Κώστας Τσιαχρής Ανυπεράσπιστο βλέμμα

 

Εικαστικό : Gabriel Isak

Το βλέμμα των παιδιών

είναι πάντοτε αδέξιο στις νάρκες

Μ΄ ένα ανάλαφρο πάτημα

κομματιάζεται χίλια κομμάτια

κι υποκύπτει στα τραύματά του

Λίγο μετά  ξανασηκώνεται

Σημαδεύει και μπήγεται

στα ψαχνά των ψαχνών

εκείνων που φοβούνται τον ήλιο

Το ψαχουλεύουν οι ρήτορες 

κι αυτό είναι ήδη μπροστά τους

Πιο ανάγωγο από γλώσσα

βγάζει τη γλώσσα  στις ρητορείες  

Όμοιο με ετυμηγορία στυγνού δικαστή :

 

Δις εις Θάνατον

Μια  για το αδίακριτο του βλέμματος

Άλλη μια για το ανίσχυρο της αδιακρισίας

 

( Κι είναι όντως υπεράνω της ανοχής μας

που ένα παιδί με το βλέμμα του

ξέρει τόσο αλάνθαστα  να κάνει

μακροβούτια στην ειρωνεία)

Κώστας Τσιαχρής Μεταξύ ύφους και ουσίας

 

                                                              Εικαστικό : Gabriel Isak 

Τι να ζεστάνω 

πως ; 

όταν  μαζί με τα βουνά στην κορυφή τους

χειμωνιάζει κι ο τρόπος που βλέπω

και με βλέπουν τα πράγματα ;

Ας  μαχαιρώνω λοιπόν  το ύφος

Για να ζήσει η ουσία 

 

                                                                      

 

 

Κώστας Τσιαχρής Κύκνειο άσμα

 

(Εικαστικό :Gabriel Isak)

Σας αποχαιρετώ μ' ένα μίσος 

Στολισμένο με  αστερίες  και βότσαλα 

Ένα μίσος -καλοκαίρι 

Μαυρισμένο κι αλμυρό

Μ' ένα χτένισμα που θυμίζει 

τέντα σκισμένη απ'τον άνεμο 

Μίσος- κατοικίδιο 

Υπαρξιακό κι αναπαυτικά καθισμένο 

Στο χαλί στο σαλόνι σας 

Μίσος παντοτινά μισό 

Που θα'ταν ξεπεσμός να φτάσει 

Ως το μαχαίρι τη σκανδάλη ή  τη βρισιά 

Μίσος μίσος είσαι εδώ ;

Παρουσιάσατε αρμ

 

Πληγωμένο πουλάκι μέσα στη χούφτα μου 

Ιδού ο Νυμφίος έρχεσαι 

αν κι είσαι απλώς μια τραγωδία 

που ξέσπασε στα γέλια 

βλέποντας τον εαυτό της 

Μίσος μου αφ' υψηλού αλλά κοντοπίθαρο

ή μίσος-καρχαρίας μέσα στο μπόι μιας μαρίδας 

Λεπρό ανάμεσα σε πιο λεπρούς 

Έναν καιρό και Μια φορά 

Με αποχαιρετάς 

σαν κύκνος που ένοχος για τους αληθινά ενόχους 

καταπίνει το τραγούδι του 

Λευτέρης Πούλιος Η Ἀμφισβήτηση εἶναι εὐάλωτη

 

Μανιασμένη βροχὴ

πάνω ἀπ’ τὰ θαμμένα δάχτυλά μου.

Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα

κάτω ἀπὸ ’να δέντρο

ἔξω ἀπ’ τὴ σπηλιὰ

Μ’ ἄγριες κουρελιασμένες προβιὲς

Καὶ βιβλικὴ γενειάδα –

ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι τσουκνίδα

εἶναι εὐάλωτη –

Κακοσιτισμένο

Νὰ ἀγναντεύει τὸ μαχητικὸ ἀφρὸ

τῆς ἀκροθάλασσας

Καθετὶ εἶναι γεμάτο

καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἐλευθερία.

Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα

Στὸ ναὸ τῆς φαντασίας μὲ ἰκετήρια κλαδιὰ

Τρέμοντας μὲ σκέψεις φτωχοῦ θεοῦ

Τὸ εἶδα

στὴ στοιχειωμένη πολυκατοικία

Ὁδηγημένο στὴν ἀφθονία μὲ αὐτοκίνητο οὐίσκι ἔντυπο

ἢ στὸ ἄντρο τῆς μιζέριας

Μὲ ὁλόλαμπρη γύμνια χλωμὰ στήθια

Ὀρυχτὰ στολίδια νεκρὸ βρακὶ

Ἡ μεγαλειότητά του περιμένοντας φώτιση

κάτω ἀπὸ ληστρικὰ νύχια

Ἔξαλλο βασανιστήριο

Φτυστὰ στὸν καιρό.

