Σαν άλογο προς άλογο σου συζητώ
Κι ας ήταν από ξύλο τα πλευρά σου
Μπήκες κομπάρσος σε ένα ρόλο φονικό
Κάτω απ' τον ήχο φάλτσου κοντραμπάσου
Και πως δεν ένιωσες βαθιά οδύνη
Πώς λίγο οίκτο ,λίγη τύψη για τα τείχη
Σαν τέχνασμα προς τέχνασμα σε προκαλώ
Άνοιξε , σου μιλούν οι τυμβωρύχοι
Μες στην κοιλιά σου πόσος τοκετός
Όπλα κι ασπίδες , κράνη ξεχασμένων
Γεννούσε η γέννα κι ο μεγάλος στοχασμός
αντιστεκότανε στο πάτημα των φρένων
Τώρα μετά το σαρωμα της πόλης ποιο βραβείο
Ποιος έπαινος και ποια δικαίωση στο χρόνο
Σα φάντασμα προς φάντασμα σε αναζητώ
Τον καλπασμό σου μες στα αυτιά μου μεγαλώνω
Έλα λοιπόν ξεγέλασε με όπως να' ναι
Μικρή μου ξύλινη σκιά απ' το πέρα ψέμα
Βάλε τρομπέτες , τύμπανα , βιολιά
Κι ας χύνεται τριγύρω μου το αίμα
Κώστας Τσιαχρής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου