Κώστας Τσιαχρής Η απαγωγή

Στη  μνήμη   Γ.Τ.

Θα   ήμουν μόνο  
εγώ
όταν  έπεσε  ο  διακόπτης
στην  καρδιά  σου
και   σκοτείνιασε   το  αίμα
κι  έψαχνα κερί
για  να  το ανάψω πάλι
που  είδα
ναι   δεν κάνω λάθος  είδα
ένα  μικρό  ελικόπτερο
που  ανέβαινε  απ'το  στήθος  σου
και  μέσα  αιχμάλωτο
των ουρανών
για  πάντα
το   χαμόγελό  σου 

Κώστας Τσιαχρής Ο λαβύρινθος

            

Τώρα  το  νοιώθω 

η   πιο  βαθιά  πρωτοτυπία

είναι  εκείνη η   απλότητα

που   βγαίνει  ελεύθερη 

μετά  από  χρόνια  

καταδίκης   στον λαβύρινθο 

Η  απλότητα  που  αντί  να  γίνει  γεύμα 

τρώει   πρώτη  εκείνη 

τον Μινώταυρο 

κι   αφήνει   τους   ανίδεους

να   τάζουν όλο  τους  το  βιός

για   λίγα   μέτρα  μίτο   

δίχως   σημασία 

Κώστας Τσιαχρής Επαιτεία

Σαν  εκείνον
τον ψευτοτυφλό
αργά το βράδυ 
μπαίνει  μέσα  στα  πορνεία
ζητιανεύει
λίγη   αγάπη  λίγο  σώμα
με  τα μάτια
τάχα  τσακισμένα 
από  τις  μύριες   απορρίψεις
με τα  χείλη
έτοιμα  να  πέσουν
γινωμένες   ασωτίες
Τον   κοιτάζουνε  καχύποπτα
οι  κοπέλες 
σφίγγουνε  τα  κέρματα
καλού  κακού  στις  τσέπες
Βρώμισε  από  πρεζόνια  του  έρωτα
ο   τόπος

Άλλος  ένας  ενοχλητικός
που  παριστάνει  
αλάνθαστα   το  θύμα 

Κώστας Τσιαχρής Από κάτω χάος

Είναι   που  με  βαδίζει  ένας  Γολγοθάς
κι  έρχομαι   κάθε  τόσο
φτύνω  κομμάτια  έρωτα
αντί   για  λέξεις

Ορκίζομαι  να πω  παραμύθια :
Μα  τον αμφίβιο  εαυτό  μου
μισός  πληγή  και  μισός  ιδέα
Η  ζωή  μου τριγυρνάει
με  τρύπιες  κάλτσες
μεταξύ  αγίων και   φαντασμάτων

-Και  μεταξύ  μας
προτιμώ  την κουβεντούλα
με  τα  φαντάσματα
Κοιτάζοντας το  πρόσωπό  μου
στον καθρέφτη
να  βλέπω  μονάχα  λευκό  σεντόνι
Κι  από  κάτω ; 
Χάος 

Κώστας Τσιαχρής "Ο φόβος"

Μόλις  μυριστεί  ανοιχτή πόρτα 
μπαίνει  άοσμος
βγάζει  τα   πόδια  του στο χαλάκι  

να μη μείνουν  ίχνη
και με  ένα  σάλτο  αράζει 
στον  μεγάλο  καναπέ
Έπειτα  φτάνουν 

με   πετσέτες  

μοσχοσάπουνο  

λεκάνες  με  νερό
ανήλικοι   στοχασμοί
που  τους  πλένει τα πόδια
Κύριε  σύ  μου  νίπτεις τους πόδας;
Δεν είδατε ;  Δε  μάθατε;  

Ο  πόλεμος  αρχίζει  με  τα  κανόνια   του  έρωτα 
πρώτα  ανακωχή   με  το   αντίπαλο  αίμα
κι  έπειτα   πυρ   ομαδόν 
στο   ψαχνό   που  ψάχνει 
τον  μεγάλο    γητευτή του 
Ἐὰν μὴ νίψω σε, οὐκ ἔχεις μέρος μετ' ἐμοῦ.

  



  

Κώστας Τσιαχρής Λαθραναγνώστης

Όταν  διαβάζω  ένα   ποίημα-τρομοκράτη
αναπηδούν στο  αίμα  κύτταρα άγνωστης  προέλευσης
ο  μέσα κι ο  απέξω   ίλιγγος    χορεύουν   ταγκό   με  βήματα  τανκ
μια  παρέλαση  χωρίς  πόδια  και χωρίς  χέρια  κλείνει   τους  δρόμους
με  κορμί  ψυχή  λαμπάδα
για  να  καμαρώνουν  οι  γονείς  των σκέψεων
που  δεν πρόλαβα  εγώ   να  κάνω

Για  ποίηματα  σαν  και  του λόγου  τους 
εκδίδουν πάραυτα οι  Μούσες  μου  ένταλμα  συλλήψεως
Γιατί   έχουν   κάτι φωνήεντα να !
που αν πατήσω το  λαρύγγι τους  για  ουρλιαχτό
θα  σηκωθούν  στο  πόδι  όλα  τα σεμνότυφα   κομμάτια σας   

Κώστας Τσιαχρής Μεταμορφώσεις

Η  Αντιγόνη καθώς μαγειρεύει
αισθάνεται μια ορμή 
να  μπαίνει  βίαια κάτω από τη  φούστα της
ανεβαίνοντας με  ταχύτητα φεράρι  
στην κοιλιά  και  στα νεφρά
πετάει  ξαφνιασμένη τις κουτάλες στο πάτωμα 
έναν καθρέφτη επειγόντως
αυτά δεν είναι  χέρια δεν είναι  δέρμα στα  καλά  καθούμενα 
τι  αποδόμηση  και   ξαναχτίσιμο  γυναίκα  πράμα
βλέπει   απ'την τυφλή μεριά της 
και τυφλώνεται  απ'την ορατή
νοικοκυρά  να  σου  πετύχει  
που  ένα  κομματάκι χάος  δε βρίσκεται  στη θέση του
ανακατεμένα φίδια   τα  μαλλιά της Μέδουσα 
ανακαλύπτει λέει το άπειρο 

Α μάλιστα Είμαστε μεταμορφώσεις  του απείρου
Μάλιστα το  άπειρο  κατρακυλάει  από τα μάτια μας
Κάτι  απ'την καταγωγή μας μέσα του 
Κι όλος ο  προορισμός  του στην  παραμικρή μας λέξη

Αθώα μου Αντιγόνη Αυτός ο πόλεμος  μας καίει  το λεμφικό  
και  ξεσπιτώνει   κάτι  ρεμάλια  φόβους
Άπειροι  Αντιγόνη  Άπειροι 
Σε  έναν κόκκο  της  άμμου όλοι 
κι όλοι οι κόκκοι  της άμμου στον καθένα 
(Ας  φύλαγε  τα  χνώτα  του ο Εφέσιος .
Να μη βρομάνε  ως  την παραμικρή μας σκέψη )
Αλλά  για  κοίτα βρε παιδί μου 
Να σε  τρώει τόσο  άπειρο  
και  να φυτρώνουν τα  σπυράκια   στο πεπερασμένο !
Να μη μπορείς ν'απλώσεις Αντιγόνη  χέρι  
εκεί που βγάζει λύσσα  το κακό ! 
Λες και  πετάνε  χίλιοι  Δίες  κεραυνούς  
και  αστράφτει μόνο σε μια  κουφάλα 
στα   σύνορα  κορμιού  και  θανάτου.
Μόνο  εκεί  γιατρεύεται  αυτή  η φαγούρα
 
Θα συνέλθεις Αντιγόνη όταν αγγίξεις  
με ντυμένη  σκέψη  το  γυμνό  μυαλό 

Δημήτρης Π. Κρανιώτης Κορώνα γράμματα

Σαν γράφω,

Κορώνα-γράμματα

Παίζω τον εαυτό μου

Ματώνω τρέχοντας

Με τον νου

Σκοντάφτω

Στην καρδιά μου

Ληστεύω συναισθήματα

Χορεύω μοιρολόγια  

Σαν τιμωρούμαι

Με ποίηση

Με λέξεις αναρρώνω

.........................................................

Διακινδύνευση- τραύμα -ανάρρωση .Ένα  θανάσιμο και   συνάμα  ζείδωρο τρίγωνο , που  σπέρνει  την επιθυμία, σημαδεύει   με  πληγή  και  καταλήγοντας  φέρνει  το  ξανάνιωμα. Έργα  και   Ημέραι  της   γραφής. Της  περιπέτειας  που λέγεται ποιείν ,πεζογραφείν , μουσουργείν και  όπως  αλλιώς  επιθυμείτε να το ονομάσουμε.Κατά τα άλλα, η ευθύνη  ανήκει  πάντοτε  στον τολμηρό που θα  πιάσει  το  μολύβι (ή  το   πληκτρολόγιο , για  να  σκοτώσω λίγο τον ρομαντισμό  μου/ σας) .Αν θρασομανάει  μέσα του  η σιγουριά  ότι  αυτό  που γράφει είναι  μεταγγίσιμο, καλώς κάνει και  ανοίγει  τις  φλέβες του  και  φωνάζει στους   αναιμικούς  "ρουφήχτε" (κομψότερα  "λάβετε  φάγετε"). Μην  παριστάνει  έπειτα τον δυστυχή σακάτη που του άλλαξε   τα φώτα   και  τα σκοτάδια η  απόφασή  του  να  εξορύξει τόσο  αίμα . Η  κορώνα  και  τα  γράμματα  τώρα παίζουν  εκείνον. Ας  το   συλλάβει. Η   τρεχάλα  δεν επιτρέπει  να  φυλάγει  εύκολα τα  τρωτά  του μέρη . Εκτίθεται  στη   σφαίρα  που  βαδίζει  πυρωμένη  καταπάνω  του. Ή  ταν  ή επί  τας. Μέσες λύσεις  θα  ήταν περίγελως, αυτομολία, προχειροδουλειά για να  παρηγοριόμαστε.  Ίσα ίσα το   θέμα  είναι  να σκοντάψεις. Στο νου,  στο συναίσθημα , στο  λάλον  και  στο  άλαλο. Το  θέμα  είναι  να  ληστέψεις  από  όπου  μπορείς.Αν είναι  να φτιάσεις  λόγο  με  πνοή όλα   επιτρέπονται. Τι  πιο  ηδονικό  από  μια ποινή  για  κλοπή   του  ανείπωτου ; Ακόμη  και  εξοστρακισμός στα  ξερονήσια  της   αληθινής  γραφής. Καλύτερα  εξόριστος  εκεί   παρά  κοσμοκαλόγερος   σε  γιαλαντζί  ερημιές. Άλλωστε, ας το έχουμε υπόψη. Στο τέλος   του   μεγάλου   τούτου   ρίσκου πάντοτε  εφευρίσκεται  ,επέρχεται,  επελαύνει , ακολουθεί (ορίστε  εσείς το  ρήμα) η ίαση. Αναρρώνουμε  με λέξεις πάλι. Μια  ανακύκλωση   λοιπόν. Το  ερώτημα  ωστόσο  είναι αν  από το κέντρο  αυτού  του  κύκλου   βλάστησε  καμιά   ακτίνα  της  προκοπής.Αν ναι ,χαλάλι  η  ρίψη του  νομίσματος...

Κώστας  Τσιαχρής

Κώστας Τσιαχρής "Ο ορειβάτης"

Όποιος  τραβάει  την  ανηφόρα  για τα  ύψη  ενός  βιβλίου 
ας   χορτάσει   πρώτα  οξυγόνο από  τα  βάθη  της  γραφής  του
  

Κώστας Τσιαχρής "Ο εξωγήινος"

Σε  περιμένουμε   χωρίς   μεγάλες πλέον  προσδοκίες 
έτοιμα   τα  γεννοφάσκια
έτοιμη  η   ρώγα  που  θα   θηλάσει
έτοιμος  ο   πόνος   έτοιμα   τα ουρλιαχτά
Σε  τέτοια  γέννα  δεν υπάρχουν κόλπα  αναπνοής

Περιμένουμε σηκωμένοι ανάλαφρα  στις  μύτες  μιας ερώτησης
σε  μαρτυρούν  στρωμένα βάγια  στις  πλατείες 
ο  ουρανός  συγυρισμένος 
τα  άστρα στην καλή   τροχιά  τους
δυο παιδιά  που  κρέμασαν το  καλώς  όρισες  στα  όνειρά  τους

Ας  ανταλλάξουμε  πολιτισμούς
Θα  σου  χαρίσω  πόλεμο θα  μου χαρίσεις  ένα λεξικό 
που   μεταφράζει   τις   οβίδες  σε  γαλήνη
τα   εννέα  ρίχτερ σε   απαλή τραμπάλα

Περιμένουμε   
ή   ψιχάλα     ή  μετεωρίτης  πέσε 
γιόρτασε  το βάρος  της  ευθύνης  
σκάψε ουρανό  στα μέρη  του  μυαλού   
που    κάνουν  σχήμα  βράχου  πέσε 
κατευθείαν   στο  κέντρο της   οδύνης
δίχως αλεξίπτωτα
μηχανικά   φτερά  ή   μαγγανείες
πέσε   ολόισιος  δριμύς με δέρμα  και με κόκκαλα
Αληθινός  σακάτης   της αλήθειας 
  
Σε   περιμένουμε
Ποιος  μίλησε   για  σταύρωσον   αυτόν;
Ποιος   για   καινά   δαιμόνια;
Ποιος  για  μαγικό  συκώτι;

Σε   περιμένουμε
Το  νέο  μας εργαλείο βασανισμού
είναι  η  αγάπη
 

  

Ε. Μύρων Κερδισμένοι στη μετάφραση

αν μεταφράσεις Ανάποδα
τους ρόζους της παλάμης σου
πέφτει
το κερί
απ’ τ’ αυτί του θεού
ανακατεύοντας
τῶν προσευχῶν
τα έντερα

εδώ χρειάζεσαι λεξικό από Γροθιά
καί χέρι αυτόφωρο
(σα να κυκλοφορείς ασκεπῆς
στο στρατόπεδο της Αγωνίας)

σκέψου να ‘χε
Κότσια το κουράγιο
νά φαλτσᾶρει –
τι συνωστισμό θα ‘χαμε
στο ζεϊμπέκικο
.................................................

Υπάρχουν ποιήματα-νοικοκυραίοι και ποιήματα-βομβιστές. Τα δεύτερα σε ανατινάζουν πριν προλάβεις να βγάλεις κιχ. Σε φτιάχνουν ολόκληρο ένα επιφώνημα από το πρώτο μπαμ. Επιφώνημα όμως που κρατάει τη σκέψη από το χέρι.Όχι το άλλο.Το ανέμελο επιφώνημα που πριν προλάβεις να το χαρείς ξεφουσκώνει κι ούτε που κατάλαβες γιατί δε σ'άφηνε στην ησυχία σου. Αυτό το "ωωω" μαζί το "τι;" τα κάνουν όλα μέσα σου μαντάρα και θέλεις να μιλήσεις με χίλιες γλώσσες :των πραγμάτων, των σωμάτων,των ασωμάτων , των περατών και των απέραντων. Κι η μετάφραση γίνεται , αχ ευλογία, παράφραση. Στραβώνεις το μυαλό για να ισιώσεις το άμυαλο. Και λες σιγανούτσικα να μη σ'ακούσουνε τα θεία και συγχυστούν: Ευχαριστώ φθαρτό που κατεβάζεις τέτοια δώρα. Ετοιμάσου τώρα να ξεχάσεις τη φθορά σου. Αφού  έμπηξες  τέτοιον σπόρο στην ποίηση. Κώστας Τσιαχρής

Κώστας Τσιαχρής Ποιητική βραδιά

Μιλάει   συνέχεια  ο  άνθρωπος  με το μικρόφωνο 

ένας  σωρός  από   χείλια 

μισός   πρόσωπο και  μισός  μουντζούρα
που το ένα  μισό  τραβάει μαχαίρι στο άλλο
ο άνθρωπος με το μικρόφωνο
ίδιος  βεντέτα    χωρίς    το  πτώμα 
λιγοστεύει σε ύφος κι αφθονεί  σε χείλια  
που   καταπίνουν  μάτια, ζάρες ,ζυγωματικά , βρισιές ,απωθημένα
Είναι    μια  πόλη  γεννημένη από αναρχία
κύκλος   από   συνεχόμενες   ευθείες
Κάτω  από  τα  χείλια 
πιο   νεκρός  κι από  νεκρό
Ανοίγει  λόγια  κι  απ'τα λόγια ανοίγουν σαλιγκάρια
πέφτει  το  καβούκι  γντουπ
και  σουλατσάρει    χάος
Ποιος  ειρμός  και  ποια  ειμαρμένη;
που   αν η φλυαρία  είχε  αυτιά
θα  βούλωναν  απ' την οδύνη

Κώστας Τσιαχρής "Μικρογραφία"

               

Ανεξήγητο : όταν αρχίζω ποίημα 

ξάφνου εκτελείται 

Μπαμ στα θυμαράκια ο  ποιητής ...