Κακόμοιρο πετσὶ θαμμένο

μέσα σὲ τόση νύχτα

Ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι εὐάλωτη

Μέσα στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.

................................................................................................................................................................

Μερικοί στίχοι δε γράφονται απλώς. Τρίβονται πάνω στο μυαλό με την τραχύτητα της πέτρας που πολεμάει την άλλη πέτρα και βγαίνει αυτή η πρωτόλεια σπίθα , η από φυσικού της απείθαρχη και απρόβλεπτη , που δεν ξέρεις και δεν τολμάς να εικάσεις που θ'απλωθεί , πώς θα θεριέψει και πώς θα σβήσει , και την αφήνεις να γυροφέρνει , να βάζει δικούς της κανόνες στη σκέψη , μετά να τους ανατρέπει , και μόλις έρχεται μια στιγμή που λες "σε γράπωσα, να εδώ σε μαθαίνω", σου μεταμορφώνεται σε άλλο είδος :ας πούμε σε εκδοχή ηφαιστείου , σε κάτι που φέρνει κοσμογονίες ή έναν πρώιμο τοκετό. Και σκάνε μέσα απ'τα σπόρια τους οι λέξεις , όμοιες με σκάγια , ωραίο συντριβάνι θανάτου , που μέσα στη δίψα σου για απολύτρωση τις πίνεις , τις νίβεις στο πρόσωπο , τις ποτίζεις στο στόμα , ως το σημείο που νιώθεις την αφυδάτωσή τους και την πλάνη της υγρασίας . Τότε γίνεται το μεγάλο παρεδώσε : σου δίνουν ἀδειες μπουκάλες τους δίνεις οξυγόνο , σου δίνουν άδεια μπιτόνια βενζίνη τους δίνεις ράλι θανάτου , για να μη συναντηθούν ποτέ οι αγκαλιές σας , για να μείνει στα αζήτητα το πτώμα της επαφής σας ......

Κώστας Τσιαχρής

 

Κώστας Τσιαχρής Μυθομανία

 

Χωρίς αναγγελία ένα πρωί

όλα τα παραμύθια επί γης κήρυξαν απεργία

Για τις απλήρωτες υπερωρίες παρηγοριάς

Τα ένσημα που δεν τους κόλλησαν

Παππούδες και γιαγιάδες

Για την απάνθρωπη εκμετάλλευση

Από ρήτορες και λαοπλάνους

Για το δίκιο του υπνοβάτη

 

Οι συνδικαλιστές τους

κόμητες κι ομιλούντα ποντίκια

θυροκόλλησαν τα αιτήματα

στα δωμάτια των παιδιών

Οι μάγισσες υπέβαλαν παραίτηση

κυνηγώντας καριέρα μέντιουμ

σε τηλεοπτικές εκπομπές

Οι νάνοι φόρεσαν ξυλοπόδαρα και γραβάτες

κι επέστρεψαν στα γραφεία τους

στις δημόσιες υπηρεσίες

Το μαγεμένο δάσος γέμισε αποτσίγαρα και φέιγ βολάν

ενώ οι γίγαντες κατέβηκαν στις πιο κοντές τους επιθυμίες

Φύτεψαν το φασόλι στον ουρανό

για να κοντύνει και να αγγίξει τη γη

Η φωτιά πάλι  απ’ το στόμα των δράκων

αντί να κάψει πολιτείες και κάστρα

έγινε πυρσός στα χέρια των απεργών

 

Το ευτυχισμένο τέλος

ζήτησε τέλος πιο ανθρώπινες συνθήκες ευτυχίας

 

Μόνο οι πεντάμορφες βρέθηκαν στο πόστο τους

απεργοσπάστριες

Περιμένοντας μάταια να δαγκώσουν το μήλο

που θα τις έσωζε απ’ την ανυπόφορη αϋπνία

Κώστας Τσιαχρής Αμνός αμνού

 

Όταν με στήνουν 

στο εκτελεστικό απόσπασμα 

Χαρίζω στους εκτελεστές 

την πιο ατόφια εκδοχή μου :

ένα αρνί  που τρέμει 

μήπως ξαναγίνει λύκος 

Όταν πάλι μου χαρίζουν τη ζωή 

τους εκτελώ 

με την καλύτερη ερμηνεία λύκου 

στο πετσί αρνιού 

(Αν  πάλι κάνουν δοκιμή να 

με εκπαιδεύσουν στην εκτέλεση 

άγριων λύκων 

Ας περιμένουν να ακουστεί το μπαμ 

απ' το μυδραλιοβόλο μου

σε μια βερσιόν  νοσταλγικού  βελάσματος ) 

Κώστας Τσιαχρής Η μετακόμιση

 

