Κώστας Τσιαχρής Αιμοκάθαρση

(Εν τω  αίματι   του  ασεβούς*)

Άναυδος   που  μπήκε  τόσο  αίμα
μέσα  στο  σπίτι μου απόψε
αίμα  των  γονιών μου
του   αμνού που   δίδαξε  

πώς  ν' ανθίζει ένα  καρφί  

χωμένο  στην παλάμη 

της  αγάπης  που  νικήθηκε 
απ'την ίδια  της  την  εντολή: αγάπα 
των  άστρων  που  κατάντησαν
κουμπότρυπες
στο   πανωφόρι αυτής  της  ύπαρξης

Τόσο  αίμα 
και δε βλέπω πουθενά  μαχαίρι
κάτι  πιο  αιχμηρό  από  μαχαίρι
σφάζει 
όμως   πρόλαβα  να  δοκιμάσω
μουσική
χωρίς  να  παίξει  μέσα  μου  μια  νότα
πρόλαβα  να  μάθω  έρωτα
χωρίς  να  στρέψει  καταπάνω μου ένα  βέλος
κάπου   πιο βαθιά  με  έσωσε
σ' ένα   λαγούμι   το  ωραίο
κάπου   πιο   ρηχά   με  δάγκωσε
στα   χείλη  το  φριχτό
που  να   μαζέψω 
τόσο  αίμα;
αυτές οι φλέβες  στέγνωσαν
και  κάθε  που  περνάει
ένα συναίσθημα  στριγγλίζουν

Αν κάνω  πως ανοίγω  τα  παράθυρα ;  
Αν  είχα  θάρρος  και   μετάγγιζα   
λιμνούλες από  τούτο  το  φορτίο  ;
έστω  με  τις  χούφτες 
λίγο  λίγο
ν' άδειαζε    ο  τόπος  απ' το  βρώμικο  αίμα 

έστω  αν  είχε  η ποίηση  αντλίες
να   ρουφήξει  την οδύνη ;

*Παλαιά  Διαθήκη,Ψαλμοί  58.10

Κώστας Τσιαχρής Διερώτηση για να κάθομαι άναυδος

Τι αφόρητο να λάμπουν
ψεύτικα κοσμήματα
που πιάνουν τρυφερούς λαιμούς
που μαγνητίζουν έντομα
ματιές
με μιαν αυθάδη επιβολή
με μια σημαία κατοχής
και το πραγματικό πετράδι
να σπαράζει
με συμπαντικές κραυγές
χαμένο
καρφωμένο κάτω από την προίκα
στο μπαούλο;

Κώστας Τσιαχρής Από μηχανής θεός

Και την ώρα  της  τελικής  αναμέτρησης
ο στρατηγός  κοιτάει  το  άλογο  στα μάτια 
περιμένει  ένα  νεύμα
ένα  σφίξιμο  χεριών με  το  ενστικτώδες
ένα  ζύγισμα   του πίσω  ή  του   εμπρός 
η   περικύκλωση  είναι   δεδομένη
η  ήττα  ακόμη  πιο   σαφής
ωστόσο    περιμένει
αυτό  το   έξωθεν  προχώρα

μια    συγκατάθεση  από  όσα
τον  κρατούν  δεσμώτη
του   αδυνάτου 

Κώστας Τσιαχρής Τα σιαμαία

Πτήση  και   Πτώση 
Μερικές  φορές  η  άνωση 
μας   σέρνει  στον  πυθμένα   του  μυαλού 
ενώ  η  βαρύτητα   μας  εκτοξεύει   στις κορφές  του
κι  εκεί  που  φανταζόμαστε  τα   πάθη μας  σε   σχήμα   γλάρου
παίρνουν  όψη  βόμβας  και  θερίζουν άμαχο  κοσμάκη
σκέψεις   που  δεν πρόλαβαν   να  φτιάσουν  καταφύγιο  στην   αγάπη
Ή   πάλι  θυμηθείτε τις  φορές   που  η  φύση  διάλεξε 
να  δέσει  στην  καρδιά  μας  τον  καταδρομέα   και  τον πιλότο  
σ' έναν  κόμπο  δίχως  λύση
Δεν  υπάρχει  μοιρασιά
ας  το χωνέψουμε    κι  εκείνο 
θα  χωνέψει   μέσα  μας το  τρομερό

Πετάμε    πτώματα και  πέφτουμε φτερούγες 

    

Κώστας Τσιαχρής Αυτόχειρας

Τον έβαζαν κάθε μέρα  τα όνειρα 

να γράφει  ολόκληρα  κατεβατά

ιστορίες  για πόλεις

που έθαψαν βαθιά

στη λήθη  τα  μνημεία  τους  

για  ζητιάνους

που έγιναν  νοικοκυραίοι

και το απλωμένο  χέρι τους

πέτρωσε  έξω από κάθε πόρτα

για εραστές  που κοιτάχτηκαν

επίμονα πίσω απ’ το βλέμμα

και κατάλαβαν  τη μαχαιριά

Τα βράδια  τον ανέκριναν

για ώρες

του εξαντλούσαν  την υπομονή

να μαρτυρήσει

ποια ρίζα  τάχα μέσα του  δαιμονική

ξεσήκωνε  όλη αυτή την αναρχία

και με τρόπο...

του έδειχναν  με τρόπο  

το  σφουγγάρι   

Κώστας Τσιαχρής Σπηλαιολογία

Ποια  ξαφνική πνοή
σηκώθηκε
κι έσβησε  το κερί
που κράταγα
στο χέρι
όσο κατέβαινα
το στόμα  σου
και  συναντούσα 
λέξεις
χαραγμένες
πάνω στα τοιχώματα
και μήτε
πρόλαβα να σε διαβάσω
που έστειλες σκοτάδι
να με κυνηγάει
κι ανέβαινα
τυφλά
τα σκαλοπάτια
τρομαγμένος
και χωρίς ανάσα ;

Κώστας Τσιαχρής Στάγδην

Αφού   από   αυτή τη  βρύση
έπαψε  να   ρέει  ζωή
όπως  άλλοτε 
κι   έμεινε  το  σώμα 
μια   κρεμάμενη  σταγόνα

Θα  πέσει,δε  θα  πέσει   

Και   κυρίως  δίχως  λύπη 
μόνο  με  μια  τελευταία   ευχή  
να   φύγουν όλα  όπως   ήρθαν 
δίχως   θόρυβο 
ούτε  ένα  πλατς στο  νεροχύτη 

Κώστας Τσιαχρής "Δίλημμα"

Έβγαλε τη σιωπή έξω από την πόρτα

δεμένη με ταινία

τα κατάλοιπα μιας μέρας δίχως ήλιο

με βλέμματα που σφήνωσαν στις γρίλιες

Ύστερα έκλεισε καχύποπτα την πόρτα

Συννεφάκια- σκέψεις

μαζεμένα από μέρες

πήγαν να τρυπήσουν το ταβάνι

Λοιπόν εδώ δεν ωφελούνε

μέσες λύσεις

συνταγές της τελευταίας στιγμής

εκ του προχείρου

Ή φυλακισμένος στο γαλάζιο

ή παντοτινά απών

Εκείνο το "προσωρινά"

τι ανέντιμο που ακούγεται

στ' αυτιά του

Κώστας Τσιαχρής Φανατισμός

Αυτός  ο κύριος   με  τα  δεμένα μάτια 

με  την  αναπνοή  που καίει   ιδέες 

με  την κουμπότρυπα  για στόμα 

τη μια  στιγμή  με ύψος όσο  δέκα  ουρανοξύστες

την άλλη πιο κοντός  κι  από  μυρμήγκι 

που τα χέρια  του  ό,τι  αγγίζουν  το πετρώνουν 

που  τον λιθοβολούν   κι αναστηλώνεται  σαν Φοίνικας 

ο  κύριος  με  τη μία όψη 

και  τα  πεντακόσια  ονόματα :

μανία ,φλόγα , πίστη, πάθος, ενθουσιασμός ...

ντυμένος  σήμερα  ζητιάνος

χτύπησε  την πόρτα  μου

Άνοιξα με τρόπο

Δώσαμε , ευχαριστώ  πολύ 

τελείωσαν  τα   ψιλά  και  τα χοντρά  μας

Αλλά  τι έκπληξη   απερίγραπτη

που  μόλις  έκλεισα ανακουφισμένος

βρήκα  τον λεγάμενο

στην πολυθρόνα  λάβρο 

με  φωνή ιεροκήρυκα

να  μου απαριθμεί  τους όρους 

για  την από  τούδε   συγκατοίκησή    μας 

Κώστας Τσιαχρής Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Έβαζε  κάθε  βράδυ ένα καινούριο  σώμα 

Καθόταν  ώρες στον καθρέφτη Στολιζόταν 

Πιο  πολύ  κι  από την Άνοιξη 

όταν  ύστερα  από βαρυχειμωνιά  απλώνει   

χρώματα  στα γκρίζα δέντρα  

και στο  γκρίζο χώμα  

Ώρες  στον καθρέφτη  

Τόσο  που    αγανακτούσε  κάποτε

ο καθρέφτης  από τόση  ομορφιά  

Έσπαζε  σε χίλια  μέρη  

και  για  να της   παραδοθεί  μετά   ξανά 

τον  ρώταγε  με  γαλιφιά :

Αγόρι  αγοράκι    μου  

Ποιος  είναι  ο  πιο  καλόβολος 

ο  πιο   υποτακτικός  

καθρέφτης  του κόσμου;

Κώστας Τσιαχρής " Ένα δέντρο στη μέση του δρόμου "

Το  έβλεπα
αλλά  είπα δεν υπάρχει
Οφθαλμαπάτη
από απόσταση  φωνάζει  οφθαλμαπάτη
Στα  καλά  καθούμενα ένα δέντρο
σκέτη ασυνταξία 
Από  που κι ως  που ένα  δέντρο;
Εκεί  στη μέση  της ζωής μου
τέτοιο θράσος 
Που πετάει  στα  αμάξια  
τους καρπούς  του
σπάει  τζάμια
τραγουδάει  σα μάνα  
τους νεκρούς 
Εκεί  στη μέση 
Αποφάσισα 
να  κόψω τις  διαβάσεις 
να μη φοράω 
άλλο πένθος στο μπράτσο
Ας απομείνουν  
δίχως παρενόχληση 
οι καλλίγραμμες  στιγμές

Έφαγα τόση   ζωή
Δε  θα με βρει 
χωρίς  μια τόση δα  κοιλίτσα 
ο θάνατος  

Μαρία Χουσάκου Επιλογές

Εγώ  πιο  πολύ 
τα αδέσποτα   αγάπησα
ακόμα  κι  αν μοιάζαν δεσποζόμενα
τα  περιφερόμενα  ζώα
τα  χρησιμοποιούμενα  παιδιά
τα  καταρρέοντα   κτήρια
τις  βιασμένες  παραλίες
τους  κακοποιημένους  πεζόδρομους
τους  αγωνιώντες   να  βρεθούν ανθρώπους
από   τον ίδιο τους  τον εαυτό
Τα  αδέσποτα  αγάπησα
Τα  διακινδυνεύοντα  αδέσποτα
Μπορεί  κι  εμένα 

.................................................