2000-2019 Είκοσι σπουδαίες ποιητικές συλλογές για την πρώτη εικοσαετία του 21ου αιώνα

Σε λίγο η πρώτη εικοσαετία του 21ου αιώνα μας αποχαιρετά. Μια διαδρομή. Από την αφετηρία του αιώνα , όταν η Ελλάδα κάλπαζε προς το όνειρο, μέχρι το βίαιο ψαλίδισμα των φτερών της και τη δειλή ανάσα ανακούφισης μετά το πέρασμα της Αποκάλυψης. Όλα μια ανάταση.Κι όλα πάλι μια κατρακύλα στο αβέβαιο. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ανατροπής όσων θεωρούνταν αυτονόητα και αναπαλλοτρίωτα , συνεχίστηκε να παράγεται ποίηση. Τα διαδικτυακά μέσα διευκόλυναν τη μεταφορά της σε ένα διαρκώς συρρικνούμενο κοινό,το οποίο συχνά έσπευδε ,ίσως λόγω και της δικής του πνευματικής στόμωσης, να χειροκροτήσει πολλά μέτρια έως κακά έργα ως απαραίτητα ή έστω υποφερτά. Αντιστοίχως, όλη αυτή η ευκολία δημοσίευσης ποιητικού υλικού δημιούργησε την αυταπάτη σε πολλούς αδαείς ότι ήσαν ποιητές κι ότι τα μέτρια έως αδιάφορα στιχάκια τους αξίζουν τα πέντε λεπτά ανάγνωσης από τους περιπλανώμενους του κυβερνοχώρου. Άλλοι πάλι τόλμησαν να εκδώσουν τα "αριστουργήματά" τους ,παρακινημένοι από την αχόρταγη ματαιοδοξία τους, από την επιθυμία να δουν το όνομά τους τυπωμένο σε εξώφυλλο.Και φυσικά πολλοί εκδότες έσπευσαν να ικανοποιήσουν με το αζημίωτο αυτή τη μεγαλομανία. Εν πάση περιπτώσει. Σημεία των καιρών. Ας μείνουμε σε ό, τι αξίζει.Σε ό,τι έχει και θα συνεχίσει να έχει αίμα. Σε έργα που θα επιστρέφουν διαρκώς στα χέρια και στις αισθήσεις μας. Είκοσι σπουδαία έργα από είκοσι ξεχωριστούς ανθρώπους.Της παλιάς και της νέας φρουράς. Αη Γιώργηδες που σκοτώνουν το φίδι της πνευματικής νωθρότητας των καιρών και υπόσχονται τροφή για τις ισχνές αγελάδες των λογισμών μας. Ας ελπίσουμε πως αυτοί που έχουν μονάχα κενό να μας πουν ,από ντροπή και μόνο μπροστά σε τέτοια πληρότητα λόγου, θα σωπάσουν. Κώστας Τσιαχρής 

1.Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ   Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα 

2.Βύρων Λεοντάρης  Έως.... 

3.Αντώνης Φωστιέρης Τοπία του τίποτα

4.Θωμάς Τσαλαπάτης Άλμπα 5.Γιάννης Στίγκας Ισόπαλο τραύμα 6.Πέτρος Γκολίτσης Σκάζοντας κρέας 7.Αγγελική Ελευθερίου Θα καπνίζω 

8. Άννα Γρίβα Η εποχή που ήμασταν άγριοι 

9.Γιώργος Χριστοδουλίδης Πληγείσες περιοχές 

10.Γιώργος Πρεβεδουράκης  Κλέφτικο 

11.Ευφροσύνη Μαντά Λαζάρου Ναρκοσυλλέκτρια 

12.Κυριάκος Σιφιλτζόγλου Με βλέμμα Ινδιάνου 

13.Χλόη Κουτσουμπέλη Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης 
14.Δήμητρα  Χριστοδούλου  Λιμός 
15.Γιάννης Κουβαράς Ονείρου Οδύσσεια 

16.Χριστόφορος Λιοντάκης Στο τέρμα της πλάνης 

17.Γιάννα Μπούκοβα Ο ελάχιστος κήπος 

18.Αργύρης Χιόνης Στο υπόγειο 19.Μιχάλης Γκανάς Άψινθος 20.Γιώργης Παυλόπουλος Να μην τους ξεχάσω

Πέτρος Γκολίτσης Θεσσαλονίκη 2013 Μ.Χ. (Πόλη κάτω απ'την πόλη)

               

Ήρθε ο Ηράκλειτος στην πόλη μας απόψε 

μίλησε με σωζόμενα ρητά

-κι άλλα που χάθηκαν−

ακούγονταν

τα πλέον σκοτεινά:

