Κώστας Τσιαχρής Φανατισμός

Αυτός  ο κύριος   με  τα  δεμένα μάτια 

με  την  αναπνοή  που καίει   ιδέες 

με  την κουμπότρυπα  για στόμα 

τη μια  στιγμή  με ύψος όσο  δέκα  ουρανοξύστες

την άλλη πιο κοντός  κι  από  μυρμήγκι 

που τα χέρια  του  ό,τι  αγγίζουν  το πετρώνουν 

που  τον λιθοβολούν   κι αναστηλώνεται  σαν Φοίνικας 

ο  κύριος  με  τη μία όψη 

και  τα  πεντακόσια  ονόματα :

μανία ,φλόγα , πίστη, πάθος, ενθουσιασμός ...

ντυμένος  σήμερα  ζητιάνος

χτύπησε  την πόρτα  μου

Άνοιξα με τρόπο

Δώσαμε , ευχαριστώ  πολύ 

τελείωσαν  τα   ψιλά  και  τα χοντρά  μας

Αλλά  τι έκπληξη   απερίγραπτη

που  μόλις  έκλεισα ανακουφισμένος

βρήκα  τον λεγάμενο

στην πολυθρόνα  λάβρο 

με  φωνή ιεροκήρυκα

να  μου απαριθμεί  τους όρους 

για  την από  τούδε   συγκατοίκησή    μας 

Κώστας Τσιαχρής Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Έβαζε  κάθε  βράδυ ένα καινούριο  σώμα 

Καθόταν  ώρες στον καθρέφτη Στολιζόταν 

Πιο  πολύ  κι  από την Άνοιξη 

όταν  ύστερα  από βαρυχειμωνιά  απλώνει   

χρώματα  στα γκρίζα δέντρα  

και στο  γκρίζο χώμα  

Ώρες  στον καθρέφτη  

Τόσο  που    αγανακτούσε  κάποτε

ο καθρέφτης  από τόση  ομορφιά  

Έσπαζε  σε χίλια  μέρη  

και  για  να της   παραδοθεί  μετά   ξανά 

τον  ρώταγε  με  γαλιφιά :

Αγόρι  αγοράκι    μου  

Ποιος  είναι  ο  πιο  καλόβολος 

ο  πιο   υποτακτικός  

καθρέφτης  του κόσμου;

Κώστας Τσιαχρής " Ένα δέντρο στη μέση του δρόμου "

Το  έβλεπα
αλλά  είπα δεν υπάρχει
Οφθαλμαπάτη
από απόσταση  φωνάζει  οφθαλμαπάτη
Στα  καλά  καθούμενα ένα δέντρο
σκέτη ασυνταξία 
Από  που κι ως  που ένα  δέντρο;
Εκεί  στη μέση  της ζωής μου
τέτοιο θράσος 
Που πετάει  στα  αμάξια  
τους καρπούς  του
σπάει  τζάμια
τραγουδάει  σα μάνα  
τους νεκρούς 
Εκεί  στη μέση 
Αποφάσισα 
να  κόψω τις  διαβάσεις 
να μη φοράω 
άλλο πένθος στο μπράτσο
Ας απομείνουν  
δίχως παρενόχληση 
οι καλλίγραμμες  στιγμές

Έφαγα τόση   ζωή
Δε  θα με βρει 
χωρίς  μια τόση δα  κοιλίτσα 
ο θάνατος  

Μαρία Χουσάκου Επιλογές

Εγώ  πιο  πολύ 
τα αδέσποτα   αγάπησα
ακόμα  κι  αν μοιάζαν δεσποζόμενα
τα  περιφερόμενα  ζώα
τα  χρησιμοποιούμενα  παιδιά
τα  καταρρέοντα   κτήρια
τις  βιασμένες  παραλίες
τους  κακοποιημένους  πεζόδρομους
τους  αγωνιώντες   να  βρεθούν ανθρώπους
από   τον ίδιο τους  τον εαυτό
Τα  αδέσποτα  αγάπησα
Τα  διακινδυνεύοντα  αδέσποτα
Μπορεί  κι  εμένα 

.................................................

Μια  διαδρομή  από  το   "εγώ"  στο  "εμένα". Από  το  υποκείμενο στη  θέση    του  αντικειμένου. Η   τελική  επιλογή  ως   ενδεχόμενο.  Ανάμεσα  στις  άλλες  επιλογές  που  αραδιάζονται  ως  βεβαιότητες. Γιατί   ασφαλώς   είναι  μεγάλος   ο  δρόμος  ως  την αληθινή  αγάπη  του  "εμένα". Στο  ενδιάμεσο   αγαπά κανείς κι  επιλέγει  αυτά  που  μπορεί  να  βαδίσει  πλάι  τους, χωρίς  να αισθάνεται  παράταιρος. Ακόμη  κι  αν αυτά τα ίδια  είναι  παράταιρα. Πόσο  μάλλον ένας  ποιητής ή μια  ποιήτρια. Που   ξέρουν  καλά  ότι  από  τη φύση  τους  είναι  αδέσποτα   πλάσματα. Παντοτινά   ανέστια. Και  που   βλέπουν σε  κάθε  αντίστοιχο   ον μια  αντανάκλαση   του  εαυτού  τους. Τον  πυρήνα   της   οντότητάς  τους. Αυτόν τον άγριο ,ξεμαλλιασμένο   εαυτό, με  τα  μπαλώματα και   τα  μπογαλάκια  του στον ώμο.  Και   γι'αυτό ,όπως   υποψιάζομαι, αυτό το  "εμένα"  εκεί στο τέλος  του  ποιήματος  δεν  είναι  τίποτε  άλλο  από  το  πιο   "επικίνδυνο"  αδέσποτο. Γιατί  ενώ όλα τα άλλα  τα  παρατηρεί   το  υποκείμενο   από  μια  βολική  απόσταση , αυτό  το  αδέσποτο  τριγυρνάει  άτσαλα  μέσα  του  και  γκρεμίζει   ό,τι   στέριο     βρεθεί μπροστά  του  

Κώστας   Τσιαχρής  

Κώστας Τσιαχρής "Επιτύμβιο"

Αυτό   υπήρξε   η ζωή μου
ένα    χαλάκι
όπου  σκούπιζα
μετά  από  κάθε  έξοδο  
σχολαστικά   τα   πόδια
τρίβοντας   και  ξανατρίβοντας
για   να  πατήσω 
δίχως   ενοχές
με   σίγουρη  συνείδηση 
στο  περσικό  χαλί 
του  σαλονιού   

Κώστας Τσιαχρής "Χωρίς στοιχειό"

Αν το  κορμί  στεριώνει
μόνο  εκεί   που χτίζουν
κάτι   από το  μαύρο  του  έρωτα
ας   απομείνει   ετοιμόρροπο   γεφύρι

Όταν  το  ξεγελούν   βοριάδες
θα   τραντάζεται
θα  ρίχνει  κάτω  τους διαβάτες

Θα   περνιέται για   βυθός
Αν και θα   βρέχει  μόνο
τις  πατούσες  των κολυμβητών  του

Θα  λείπει  απ' τα  θεμέλια
το   στοιχειό    του   

  

Κώστας Τσιαχρής "Το ρυμουλκό"

Στέκομαι   εδώ
στη  μέση  ενός  διλήμματος
σηκώνεται   φουρτούνα
Ξάφνου  πλημμυρίζω  δες
η  πλώρη  χτύπησε  στα   βράχια 
ανοίξανε   τα  ίσαλα
τα  χρόνια   γέρνουν
τα  τραβάει   βυθός
κοντεύει  να  βραδιάσει
Στη  γέφυρα 
ακόμη  πολεμάει
το  σώμα  τους  βοριάδες
Και  τι  θα  γίνω πια
με  τόσα  τρωκτικά 
που  ανέβηκαν 
στην ποίησή  μου;
Αν  έστελνες τουλάχιστον
ένα   βαρκάκι     φως
με  δυο  κουπιά 
να  σχίζουν  τα  νοήματα
Μα  είναι  αργά 
σκοτείνιασε 
και  πώς  να  σώσεις;
Στο   χέρι  σου 
κρατάς  μονάχα 
κεραυνούς

Κώστας Τσιαχρής Η απαγωγή

Στη  μνήμη   Γ.Τ.