Μια  διαδρομή  από  το   "εγώ"  στο  "εμένα". Από  το  υποκείμενο στη  θέση    του  αντικειμένου. Η   τελική  επιλογή  ως   ενδεχόμενο.  Ανάμεσα  στις  άλλες  επιλογές  που  αραδιάζονται  ως  βεβαιότητες. Γιατί   ασφαλώς   είναι  μεγάλος   ο  δρόμος  ως  την αληθινή  αγάπη  του  "εμένα". Στο  ενδιάμεσο   αγαπά κανείς κι  επιλέγει  αυτά  που  μπορεί  να  βαδίσει  πλάι  τους, χωρίς  να αισθάνεται  παράταιρος. Ακόμη  κι  αν αυτά τα ίδια  είναι  παράταιρα. Πόσο  μάλλον ένας  ποιητής ή μια  ποιήτρια. Που   ξέρουν  καλά  ότι  από  τη φύση  τους  είναι  αδέσποτα   πλάσματα. Παντοτινά   ανέστια. Και  που   βλέπουν σε  κάθε  αντίστοιχο   ον μια  αντανάκλαση   του  εαυτού  τους. Τον  πυρήνα   της   οντότητάς  τους. Αυτόν τον άγριο ,ξεμαλλιασμένο   εαυτό, με  τα  μπαλώματα και   τα  μπογαλάκια  του στον ώμο.  Και   γι'αυτό ,όπως   υποψιάζομαι, αυτό το  "εμένα"  εκεί στο τέλος  του  ποιήματος  δεν  είναι  τίποτε  άλλο  από  το  πιο   "επικίνδυνο"  αδέσποτο. Γιατί  ενώ όλα τα άλλα  τα  παρατηρεί   το  υποκείμενο   από  μια  βολική  απόσταση , αυτό  το  αδέσποτο  τριγυρνάει  άτσαλα  μέσα  του  και  γκρεμίζει   ό,τι   στέριο     βρεθεί μπροστά  του  

Κώστας   Τσιαχρής  

Κώστας Τσιαχρής "Επιτύμβιο"

Αυτό   υπήρξε   η ζωή μου
ένα    χαλάκι
όπου  σκούπιζα
μετά  από  κάθε  έξοδο  
σχολαστικά   τα   πόδια
τρίβοντας   και  ξανατρίβοντας
για   να  πατήσω 
δίχως   ενοχές
με   σίγουρη  συνείδηση 
στο  περσικό  χαλί 
του  σαλονιού   

Κώστας Τσιαχρής "Χωρίς στοιχειό"

Αν το  κορμί  στεριώνει
μόνο  εκεί   που χτίζουν
κάτι   από το  μαύρο  του  έρωτα
ας   απομείνει   ετοιμόρροπο   γεφύρι

Όταν  το  ξεγελούν   βοριάδες
θα   τραντάζεται
θα  ρίχνει  κάτω  τους διαβάτες

Θα   περνιέται για   βυθός
Αν και θα   βρέχει  μόνο
τις  πατούσες  των κολυμβητών  του

Θα  λείπει  απ' τα  θεμέλια
το   στοιχειό    του   

  

Κώστας Τσιαχρής "Το ρυμουλκό"

Στέκομαι   εδώ
στη  μέση  ενός  διλήμματος
σηκώνεται   φουρτούνα
Ξάφνου  πλημμυρίζω  δες
η  πλώρη  χτύπησε  στα   βράχια 
ανοίξανε   τα  ίσαλα
τα  χρόνια   γέρνουν
τα  τραβάει   βυθός
κοντεύει  να  βραδιάσει
Στη  γέφυρα 
ακόμη  πολεμάει
το  σώμα  τους  βοριάδες
Και  τι  θα  γίνω πια
με  τόσα  τρωκτικά 
που  ανέβηκαν 
στην ποίησή  μου;
Αν  έστελνες τουλάχιστον
ένα   βαρκάκι     φως
με  δυο  κουπιά 
να  σχίζουν  τα  νοήματα
Μα  είναι  αργά 
σκοτείνιασε 
και  πώς  να  σώσεις;
Στο   χέρι  σου 
κρατάς  μονάχα 
κεραυνούς