Αφού λοιπόν μετακόμισες μέσα μου 

,ολάκερο σπίτι, χωρίς να σε θέλω 

χωρίς να σε ζω 

Ας κανονίσουμε το νοίκι 

Ας υπογράψουμε τα σχετικά 

Εδωκάτω από το στήθος  μου 

είναι  τα συμβόλαια  

Μη δικαιολογείσαι πως τα σπίτια 

δε σκαμπάζουν  από ανάγνωση ή γραφή 

Απ' τα  συνθήματα που σου έγραφα 

για χρόνια στον μαντρότοιχο

δεν κράτησες μια  λέξη ; 

Μόνο έψαχνες  για  χώρο 

Πού θα βάλεις τα παράθυρα 

να φαίνεται ωραιότερη απέξω  

η φρίκη που με καταπίνει 

Έψαχνες σημείο 

Πού  θα  ρίξεις τα θεμέλια 

για να μην τραντάζεται

ούτε. ένα λιθαράκι 

απ' τους σεισμούς μου 

Αλλά  γελιέσαι

αγαπημένο σπίτι 

αν συναλλάσσεσαι μαζί μου  

ή συναλλάσσομαι μαζί σου 

Ο αληθινός εκμισθωτής και για τους δυο μας 

θα' ναι πάντα  η  μοναξιά 

Κώστας Τσιαχρής Μενίππου 29

Έξω από τη μονοκατοικία

στη Μενίππου 29

έσβηνε το χειροκρότημα 

κατέβαινε η αυλαία 

Άλλοτε στα σοβαρά 

και άλλοτε μισοαστεία

Φάνταζε η ερήμωση 

ιδεώδης σωτηρία 

Ζωή μου,είπες,λάθος σ' έζησα

μπροστά γκρεμός και πίσω ρέμα 

Προτού σε  μαχαιρώσω εγώ 

στα χέρια σου έτρεχε αίμα 

Έξω από τη μονοκατοικία τώρα 

υπάρχει μόνο ένα ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Ζητούνται νέοι τρόφιμοι

Καινούργιοι "ἰδιοκτῆται" 

Κώστας Τσιαχρής Ο εμπρηστής

 

Όχι ,δεν είμαι εγώ αυτός που γύρισε τα χέρια σας

καταπάνω στη φωτιά

Δεν τάχτηκα εγώ με το μέρος  εμπρηστών

Ας μαθήτευσα πλάι τους 

Ας μου έταξαν τίτλους 

Δεν υπέγραψα με το αίμα μου 

Συνέργια καμιά 

Δεν πυράκτωσα κάρβουνα 

Δεν ετοίμασα την πυρά 

Όχι, το μπιτόνι με τη βενζίνη 

Το πέταξα μακριά σας 

Το κουτί με τα σπίρτα 

Το ξόδεψα καίγοντας λέξεις 

που τσίριζαν  

Ένοχος Ένοχος Ένοχος

Όσο για τη  στάχτη 

που μαυρίζει τα χείλη μου 

Τι νομίζετε; 

Παράσημο φρίκης είναι 

Που πρώτος τόλμησα

φίλησα τη φωτιά 

Κώστας Τσιαχρής Ιερός Νιπτήρας

 

Ο  μαθητής που τράβηξε το πόδι 

απ' τον Νιπτήρα 

Ήξερε τον λόγο 

Αισθάνθηκε που το νερό 

δεν ήταν παρά ιδρώτας

Κόμπος μιας αγάπης 

που άρχισε σιγά σιγά 

να σχηματίζει αγχόνη 

Που περπάτησε άφοβα

πάνω στα κύματα 

Για να αποδείξει τάχα

τη φαιδρότητα του βάρους

Ήξερε από την αρχή 

Η αγάπη είναι σκληρότερη θητεία 

Πιο τρομερή 

Από  τέτοιες αγυρτείες

αυτοταπείνωσης

Κώστας Τσιαχρής Αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

 

Χίλια κομματάκια  

άλλη μια φορά   ένα πετραδάκι 

έσπασε   τον  κόσμο  στο κεφάλι μου 

Από τα μάτια απλώνεται ρωγμή 

ως τον κάτω κόσμο 

Τρύπια η βάρκα 

Τρύπιος  ο Αχέροντας στη μέση 

Πέφτει από τα χείλη μου 

το νόμισμα στο μέλλον 

Α και να' ρθει  Θε  μου πάλι αυτό  το βουητό 

που δίνει Θε μου πάλι ακοή 

σε όλα τα βαρύκοα ένστικτα μου 

Που  πως μ' αρέσει 

Με βρεμένα δάχτυλα 

Μ' αρέσει 

να  χαϊδεύω  σκέψεις  

κεραυνούς 

ηλεκτροφόρα λόγια 

Ας   κηδεύω πτώματα μετά 

Χωρίς στεφάνι δωρεά  από κανέναν 

ή  ένα μοιρολόι για την ανάπαυσή  τους 

Εν  ειρήνη 

Και εν τόπω  χλοερώ

Γιώργος Πρεβεδουράκης Κλέφτικο

 

