Διονύσης Γιατράς "Η στιγμή"

Ένα σου βλέμμα αρκούσε για να σταματήσει ο γύρω χρόνος.

Ένα σου βλέμμα αρκούσε για να νικήσω αιώνιους εφιάλτες που τυραννούν την ψυχή.

Και μία μουσική βουβή, μα τόσο γαλήνια, που μέσα απ’ τη σιωπή να δίνει τον μόνο πραγματικό ρυθμό.

Μπορεί να ειπωθεί τόσο συναίσθημα έξω από κάθε λέξη;

Κι όμως, στο κοίταγμά σου έμαθα να λέω την αλήθεια σιωπηλός.

Κι έπειτα ήρθαν οι λέξεις. Σα γιγάντιο καταστροφικό κύμα ήρθαν να διαλύσουν κάθε πραγματική στιγμή.

Μία μικρή στιγμή αγκάλιαζε όλο το χρόνο, που θα μπορούσε να κρατήσει, οποιαδήποτε υπόδουλη σε λέξεις επικοινωνία.

Κι ακόμη κι εκεί, στη ροή των λέξεων, στη διαρκώς άγνωστη κατεύθυνση του λόγου, ένιωθα τις φράσεις σου να με κεντρίζουν σαν το κεντρί του σκορπιού.

Τόσο απρόσμενα, τόσο εκρηκτικά ώστε να μου θυμίζουν ότι είμαι ακόμα ζωντανός.

Η ζεστασιά μίας φλόγας που σιγοκαίει γεμάτη θαλπωρή να σμίγει με την καταστροφική μανία μίας πυρκαγιάς που εξαφανίζει τόπους και χρόνους.

Μία μικρή στιγμή αρκούσε για να ξεκινήσει ο φλεγόμενος θάνατος του παλιού.

Μία μικρή στιγμή αρκούσε για να ανάψει μία νέα φλόγα πάθους και αισθησιασμού, θαλπωρής και φροντίδας.

Μία μικρή στιγμή γεμάτη σιωπή έδειξε ένα νέο κόσμο, ένα νέο παρόν, μία μικρή στιγμή αρκούσε για να διαλύσω τον κύκλο που αέναα έστρεφε το φλογερό δαίμονα εναντίον μου. 

Σ’ αυτήν τη στιγμή, κοιτώντας τα μάτια σου μπόρεσα να θυμηθώ ότι μόνο έξω από τις λέξεις η φλόγα μένει αναμμένη.

Κώστας Τσιαχρής "Ο Μωυσής στην Αλεξάνδρεια"

                   Ο   Μωυσής  στην   Αλεξάνδρεια 

Συχνά η βροχή  πέφτοντας

νομίζω  πως περιγράφει τα  σπλάχνα  μου

όπως  κλεισμένος   σε  καλάθι

ρέω στα  νερά  του  Νείλου

Απέξω το  μαχαίρι

το  αίμα  που  λυγίζει  ερωτικά

στο    φόνο

τα σφυρά  των αλόγων

χτυπούν  μες στο  στερέωμα

μανταλωμένες  οι  πόρτες

κι  ο φόβος  δείχνει με το δάχτυλο

το  παρακάτω  θύμα

Απέξω  η  δίψα

τ’ αναστατωμένα  χόρτα

οι  ματιές  με το δρεπάνι

δροσάτα  κόκαλα  

που  θα γλύψουν  οι αιώνες

σ’  ένα  σημείο   αναβίωσης  του  ανθρώπου

όταν το χνώτο  κι η λάσπη

συναντηθούν   ξανά

όταν η  γλώσσα  θα  μαγνητίζει

την  αλήθεια

Κι  από  το σώμα    

ας μείνει  μόνο  το   θέλημά  του

κι  από  τον κεραυνό

ας μείνει  το καύμα 

και το ξάφνιασμα

στα πετρωμένα  πρόσωπα

κι  από τ’  αλλόκοτα

ας μείνω  μόνο  εγώ

όπως  κλεισμένος   σε καλάθι

ρέω   στα  νερά  του  Νείλου

και  σφίγγω  μες  στη   χούφτα  μου

ερεθισμένο  σπόρι 

Θα  ξεπεράσει τον  καιρό

θα  ξεγελάσει με το φως   

γενιές  από φαντάσματα

θ’ απλώσει ρίζα  πάνω στ’ άστρα

και στις  κλίμακες  του  Χάροντα

Να το  σφυρί  να  τα  καρφιά

να το   ακυρωμένο  θαύμα

στη  γεύση   της  χολής

πίσω  απ΄ τη λόγχη  και  τη χλεύη

δεν  είναι  χρόνος   δεν είναι

για  να φτάσει   το δέρμα

να μοιάζει  σκόνη να τη   φυσήξω

να  φανερωθεί  τ’ απομέσα  μισό

να το  συμπληρώσω  με ήλιο

δεν  είναι

λάμπος  ή   δύναμη  ή  βάτος  ομιλούσα

νερό  κομμένο  στη μέση

να διασχίσω  τη φυλή  μου

δεν  είναι   πόλη  ή  παράθυρο

να βγω μεσάνυχτα

ν’ αποχαιρετήσω

το   σπέρμα  του  Αλεξανδρινού 

και  των  εφήβων του

τους  μιναρέδες 

και  το   Δικέρατο    Βασιλιά

Κλεισμένος   στο καλάθι

βγάζω  μία  μία

τις   αχτίδες   απ’ το  άδικο

και  τις καρφώνω

στα  καινούργια   σκήπτρα

Παίρνω  το  νόμο

από τις   ερημιές

τον  απιθώνω

στις  καρδιές   σας          

και  φωνάζω – Άγιος  ο ιδρώτας

                                       ο   αδιάντροπος  πόθος
                                             και  το  γυμνό 

  

Από  τη  συλλογή "Μια  εποχή  στο  αίμα" 

Σαπφώ "Κύπρι και Νηρήιδες αβλάβην μοι" : Μετάφραση από τον Κώστα Τσιαχρή

Κύπρι  και] Νηρήιδες αβλάβη[ν  μοι τὸν κασί]γνητον δ[ό]τε τυίδ᾽ ἴκεσθα[ι κὤσσα ϝ]ο̣ι̣ θύμωι κε θέληι γένεσθαι 4πάντα τε]λέσθην, ὄσσα δὲ πρ]όσθ᾽ ἄμβροτε πάντα λῦσα[ι καὶ φίλοισ]ι ϝοῖσι χάραν γένεσθαι δάιόν τ’ ἔ]χθροισι, γένοιτο δ᾽ ἄμμι 8μήποτα μ]ηδ᾽ εἴς· τὰν κασιγ]νήταν δὲ θέλοι πόησθαι̣ ἔμμορον] τίμας, [ὀν]ίαν δὲ λύγραν ἐκλάθοιτ]ο, ταῖσι π[ά]ροιθ᾽ ἀχεύων 12θῦμον ἐδάμ]να.

Κύπριδα Κόρες του Νηρέα

Δώστε να φτάσει δίχως βλάβη

ο αδελφός μου εδώ

κάντε να βγουν αληθινοί

οι πόθοι της καρδιάς του

Κι αν βγήκαν απ' το στόμα του ψεγάδια

ας τα γυρίσει όλα στον καλό το δρόμο

Ας γίνει για τους φίλους του χαρά

για τους εχθρούς φοβέρα

Αλλά σε μας ποτέ του τέτοιος .