Θα   ήμουν μόνο  
εγώ
όταν  έπεσε  ο  διακόπτης
στην  καρδιά  σου
και   σκοτείνιασε   το  αίμα
κι  έψαχνα κερί
για  να  το ανάψω πάλι
που  είδα
ναι   δεν κάνω λάθος  είδα
ένα  μικρό  ελικόπτερο
που  ανέβαινε  απ'το  στήθος  σου
και  μέσα  αιχμάλωτο
των ουρανών
για  πάντα
το   χαμόγελό  σου 

Κώστας Τσιαχρής Ο λαβύρινθος

            

Τώρα  το  νοιώθω 

η   πιο  βαθιά  πρωτοτυπία

είναι  εκείνη η   απλότητα

που   βγαίνει  ελεύθερη 

μετά  από  χρόνια  

καταδίκης   στον λαβύρινθο 

Η  απλότητα  που  αντί  να  γίνει  γεύμα 

τρώει   πρώτη  εκείνη 

τον Μινώταυρο 

κι   αφήνει   τους   ανίδεους

να   τάζουν όλο  τους  το  βιός

για   λίγα   μέτρα  μίτο   

δίχως   σημασία 

Κώστας Τσιαχρής Επαιτεία

Σαν  εκείνον
τον ψευτοτυφλό
αργά το βράδυ 
μπαίνει  μέσα  στα  πορνεία
ζητιανεύει
λίγη   αγάπη  λίγο  σώμα
με  τα μάτια
τάχα  τσακισμένα 
από  τις  μύριες   απορρίψεις
με τα  χείλη
έτοιμα  να  πέσουν
γινωμένες   ασωτίες
Τον   κοιτάζουνε  καχύποπτα
οι  κοπέλες 
σφίγγουνε  τα  κέρματα
καλού  κακού  στις  τσέπες
Βρώμισε  από  πρεζόνια  του  έρωτα
ο   τόπος

Άλλος  ένας  ενοχλητικός
που  παριστάνει  
αλάνθαστα   το  θύμα 

Κώστας Τσιαχρής Από κάτω χάος

Είναι   που  με  βαδίζει  ένας  Γολγοθάς
κι  έρχομαι   κάθε  τόσο
φτύνω  κομμάτια  έρωτα
αντί   για  λέξεις

Ορκίζομαι  να πω  παραμύθια :
Μα  τον αμφίβιο  εαυτό  μου
μισός  πληγή  και  μισός  ιδέα
Η  ζωή  μου τριγυρνάει
με  τρύπιες  κάλτσες
μεταξύ  αγίων και   φαντασμάτων

-Και  μεταξύ  μας
προτιμώ  την κουβεντούλα
με  τα  φαντάσματα
Κοιτάζοντας το  πρόσωπό  μου
στον καθρέφτη
να  βλέπω  μονάχα  λευκό  σεντόνι
Κι  από  κάτω ; 
Χάος 

Κώστας Τσιαχρής "Ο φόβος"

Μόλις  μυριστεί  ανοιχτή πόρτα 
μπαίνει  άοσμος
βγάζει  τα   πόδια  του στο χαλάκι  

να μη μείνουν  ίχνη
και με  ένα  σάλτο  αράζει 
στον  μεγάλο  καναπέ
Έπειτα  φτάνουν 

με   πετσέτες  

μοσχοσάπουνο  

λεκάνες  με  νερό
ανήλικοι   στοχασμοί
που  τους  πλένει τα πόδια
Κύριε  σύ  μου  νίπτεις τους πόδας;
Δεν είδατε ;  Δε  μάθατε;  

Ο  πόλεμος  αρχίζει  με  τα  κανόνια   του  έρωτα 
πρώτα  ανακωχή   με  το   αντίπαλο  αίμα
κι  έπειτα   πυρ   ομαδόν 
στο   ψαχνό   που  ψάχνει 
τον  μεγάλο    γητευτή του 
Ἐὰν μὴ νίψω σε, οὐκ ἔχεις μέρος μετ' ἐμοῦ.

  



  

Κώστας Τσιαχρής Λαθραναγνώστης

Όταν  διαβάζω  ένα   ποίημα-τρομοκράτη
αναπηδούν στο  αίμα  κύτταρα άγνωστης  προέλευσης
ο  μέσα κι ο  απέξω   ίλιγγος    χορεύουν   ταγκό   με  βήματα  τανκ
μια  παρέλαση  χωρίς  πόδια  και χωρίς  χέρια  κλείνει   τους  δρόμους
με  κορμί  ψυχή  λαμπάδα
για  να  καμαρώνουν  οι  γονείς  των σκέψεων
που  δεν πρόλαβα  εγώ   να  κάνω

Για  ποίηματα  σαν  και  του λόγου  τους 
εκδίδουν πάραυτα οι  Μούσες  μου  ένταλμα  συλλήψεως
Γιατί   έχουν   κάτι φωνήεντα να !
που αν πατήσω το  λαρύγγι τους  για  ουρλιαχτό
θα  σηκωθούν  στο  πόδι  όλα  τα σεμνότυφα   κομμάτια σας   

Κώστας Τσιαχρής Μεταμορφώσεις

Η  Αντιγόνη καθώς μαγειρεύει
αισθάνεται μια ορμή 
να  μπαίνει  βίαια κάτω από τη  φούστα της
ανεβαίνοντας με  ταχύτητα φεράρι  
στην κοιλιά  και  στα νεφρά
πετάει  ξαφνιασμένη τις κουτάλες στο πάτωμα 
έναν καθρέφτη επειγόντως
αυτά δεν είναι  χέρια δεν είναι  δέρμα στα  καλά  καθούμενα 
τι  αποδόμηση  και   ξαναχτίσιμο  γυναίκα  πράμα
βλέπει   απ'την τυφλή μεριά της 
και τυφλώνεται  απ'την ορατή
νοικοκυρά  να  σου  πετύχει  
που  ένα  κομματάκι χάος  δε βρίσκεται  στη θέση του
ανακατεμένα φίδια   τα  μαλλιά της Μέδουσα 
ανακαλύπτει λέει το άπειρο 

Α μάλιστα Είμαστε μεταμορφώσεις  του απείρου
Μάλιστα το  άπειρο  κατρακυλάει  από τα μάτια μας
Κάτι  απ'την καταγωγή μας μέσα του 
Κι όλος ο  προορισμός  του στην  παραμικρή μας λέξη

Αθώα μου Αντιγόνη Αυτός ο πόλεμος  μας καίει  το λεμφικό  
και  ξεσπιτώνει   κάτι  ρεμάλια  φόβους
Άπειροι  Αντιγόνη  Άπειροι 
Σε  έναν κόκκο  της  άμμου όλοι 
κι όλοι οι κόκκοι  της άμμου στον καθένα 
(Ας  φύλαγε  τα  χνώτα  του ο Εφέσιος .
Να μη βρομάνε  ως  την παραμικρή μας σκέψη )
Αλλά  για  κοίτα βρε παιδί μου 
Να σε  τρώει τόσο  άπειρο  
και  να φυτρώνουν τα  σπυράκια   στο πεπερασμένο !
Να μη μπορείς ν'απλώσεις Αντιγόνη  χέρι  
εκεί που βγάζει λύσσα  το κακό ! 
Λες και  πετάνε  χίλιοι  Δίες  κεραυνούς  
και  αστράφτει μόνο σε μια  κουφάλα 
στα   σύνορα  κορμιού  και  θανάτου.
Μόνο  εκεί  γιατρεύεται  αυτή  η φαγούρα
 