Μόνο  με έναν εκστατικό   παροξυσμό   μπορεί ένας ποιητής να καβαλήσει  το ουρλιαχτό που  καλπάζει στα άγρια μέρη του μυαλού του και να το μεταμορφώσει από θηρίο της ζούγκλας σε ...θηρίο της αποκάλυψης.Το πέτυχε με μοναδικό τρόπο ο Γκίνσμπεργκ,γράφοντας με  ματωμένες λέξεις το έπος του αίματος της γενιάς του.Στο Κλέφτικο ο Πρεβεδουράκης έφερε την κληρονομιά της γραφής του Γκίνσμπεργκ  πρόσωπο με πρόσωπο με την  παράνοια  της ελληνικής   πραγματικότητας  του 2010. Λόγος πύρινος , αναρχικός , διαπεραστικός , "εκτροχιαστικός", φουλ επιθετικός,  ελάχιστα απολογητικός. Λόγος που σπέρνει όταν θερίζει , που χτίζει με πρώτο υλικό του τα  ερείπια ,που   αναπνέει μέσα στον πνιγμό. Ο αφηγητής- μάρτυρας καταθέτει τον αποτροπιασμό και τη χλεύη του, σημαδεύει και πυροβολεί στο κεφάλι αδίστακτα τις εικόνες του, αποχρωματίζει το ρόδινο δέρμα μιας ευημερούσας Ελλάδας και περιφέρει με δικό του , αρχικά,  σπαραγμό τις πληγές της σε έναν αναγνώστη που κάνει πως αγνοεί τις μαχαιριές,αλλά στην πραγματικότητα τις σκεπάζει έντρομος  κάτω από τόνους υποκρισίας.

Κώστας Τσιαχρής 

Κώστας Τσιαχρής Αθλοπαιδιά

 

Kατά μια ειρωνεία

κάθε  πόλη είναι  για τα παιδιά

ένα μάθημα θανάτου 

Ιδίως τα απογεύματα του χειμώνα 

Όταν πίσω από τα σφαλιστά παράθυρα 

λιώνουν με τους υδρατμούς  

τα κολλημένα  τους πρόσωπα 

πάνω στα τζάμια 

κι ούτε μια ηλιαχτίδα   δεν κάθεται να τους μάθει 

την προπαίδεια ή την αλφαβήτα 

των χρωμάτων

Κόκκινο για τα μάγουλα 

που συνήθισαν να μένουν ωχρά 

στα μεγάλα ψέματα 

Κίτρινο για τη λιποθυμιά  που αφήνει 

το κυνηγητό του άγχους στο μικρό τους στήθος 

Μπλε γιατί με το που βλέπουν ουρανό 

τα μάτια τους ξεβάφουν 

Άσπρο για τα δόντια που τους πέφτουν 

μασουλώντας καραμέλες από φρίκη  

Μαύρο για το παραμύθι 

που έσκισε από μόνο του 

το ευτυχισμένο τέλος 

Κώστας Τσιαχρής Ρέκβιεμ

 

 

Είναι αυτό το θραύσμα

σφηνωμένο  βαθιά στον κρόταφο

που μια μέρα θα πετάξει μπόι 

λέγοντας : είμαι σφαίρα για φόνο 

και ο κρότος της αχαλίνωτος Μότσαρτ 

θα συνθέσει ένα αλλιώτικο ρέκβιεμ 

Για την αλήθεια που έγινε 

μισθοφόρος της απάτης 

Για τα φαντάσματα που κήρυξαν 

απεργία εν ώρα φρίκης

Για τον ουρανό που έμεινε τελικά 

ουραγός

στο μεγάλο κατοστάρι  της ζωής 

Κώστας Τσιαχρής Αφρήτωρ

Δείξε μου τις τσέπες σου 

για να σου πω ποιος είσαι 

Ναι η αφραγκία  πονά 

μα  δίνει κιόλας το φιλί ζωής 

σε μια πρωτόπλαστη γραφή 

Φτωχαίνεις  από μέσα προς παντού

προ πάντων και επί πάντων 

Στο σημείο  που κλαίει στο στόμα  σου 

ένα κλάμα από ράμφος αηδονιού

σου αφήνουν  το χαρτάκι

τη δικαστική εντολή 

για  έξωση απ'  το πρόσωπό  σου 

Άστεγος αφρήτωρ 

Ψάχνε το χαμόγελο για στέγη 

Άναψε το κοριτσάκι με τα σπίρτα 

στα όνειρά σου