Την αδελφή του να στολίσει με τιμές

κι ας πεταχτούν στη λήθη

τα πικρά τα πάθη

που άλλοτε του κεντούσαν την καρδιά

τον βούλιαζαν στη θλίψη


Κώστας Τσιαχρής

Ίβυκος "Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν" : Μετάφραση από τον Κώστα Τσιαχρή

Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ
βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος
κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπει-
ρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει·
ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον,
ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ
ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

Και  πάλι

κάτω  από τα  μαύρα  βλέφαρα

ο  Έρωτας  με  βλέπει

με τα  μάτια  του με  λιώνει

κάθε  λογής  τα  μαγικά  του φίλτρα 

με  πετούν

στ' απέραντα  της  Αφροδίτης  

δίχτυα

Τρομάζω  αληθινά

τον βλέπω να  καλπάζει 

σαν τ' άλογο   το  τροπαιούχο

που  ξαναμπαίνει άθελά του

γερασμένο   στο ζυγό

μέσα  στις  σκόνες 

για  να παραβγεί 

με τα  γοργότροχα  αμάξια 

Nick Cave "Nobody's baby now" : Απόδοση στα ελληνικά από τον Κώστα Τσιαχρή

Έψαξα  μέσα  στις  γραφές  τις  ιερές
πασχίζοντας  να  ξεδιαλύνω  το  μυστήριο
του  Ιησού  Χριστού   σωτήρα
Διάβασα   τους  ποιητές  κι  αναλυτές
και  σε  βιβλία  για τη  φύση  των ανθρώπων
ακόνισα  την  τρυφερή  μου  πείρα
Σ'  όλο  τον  κόσμο   ολόγυρα  ταξίδεψα
για  μιαν  απάντηση  που αρνήθηκε  να  γυμνωθεί
Δεν ξέρω το γιατί
                                Δεν ξέρω   πως
αλλά  δεν  είναι  πια  η  αγάπη   κανενός


Την   αγαπούσα   τότε  και  μαντεύω
πως  ακόμη  τώρα  τη λατρεύω
κι είν' η δική  της  όψη  που  αντικρίζω
σαν πέφτει  μέσα  μου   μιας   σιγουριάς  το κέρμα
Ναι   ζει  μέσα  στο  αίμα  μου , μέσα  στο  δέρμα
Η  άγρια  κι αδάμαστη   ματιά  της
τα  ολοσκότεινα  μαλλιά  της
τα  χείλη τα  χειμερινά
όσο  η  πέτρα  τόσο  παγερά
κι  ήμουν  εγώ  ο άντρας  της
Αλλά  υπάρχουν  πράγματα
που  μήτε ο έρωτας  θα τ' αγκαλιάσει
Το   χέρι  της   κρατούσα  κάποτε
μα  τώρα  πια  κι αυτό μ'  έχει   ξεχάσει
Δεν   ξέρω το  γιατί
                              Δεν ξέρω  πως
Αλλά   δεν  είναι  πια  η αγάπη  κανενός


Τούτο  είναι  το  φουστάνι της
που  πιότερο   αγαπούσα   χτες
που 'χει   στο στήθος  του ραμμένες
βιολέτες   θαλασσιές
Και   τούτα  είναι  τα  γράμματά  μου
τα  πολλά
σκισμένα  από τα δάχτυλά  της
τα  λεπτά
κι  ήμουν εγώ  ο σκληρόκαρδος  άντρας  της
Μ' όλο  που  πάσχισα  το φάντασμά  της
να γκρεμίζω
κυλάει  μέσα  μου
ακόμη  τη  γνωρίζω
Δεν  ξέρω  το γιατί
                              Δεν  ξέρω  πως
Αλλά  δεν είναι  πια  η  αγάπη  κανενός

Σαπφώ απ.961- 23 Lobell-Page : Μετάφραση από τον Κώστα Τσιαχρή

]σαρδ.[]

πόλ]λακι τυίδε̣ [ν]ῶν ἔχοισα

ὠς π.[. . .].ώομεν, .[. . .]. .χ[. .]-

σε θέαι σ’ ἰκέλαν ἀρι-

γνώται, σᾶι δὲ μάλιστ᾽ ἔχαιρε μόλπαι̣·

νῦν δὲ Λύδαισιν ἐμπρέπεται γυναί-

κεσσιν ὤς ποτ᾽ ἀελίω

δύντος ἀ βροδοδάκτυλος †μήνα†

πάντα περρέχοισ᾽ ἄστρα· φάος δ᾽ ἐπί-

σχει θάλασσαν ἐπ᾽ ἀλμύραν

ἴσως καὶ πολυανθέμοις ἀρούραις·

ἀ δ᾽ ἐέρσα κάλα κέχυται, τεθά-

λαισι δὲ βρόδα κἄπαλ᾽ ἄν-

θρυσκα καὶ μελίλωτος ἀνθεμώδης.

πόλλα δὲ ζαφοίταισ᾽ ἀγάνας ἐπι-

μνάσθεισ᾽ Ἄτθιδος ἰμέρωι

λέπταν ποι φρένα· κᾶρ̣ ‹δ’› ἄσαι βόρηται·

Εδώ   σ' εμάς

από  τις  Σάρδεις

φτερουγίζοντας   συχνά ο  νους της

σε  φανέρωνε   λαμπρή  θεά 

κι ευφραίνονταν  με το  τραγούδι  σου 

Τώρα 

μες στις  γυναίκες  των  Λυδών 

πανώρια  φαίνεται

όπως η  ροδοδάχτυλη σελήνη

μετά το  λιοβασίλεμα

περνάει  στη  χάρη  όλα τ' άστρα.

Όμοια  σκορπάει το φως της

στ' αρμυρό το πέλαγο  

και στ' ανθηρά   λιβάδια

Ξεχύνεται  η  ωραία  δροσιά 

τα  ρόδα  λουλουδιάζουνε

τα  τρυφερά  τα  μάραθα 

και στάζει   μέλι

απ' τον ολάνθιστο  λωτό.

Μα εκείνη  εδώ κι εκεί  στριφογυρνάει

ξυπνάει  στη ΄θύμηση

στην  απαλή  καρδιά  της με λαχτάρα 

τη  γλυκιά   Ατθίδα

κι  οι πίκρες  της δαγκώνουνε  τα   σωθικά 

Κώστας  Τσιαχρής 

Florence and the machine "Ship to wreck"

Ένα ακόμη αριστούργημα από μία φωνή .... επικών και λυρικών διαστάσεων κι ένα βίντεο με νόημα .Από το άλμπουμ που έρχεται τον Ιούνιο "How big , how blue , how beautiful"

Τετραλογία συνθέσεων πάνω στην "Προφητεία του ανέμου" της Ασημίνας Ξηρογιάννη

 

Το   τοπίο  είσαι   εσύ       

 

Έχασα   εσένα  μα  κέρδισα  την  ποίηση 

 

Πορεύομαι  χέρι  με  χέρι  με   χίμαιρες  

 

Ο  έρωτάς  μου  είναι  βροχή  που  θα  σε αλώσει  

Οι   συνθέσεις   δημιουργήθηκαν  από   τον  Κώστα  Τσιαχρή  και  η  αφετηρία  της  έμπνευσής  τους  υπήρξε   η  ποιητική  συλλογή  της  Ασημίνας  Ξηρογιάννη  "Η  προφητεία  του  ανέμου" . Σε  κάθε  σύνθεση    δόθηκε  ως τίτλος  ένας  στίχος  .

......Κι  ένα  όμορφο  τραγούδι  για  υπόκρουση  από  τον  Sufjan Stevens..........

 

Sufjan Stevens "Carrie & Lowell"

Γράφει  ο  Κώστας  Τσιαχρής

O Sufjan Stevens γεννήθηκε στο Detroit του Michigan .Ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική ως μέλος των Marzuki , ενός folk-rock συγκροτήματος από το Holland του Michigan .Κυκλοφόρησε την πρώτη προσωπική του δουλειά «A sun came» το 2000 , κινούμενος στο ίδιο μουσικό ύφος . Η αναγνώρισή του ήρθε σχετικά γρήγορα με τα εξαιρετικά άλμπουμ “Seven swans” και «Illinois” . Στο δεύτερο μάλιστα από αυτά διεύρυνε τον ήχο του με στοιχεία συμφωνικής μουσικής , ξεφεύγοντας αρκετά από τον ακουστικό folk ήχο της πρώτης του εποχής . Στην επόμενη δουλειά του “The age of adz” του 2010 προχώρησε ακόμη περισσότερο ,πειραματιζόμενος με ηλεκτρονικούς ήχους . Πέντε χρόνια μετά , στο φετινό “Carrie & Lowell” , αφιερωμένο στη μητέρα του και τον πατριό του , έχουμε μία επιστροφή στη φόρμα που καθιέρωσε με το “Seven swans” , αφήνοντας στην άκρη τους πειραματισμούς και τα περίπλοκα ηχητικά τεχνάσματα και φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο το μπάντζο , το ξυλόφωνο , την τρυφερότητα ,την κυριαρχία των αισθήσεων , τη χαμηλόφωνη σχεδόν ψιθυριστή ερμηνεία . Ερμηνεία που μοιάζει σε πολλά σημεία με λυγμό , με βουτιά σε έναν αθέατο κόσμο . Πέρα δε από το γεγονός ότι τα τραγούδια χρωματίζονται με έναν εύθραυστο λυρικό ήχο , ο δίσκος αυτός συμβαίνει να είναι και ο πιο σκοτεινός του καλλιτέχνη ,τόσο σε ηχητικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο . Το σκοτάδι αυτό ωστόσο ισορροπεί θαυμάσια με μία διάχυτη αίσθηση ομορφιάς και γλυκύτητας , και ο Stevens καταφέρνει , αντί να βουτήξει το μυαλό μέσα στο μαύρο , να το ταξιδέψει παρέα με τους ίσκιους του στη μεριά του φωτός . Ο ήχος , αν και γενικά είναι απέριττος , μοιάζει συγχρόνως παράξενα πλούσιος . Οι όποιες ηλεκτρονικές παρεμβάσεις είναι διακριτικές και δε σκεπάζουν τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της φωνής .Περισσότερο δημιουργούν ένα ελεγειακό υπόβαθρο πάνω στο οποίο ο Stevens τοποθετεί ζυγισμένα τις ανάσες ,τα επιφωνήματα , τις αισθαντικές εξομολογήσεις , τα χορωδιακά φωνητικά . Όλα μέσα σ’ ένα σύνολο που νιώθεις να σε αγκαλιάζει νότα με νότα , γύρισμα με γύρισμα , χτύπο με χτύπο . Τον χτύπο της καρδιάς …….

Συνομιλία με ένα ποίημα της Ασημίνας Ξηρογιάννη "Παράξενη Αποσκευή"

ΠΑΡΑΞΕΝΗ   ΑΠΟΣΚΕΥΗ

Ένα  "θέλω"   με  βασανίζει   χρόνια  τώρα.
"Θέλω"   πολύπλευρο , πλουραλιστικό  , πολυδιάστατο .
Το  κουβαλώ  μαζί  μου   κι  όταν  δε  θέλω .
Θέλω   δεν  θέλω    εκείνο   με   κυνηγά .
Μου  αρέσει   μα  φοβάμαι  κιόλας.
Μήπως   αυτό  το  "θέλω"  ποτέ   δεν το  μπορέσω .

Γνώρισα την Ασημίνα Ξηρογιάννη σε μία βιβλιοπαρουσίαση .Θαυμάσιος άνθρωπος , με πολλά ταλέντα ,αλλά την ίδια στιγμή σεμνός και προσγειωμένος . Είχα την ευκαιρία να διαβάσω τα ποιήματά της και να την ανακαλύψω περισσότερο μέσα από τις λέξεις της . Η ανάγνωση συνεχίζεται .Ωστόσο , έμεινα λίγο παραπάνω σ΄ένα ποίημα το οποίο περιέχεται στη συλλογή της "Η προφητεία του ανέμου" [Εκδόσεις "Δωδώνη" , Αθήνα 2009] .Τιτλοφορείται "Παράξενη αποσκευή " και με κέντρισε ν' ανοίξω μια συνομιλία μαζί του . Ολίγόστιχο ποίημα . Έξι στίχοι που ο καθένας τους αυτονομείται με τη χρήση της τελείας και συμπυκνώνει μία μικρή αποκάλυψη από το υπαρξιακό σύμπαν της ποιήτριας . Η δομή του  η ακόλουθη : α]Προβάλλεται μία διαχρονική υπαρξιακή κατάσταση [Ένα "θέλω" με βασανίζει χρόνια τώρα.] β]Αποκαλύπτεται η ποιότητα του αιτίου αυτής της κατάστασης ["Θέλω" πολύπλευρο , πλουραλιστικό , πολυδιάστατο .] γ] Διαγράφεται μία αντίφαση σε δύο διαφορετικά επίπεδα ενέργειας : εγώ - εκείνο [Το κουβαλώ μαζί μου κι όταν δε θέλω . /Θέλω δεν θέλω εκείνο με κυνηγά .] δ] Ακολουθεί η κυρίαρχη συναισθηματική στάση [Μου αρέσει μα φοβάμαι κιόλας.] ε] Δίνεται σαφέστερα το αντικείμενο του φόβου [Μήπως αυτό το "θέλω" ποτέ δεν το μπορέσω .] . Από την άποψη της τεχνικής επιπλέον , είναι αισθητή η παρουσία των αντιθέσεων [θέλω - δε θέλω , το κουβαλώ - με κυνηγά , μου αρέσει -μα φοβάμαι , εγώ -εκείνο] .Οι αντιθέσεις αυτές , ωστόσο , λειτουργούν περισσότερο ως συνθέσεις , ως αλληλοσυμπληρώσεις . Πιο  αναλυτικά  , μέσα στο ποίημα υπάρχει ένα ευρηματικό παιχνίδι με τη λέξη "θέλω" , που μεταμορφώνεται σε υπαρξιακή αποσκευή με σχεδόν εφιαλτικές προεκτάσεις . Αρχικά , η βούληση λειτουργεί ως βασανιστική εμμονή [με βασανίζει χρόνια τώρα] . Με τρία σύνθετα επίθετα "πολύπλευρο" , "πλουραλιστικό" ," πολυδιάστατο" , συγγενικά μεταξύ τους , φανερώνεται η ποιότητα αυτής της βούλησης . Το "θέλω" επικαλύπτει σταδιακά και το "δε θέλω" κι αρχίζει έπειτα η καταδίωξη [εκείνο με κυνηγά ] . Αυτό το κυνήγι εγείρει αντιφατικά [ή μήπως κοντινά; ] συναισθήματα : ηδονή και φόβο . Στο τέλος , έρχεται ο αιφνιδιασμός : το θήραμα γίνεται κυνηγός , καταδιώκει πια εκείνο αυτό που το κυνηγούσε . Ο φόβος της σύλληψης γίνεται φόβος αποτυχίας . Κι ο ταξιδιώτης συμβιβάζεται με την αποσκευή του και το ανυπόφορο βάρος μετατρέπεται σε λόγο ύπαρξης.......[Η  ανάγνωση  συνεχίζεται]

Κώστας  Τσιαχρής

Kendrick Lamar "To pimp a butterfly"