Θα συνέλθεις Αντιγόνη όταν αγγίξεις  
με ντυμένη  σκέψη  το  γυμνό  μυαλό 

Δημήτρης Π. Κρανιώτης Κορώνα γράμματα

Σαν γράφω,

Κορώνα-γράμματα

Παίζω τον εαυτό μου

Ματώνω τρέχοντας

Με τον νου

Σκοντάφτω

Στην καρδιά μου

Ληστεύω συναισθήματα

Χορεύω μοιρολόγια  

Σαν τιμωρούμαι

Με ποίηση

Με λέξεις αναρρώνω

.........................................................

Διακινδύνευση- τραύμα -ανάρρωση .Ένα  θανάσιμο και   συνάμα  ζείδωρο τρίγωνο , που  σπέρνει  την επιθυμία, σημαδεύει   με  πληγή  και  καταλήγοντας  φέρνει  το  ξανάνιωμα. Έργα  και   Ημέραι  της   γραφής. Της  περιπέτειας  που λέγεται ποιείν ,πεζογραφείν , μουσουργείν και  όπως  αλλιώς  επιθυμείτε να το ονομάσουμε.Κατά τα άλλα, η ευθύνη  ανήκει  πάντοτε  στον τολμηρό που θα  πιάσει  το  μολύβι (ή  το   πληκτρολόγιο , για  να  σκοτώσω λίγο τον ρομαντισμό  μου/ σας) .Αν θρασομανάει  μέσα του  η σιγουριά  ότι  αυτό  που γράφει είναι  μεταγγίσιμο, καλώς κάνει και  ανοίγει  τις  φλέβες του  και  φωνάζει στους   αναιμικούς  "ρουφήχτε" (κομψότερα  "λάβετε  φάγετε"). Μην  παριστάνει  έπειτα τον δυστυχή σακάτη που του άλλαξε   τα φώτα   και  τα σκοτάδια η  απόφασή  του  να  εξορύξει τόσο  αίμα . Η  κορώνα  και  τα  γράμματα  τώρα παίζουν  εκείνον. Ας  το   συλλάβει. Η   τρεχάλα  δεν επιτρέπει  να  φυλάγει  εύκολα τα  τρωτά  του μέρη . Εκτίθεται  στη   σφαίρα  που  βαδίζει  πυρωμένη  καταπάνω  του. Ή  ταν  ή επί  τας. Μέσες λύσεις  θα  ήταν περίγελως, αυτομολία, προχειροδουλειά για να  παρηγοριόμαστε.  Ίσα ίσα το   θέμα  είναι  να σκοντάψεις. Στο νου,  στο συναίσθημα , στο  λάλον  και  στο  άλαλο. Το  θέμα  είναι  να  ληστέψεις  από  όπου  μπορείς.Αν είναι  να φτιάσεις  λόγο  με  πνοή όλα   επιτρέπονται. Τι  πιο  ηδονικό  από  μια ποινή  για  κλοπή   του  ανείπωτου ; Ακόμη  και  εξοστρακισμός στα  ξερονήσια  της   αληθινής  γραφής. Καλύτερα  εξόριστος  εκεί   παρά  κοσμοκαλόγερος   σε  γιαλαντζί  ερημιές. Άλλωστε, ας το έχουμε υπόψη. Στο τέλος   του   μεγάλου   τούτου   ρίσκου πάντοτε  εφευρίσκεται  ,επέρχεται,  επελαύνει , ακολουθεί (ορίστε  εσείς το  ρήμα) η ίαση. Αναρρώνουμε  με λέξεις πάλι. Μια  ανακύκλωση   λοιπόν. Το  ερώτημα  ωστόσο  είναι αν  από το κέντρο  αυτού  του  κύκλου   βλάστησε  καμιά   ακτίνα  της  προκοπής.Αν ναι ,χαλάλι  η  ρίψη του  νομίσματος...

Κώστας  Τσιαχρής