Άνοιξες το παράθυρο
Έχασκε τέτοια ποίηση από κάτω
Ένα κτηνώδες μαύρο
σήκωνε τον θαυμασμό εφ'όπλου λόγχη
Περασμένες τέσσερις
Και το βαθύ ξημέρωμα
περίμενε τον πρώτο πετεινό
να πάρει εκείνο το βερικοκένιο χρώμα
που δεν ξέρεις αν ανήκει σε νεκρό ή ζωντανό
Τέτοιο βαθύ παράθυρο
που άλλοι θα το νόμιζαν για οφθαλμαπάτη
ή για λάθος σ' ένα απέραντο κολάζ
με επαναλήψεις τοίχων
Όμως ήταν εκεί
Απέναντι
Κι ήτανε ώριμη η ώρα
Ώριμο το σκηνικό
Θα έπεφτες για να σε σώσει το παλιό σου πτώμα
Η παλιά συνήθεια να γεννιέσαι
από τα περασμένα λάθη
Ξεπερνώντας τη μικρόψυχη οδύνη του κενού
Το μπαμ που φτάνει σαν απόηχος
μιας αναβλητικής καρδιάς
Το απέραντο κτηνώδες μαύρο
Θα έπεφτες για να γεράσει πάνω σου
η εικόνα του ανύποπτου ανθρωπάκου
Κι εκείνο που θα μάζευαν
μετά την πτώση σου
θα ήταν ένας πάλι χαμογελαστός λεκές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου