Ένας αέρας που δεν είν' αέρας
Και μια φωτιά που δεν αφήνει τέφρα
Είπες θα σπάσουμε τα φρένα
Μα το νοιωσα πως ήσουν κλέφτρα
Άρπαζες σχέδια με το μάτι
Κι η υπόσχεση σου αφηνιασμένη
Κατέρρεε σαν αμμοπαλάτι
και με τραβούσε από το γένι
Ω τι ωραία να τάζεις κήπους
Λεμονανθούς στην παγωνιά μου
Και πως δεν πρόσεξα τη γάτα
Μέσα στο σώριασμα της άμμου
Από άλλο κόσμο κι άλλο στήθος
Έβγαινε τέτοιο νιαουρητό
Είχε στα νύχια άγριο θάρρος
Που θα πρεπε ν' αφουγκραστώ
Όχι δεν ήσουν συ για ζάρι
Είχες μονάχα μια πλευρά
Είτε σε κύλαα στο χορτάρι
Είτε σε πέταα στα ψηλά
Έκαιγες πάντα το παιχνίδι
Με το χαμόγελο φονιά
Κώστας Τσιαχρής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου