ικρίωμα 

Ωστόσο  η τύψη

ώρες ώρες 

με ένα ασπρόμαυρο γιλέκο 

σαν το χελιδόνι 

ξαναφέρνει με το ράμφος της 

την πεθαμένη αγάπη 

Στήνει πάλι την αγχόνη 

τέλη του Φλεβάρη 

Κλωναράκι - κλωναράκι τρόμου 

Να μας πνίξει 

με τα ίδια της τα χέρια 

που αρνηθήκαμε 

με ανάλαφρη καρδιά 

τους ρόλους της ζωής μας: 

Θύματος και θύτη 

Κώστας Τσιαχρής 

Χειμερία νάρκη

Η ωραιότατη αρκούδα μας 

Η νεολαία

Αν κάποτε 

μέσα στο καταχείμωνο 

ηχήσει 

η σειρήνα ενός συναγερμού 

μετά από κάμποσα χασμουρητά 

σηκώνεται στα δύο πόδια 

Ρίχνει   την καμπούρα της 

στο χώμα 

Βγαίνει στις πορείες

Στα συλλαλητήρια 

Σα να μην ήταν

έπειτα από μήνες χειμερίας νάρκης 

άμαθα τα πόδια της από χορό 

Σηκώνει λάβαρα 

και λαβωμένα χελιδόνια 

από τα στήθη των συντρόφων 

Ζωγραφίζει σε πανό ουρανούς

που θα γεννήσουν 

κάποτε παράδεισους με μέλι 

για τις μέλλουσες αρκούδες 

των αιώνων 

Όσοι την κοιτάζουν απορούν 

Πώς γίνεται 

Να εξαφανίστηκαν

Όπως ορκίζεται  

απ 'τα πόδια της οι αλυσίδες 

και σε κάθε βήμα 

να αντηχεί επίμονα

το τρίξιμο τους; 

Κώστας Τσιαχρής 

Η εξημέρωση

Συχνά  ένα  σκυλόψαρο 

μετά από μήνες εξημέρωσης 

το βάζεις  στη μπανιέρα σου 

σε μινιατούρα 

για να παίζεις 

τα απογεύματα

μετά από τη δουλειά

Να το ζουλάς 

Κι όλος χαρά 

μέσα στις πλατσαπλούτσες

να ιστορείς στους φίλους 

την επιτυχία σου 

Και δεν προσέχεις 

Κάθε που σηκώνεσαι 

από το νερό 

Πως βγαίνεις 

με κουτσουρεμένο πόδι 

Ούτε που σε νοιάζει 

ο κατακόκκινος αφρός 

Ούτε που νιώθεις ότι 

Τα σκυλόψαρα 

Και ήμερα ακόμη

Κι από πλαστικό ακόμη 

Και με δόντια ζωγραφιές ακόμη 

Ξέρουν να μυρίζονται 

τους αφελείς κολυμβητές 

Κώστας Τσιαχρής 

Αντιβαρύτητα

 

Έναν παράξενο κανόνα 

αντιβαρύτητας 

ακολουθεί ο έρωτας 

Όπως αφήνεται 

απ'τα λόγια των πολλών 

Δεν πέφτει κάτω 

Δεν ταΐζει  

πεινασμένα στόματα 

στο χώμα 

Λύνεται απ'το βάρος 

Γίνεται ανάλαφρο έντομο

και πάει να κολλήσει 

όσο πιο ψηλά 

Στους στύλους

με το ηλεκτρικό 

Που λάμπουν 

και τυφλώνουν 

Είτε μέρα 

Είτε νύχτα

τους επίδοξους εναερίτες 

Κώστας Τσιαχρής 

Το καρμπόν

 

Τι κι αν πατάνε 

Οι ποιητές 

Για να ξεπατικώσουν 

στο αποκάτω φύλλο 

τα φερσίματα 

τους έρωτες 

και τα σκοτάδια άλλων 

Πατιέται μόνο 

κι αντιγράφεται 

το ίδιο το καρμπόν 

Σαν ίσκιοι

Μέσα σε λιοπύρι 

Που από φόβο 

μη μαυρίσουν

Παν  να κάτσουν 

κάτω από άλλους ίσκιους

Κώστας Τσιαχρής 

Ο ποιητής -ποντίκι

 

Ενσύρματος ή ασύρματος 

Δεν έχει σημασία 

Στο εξής θα σας μιλώ 

με τη μηχανική μου φύση 

Αρκεί να σέρνεται η φωνή μου 

με τη μπίλια της 

στην επιφάνεια των αυτιών σας 

Είτε ακούτε 

είτε σας κουφαίνει

το  πελώριο κλικ 

από τα βάθη της μιλιάς μου 

Άλλωστε 

Δεν είμαι τίποτε άλλο 

από μια συσκευή εισόδου 

στη ζωή σας 

Κι η ροδέλα κύλισης 

τσουλάει με τόσο πόνο 

Όταν πάει ο κέρσορας

στο στήθος σας 

Πετιέται ένα κακέκτυπο καρδιάς 

και πάντα κάνω πίσω 

Κώστας Τσιαχρής 

S.O.S.