Παραφράζοντας τον τίτλο της νουβέλας του Lee Harper “To kill a mockingbird”, ο rapper από το Compton της Καλιφόρνια δημιουργεί το τρίτο του άλμπουμ , τρία χρόνια μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του “Good kid, maad city” , με τη βοήθεια εκλεκτών συνεργατών ,όπως ο Dr Dre , o Flying Lotus , ο Thundercat και ο Bilal . Το “Pimp a butterfy “ είναι αρκετά διαφορετικό από την προηγούμενη δουλειά του καλλιτέχνη , καθώς απομακρύνεται με τόλμη από τη στερεοτυπική φόρμα του hip hop και την ενσωματώνει σε μία χαλαρή jazz ατμόσφαιρα ,πιστή στο ηχητικό δόγμα του παραγωγού Flying Lotus . Επιπλέον , εδώ είναι ακόμη πιο έντονη σε σχέση με το “Good kid, maad city” μία funky αίσθηση , η οποία μεταφέρει τον ακροατή στον εξωφρενικά πολύχρωμο ήχο των Funkadelic / Parlament και του Fred Wesley . Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το άλμπουμ ανοίγει με το «Wesley’s theory» ,μία χαρακτηριστική αναφορά σ’ αυτόν ακριβώς τον ήχο και με τη συμμετοχή του George Clinton .Από την άλλη , τo “King Kunta” είναι μία σύγχρονη εκδοχή του G-funk ήχου της δεκαετίας του 90 , με το μπάσο να χαράσσει το βασικό ρυθμό κι από δίπλα τα κουδουνάκια και τα πλήκτρα να προσθέτουν ένα εξωτικό χρώμα ,ώσπου στο τέλος η ηλεκτρική κιθάρα  να φέρει το τραγούδι σε ψυχεδελικά εδάφη . Σε στιγμές όπως το "Complexion (A Zulu love) ,το "Institutionalized" και το "How much a dollar cost" η hip hop φόρμα υποτάσσεται με θαυμαστό τρόπο σε περισσότερο jazzy ηχητικά τοπία και αφήνει να αναδειχτούν υπέροχες μελωδίες ,οι οποίες ισορροπούν αρμονικά με την απαγγελία των στίχων .Το "The Blacker the Berry" και "U" βαδίζουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια , με το πρώτο να ανεβάζει τις στροφές αργά αλλά σταθερά και να στροβιλίζεται γύρω από έναν επίμονο βόμβο ώσπου να εκραγεί , και το δεύτερο να μοιάζει αρχικά με ηχητική επένδυση ενός εφιάλτη και στη συνέχεια με την ιλιγγιώδη εξομολόγηση ενός μεθύστακα. Το πρώτο single "i" παρουσιάζεται εδώ σε μία διαφορετική εκδοχή , περισσότερο χαλαρή και αυθόρμητη . Τα "Momma" , "These Walls" και "Alright" αποτίουν φόρο τιμής στη soul της δεκαετίας του 70 , ενώ το "Hood Politics" ξεκινά με ένα ανέμελο τέμπο , για να εξελιχθεί σε ένα σαρκαστικό και σκοτεινό σχόλια πάνω στη σύγχρονη Αμερική του Obama και του Ferguson . O δίσκος κλείνει με το "Mortal man" στο οποίο ο Kendrick ξυπνάει το φάντασμα του Μαντέλα κι απαγγέλλει επιθετικά ένα σύγχρονο μανιφέστο της καταπιεσμένης μαύρης συνείδησης . Όταν πια το τραγούδι σβήνει , ο Kendrick , αξιοποιώντας μία συνέντευξη που είχε δώσει σε Σουηδό δημοσιογράφο ο νεκρός πλέον 2Pac , στέκεται απέναντι στο είδωλό του και ανοίγει μαζί του έναν υποτιθέμενο διάλογο για την πορεία και τα οράματα της μαύρης φυλής . Το "To Pimp a butterfy" ως σύνολο δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός hip hop δίσκος, είναι πάνω από όλα η ιστορία της μαύρης μουσικής ιδωμένη από την οπτική γωνία ενός χαρισματικού νέου ανθρώπου ,ο οποίος τολμά να αλλάζει φυσιογνωμία από δίσκο σε δίσκο , να ανοίγει τα αυτιά του σε εναλλακτικά ροκ ακούσματα [ το στοιχειωμένο πιάνο στο 'How much a dollar cost" ανήκει στο "Pyramid song" των Radiohead ] και να εξελίσσει τη δουλειά του αισθητικά . Κι από την άποψη αυτή έρχεται να συμπληρώσει το άλλο αριστούργημα που βγήκε στα τέλη της περασμένης χρονιάς , το "Black Messiah" του D' Angelo .