«φωτιές-αιώνιες και ψυχές-αναθυμιάσεις»

«είμαστε και δεν είμαστε»

«στις ίδιες πόλεις κατοικούμε

νεκροί και ζωντανοί»

«ο ένας μες στον άλλον αναπνέουμε» 

«νεκροταφεία βρίσκουμε μετράμε τους νεκρούς» 

−σε γλώσσα τρέχουσα σαν νά ’λεγε−

δεν έχει η ανθρώπινη ροή επιστροφή

(εδώ και το ποτάμι)

η αλληλουχία των γενεών

πάνω στη γη, μέσα στην πόλη

1000 και κάτι οι τάφοι

του 4ου αιώνα προ Χριστού

στο Σιντριβάνι

και 411 στα δυτικά, στο ενδιάμεσο

η decumanus

και μ’ ένα άλμα μετά

απ’ τη σφαγή του Ιππόδρομου

στο Άουσβιτς

Θεσσαλονίκη πόλη με ανοιχτά τα σωθικά

δείξε μας δώσε μας

την πόλη κάτω από την πόλη

κράτα την πόλη την πληγή σου ανοιχτή

πόλη μέσα σε πόλη

κάτω απ’ τα πόδια μας τάφοι και δρόμοι

στους αστραγάλους σου νεκρά φτερά

−στεφάνια δόντια όλα χρυσά−

εγχυτρισμοί

ενταφιασμοί

και καύσεις

δεν θα παύσεις

Θεσσαλονίκη πόλη πάνω σ’ άλλη πόλη 

με τους νεκρούς σου να αιωρείσαι εσαεί 

νέα ξανάρχεσαι

λειψή μεταβαλλόμενη

κι εμείς

οι επόμενοι νεκροί γυαλίζουμε τα μάρμαρα

−in situ−

νεκροί και ζωντανοί

 .......................................

Αν η ποίηση δε ρίχνει μια κλωτσιά στο μυαλό να το στείλει στο διάολο κι ακόμη παραπέρα τι να την κάνουμε; Δε χρειαζόμαστε άλλα μαϊμουδίσματα και αεροβασίες και χαϊδολογήματα στο αυτί, στο μάτι , στο μυαλό. Η εποχή της ηλιθιότητας, της προχειρότητας, της ανεύθυνης μακαριότητας πρέπει να παρέλθει. Γράφω δε σημαίνει μπουκώνω με γλυκίσματα τη ματαιοδοξία μου. Γράφω σημαίνει χαλασμός. Χαλάω πρώτα τον εαυτό μου, για να βρω μέσα στα χαλάσματα του τον ρυθμό του κόσμου. Το ενοποιητικό στοιχείο της ύπαρξης, που θα έλεγαν κι οι στωικοί. Μπροστά λοιπόν σε τόσες αστειότητες, μετριότητες, αυταπάτες, δεν μπορείς να μη σταθείς σε έναν ποιητή που αξίζει τον κόπο να ξοδέψεις λίγη ακόμη όραση , με τη βεβαιότητα ότι αυτό το ξόδεμα θα αποζημιωθεί με ράβδους χρυσού .Πήρα λοιπόν να ξαναδιαβάζω τις συλλογές του ποιητή που από την πρώτη του εμφάνιση με έκανε να πέσω μέσα στον λάκκο της γραφής του και αντί να επιζητώ την απελευθέρωση , να εκλιπαρώ για τη σφαγή. Στάθηκα σε αυτό το ποίημα . Τα ποιήματα πρέπει να ποιούν  :συνειρμούς, ανακατα-τάξεις, εσωτερικές διαδρομές, ανασκαφές, εκρήξεις, ταφές αυτών που πρέπει, αναστάσεις αυτών που δεν πρέπει . Η "πόλη κάτω απ'την πόλη" ( εδώ ο παρενθετικός επισκιάζει τον κύριο τίτλο ) στραγγίζει επιδέξια τον ανατρεπτικό στοχασμό του Ηράκλειτου, περιηγείται στην επιδερμίδα και στα σπλάχνα της πόλης, καταμετρά τους ήδη και τους υποψήφιους νεκρούς, υψώνει την ιστορία σαν τρόπαιο νίκης ενάντια στη φθορά και ονοματίζει τη "ροή" ως το μέγα μάθημα της ανθρώπινης ουσίας.

Κώστας Τσιαχρής