 

Όσοι ρίχνουνε κροτίδες 

στη ζωή των άλλων 

Ας προσέξουν 

S.O.S.

Πριν πεταχτεί 

Mη σκάσει 

το βεγγαλικό 

στα χέρια τους 

Και πλημμυρίσει αίμα 

η καριέρα τρομοκράτη 

Θάβοντας 

τον υποψήφιο  τρόμο 

μέσα στον αληθινό 

Κώστας Τσιαχρής 

Το εγκώμιο του πλήθους

 

Σε κανένα πλήθος 

Δεν υπάρχει γνήσια κίνηση 

Μονάχα μια καταγωγή 

από DNA αγάλματος

Μονάχα μια μετέωρη υπόσχεση 

βημάτων προς τα μπρος 

Τα πλήθη 

Γυροφέρνουν 

σαν πλανήτες 

την εικόνα τους

ή τη φωνή του ρήτορα 

Κοιτούν μπροστά 

και η ματιά τους 

έχει μείνει μίλια πίσω 

Ακούνε μόνο 

τον αντίλαλο της ακοής τους 

που ζητοκραυγάζει 

Κάτω από τα πέλματά τους

ένα ποδοπατημένο 

χορταράκι 

ετοιμάζεται να εκδικηθεί 

Να γίνει αναρριχητική μουτζούρα 

μέσα στην καλλιγραφία

της δύναμής τους 

Κώστας Τσιαχρής 

Λιποταξία

 

Λιποτακτούμε από τη γλώσσα 

των ανθρώπων 

Πάει να πει ότι μιλάμε  

Με το λάλημα του πετεινού 

σε ανήλιαγα σημεία 

μες στο σώμα 

Που το φως δε φτάνει 

Κι αν τα φτάσει 

κόβουν τις αχτίδες του 

δυο θηριώδη σύννεφα 

τα στήθη κάθε μάνας 

που μας βύζαξε 

και δεν ανέχεται 

το σπλάχνο της για μια ζωή 

να κουβαλά τη στάμπα 

λιποτάκτη 

Κώστας Τσιαχρής 

Οι προσκυνητές

 

Σαν κύκνοι με σκυμμένο το λαιμό 

Οι επιβάτες στο μετρό 

Διαβάζουνε τα κινητά τους 

Πρόσωπα δεν έχουν 

Έχουν  ράμφη

Κι όλο σκύβουν κατανυκτικά 

προς τις οθόνες 

Με την έκσταση  προσκυνητή 

που υπόσχεται αιώνια πίστη 

Κάποτε ένα βήμα πριν 

ανοίξουν τις φτερούγες τους 

για να χαθούν οριστικά 

ανάμεσα στα πίξελ 

ένα  σκούντημα  του διπλανού 

Ένας βήχας 

Η ρομποτική φωνή 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ

Διακόπτουν την προσκύνηση 

Κι οι τρομαγμένοι κύκνοι 

ανασηκώνουν το κεφάλι 

και τα  ζαλισμένα μάτια 

προς το άθεο φως 

Κώστας Τσιαχρής 

Βάφτιση

 

Εικαστικό: Gustav Klimt 

Δεν το σκέφτηκε καλά ο Ηράκλειτος

Το θέμα είναι να μπαίνεις στα ποτάμια 

και να βγαίνεις  ίδιος 

Ούτε με βρεγμένα πόδια 

Ούτε με το τρέμουλο 

που πιάνει όσους σκέφτονται 

τις παγωμένες όχθες 

Αλλά πάντα με την όψη ενός φτερού 

απείραχτου μες στη νεροποντή 

Μιας Οφηλίας 

που ανταλλάσσει τον πνιγμό της 

μ' ένα μήνα διακοπές 

στους καταρράχτες του Νιαγάρα  

Αλλά  όπως κι αν το δούμε 

όταν  πέφτεις  στο ποτάμι 

Φέρνουν πάλι τα βαφτιστικά σου 

Το σταυρό  το λάδι 

Προσπαθούν να σε βαφτίσουν κάτι ξένο 

Βάζουν μέσα σου τα χέρια τους 

και ψάχνουν 

Μέχρι να τραβήξουν 

από την ουρά σαν ψάρι 

έξω απ' τη ζωή σου 

το  ονοματεπώνυμό σου 

Κώστας Τσιαχρής 

Ανάταση χειρών

 

Τις γνήσιες  ήττες 

τις μαθαίνουμε 

αφού σηκώσουμε 

ψηλά το κύπελλο 

κραδαίνοντας το

ώρες στον αέρα 

προς απόλαυση 

του πλήθους 

και ταπείνωση 

του εχθρού 

Μετά την αποθέωση 

τα χέρια μας 

σα να τα παίζει 

κάποιος ξένος 

παραμένουν σηκωμένα 

Όμοια με ληστών 

που παραδίδονται

μετά από μέρες 

ανελέητου κυνηγιού 

Η κούραση 

Η ατέλειωτη ανάταση 

τους δίνουν  πάτημα 

ν' αγανακτήσουν 

Νοσταλγώντας 

τις στιγμές 

που μέσα τους 

ζητούσε καταφύγιο 

το σκυφτό κεφάλι 

του ηττημένου 

Κώστας Τσιαχρής