Κώστας  Τσιαχρής  

Παρουσίαση των ποιητικών συλλογών "Σκοτεινή συγκατοίκηση" της Φροσούλας Κολοσιάτου και "Ναρκοσυλλέκτρια" της Ευφροσύνης Μαντά Λαζάρου

ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Μορφωτικό Γραφείο ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Ξενοφώντος 2Α, 105 57 Αθήνα Τηλ. 210 3734934  Fax 210 3734904

Παρουσίαση των ποιητικών συλλογών

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ

της Φροσούλας Κολοσιάτου

και ΝΑΡΚΟΣΥΛΛΕΚΤΡΙΑ

της Ευφροσύνης Μαντά-Λαζάρου

των Εκδόσεων Γαβριηλίδης

            Την Τρίτη 10 Μαρτίου 2015 πραγματοποιήθηκε στο Poems & Crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδης, η συμπαρουσίαση της ποιητικής συλλογής Σκοτεινή συγκατοίκηση της Φροσούλας Κολοσιάτου και της ποιητικής συλλογής Ναρκοσυλλέκτρια της Ευφροσύνης Μαντά-Λαζάρου.

            Στην εκδήλωση απηύθυνε χαιρετισμό η Μορφωτικός Σύμβουλος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Μαρία Παναγίδου η οποία συνεχάρη τις κύπριες δημιουργούς για την ευαίσθητη και με καθαρότητα σκέψης γραφή τους.

            Τα βιβλία παρουσίασαν ο φιλόλογος Κώστας Τσιαχρής, ο ποιητής Χρίστος Κρεμνιώτης και η πρόεδρος του συνδέσμου Κυπρίων Ιταλίας ΝΗΜΑ, ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας Αλεξάνδρα Ζαμπά.

            Ο κ. Τσιαχρής αναφερόμενος στην ποιητική συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου σημείωσε ότι ενώ τα περισσότερα ποιήματα έχουν ως εκκίνηση την άρνηση, ενδιάμεσα ωστόσο υπάρχει ανάταση, μια οξεία ποιητική ματιά που αντιστρέφει το σκοτάδι σε λόγο, επισημαίνοντας την εντύπωση που αφήνουν οι στίχοι ως βιωμένες αλήθειες, ως λυρικές εξάψεις ενός ανήσυχου υποσυνείδητου.

            Για τη Ναρκοσυλλέκτρια της Ευφροσύνης Μαντά μίλησε ο κ. Κρεμνιώτης ο οποίος έκανε μια φιλοσοφική προσέγγιση του έργου, επισημαίνοντας στοιχεία της ποιήτριας που είναι σπάνια, όπως είπε, για μια γυναικεία γραφή, κλίνει προς τον μεγάλο στίχο, το μακροσκελές ποίημα και έναν επικό ήχο.

             Η κ. Ζαμπά μιλώντας και για το πολυδιάστατο έργο των δύο ποιητριών είπε ότι αναπτύσσουν μοναδικά βαθυστόχαστους προβληματισμούς γύρω από την έννοια της ζωής και επιχειρούν να την κατανοήσουν όχι απλώς ως μια βιολογική έννοια, αλλά ως μια κατ’ εξοχήν πολιτική.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ποιήματα διάβασαν η ποιήτρια Ασημίνα Ξηρογιάννη και ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης.

18 Μαρτίου 2015

Tame Impala "Let it happen"

Σε τούτο το παραληρηματικό και πολύχρωμο καλειδοσκόπιο , οι μπητλικές αναφορές στροβιλίζονται διεστραμμένα γύρω από ένα επαναλαμβανόμενο ηλεκτρονικό κρεσέντο ,το οποίο ενώ ξεδιπλώνεται , προσγειώνεται για λίγο σε έναν υπόκωφο μελωδικό βόμβο , σχεδόν για να πάρει δυνάμεις από τη συνεχόμενη κορύφωση , και να συνεχίσει έπειτα στον ίδιο πυρετικό ελιγμό του . Μετά από κάποια στιγμή , ο σπάγκος της ακουστικής δυνατότητας του ακροατή χάνεται μέσα στα ύψη , το τραγούδι πετάει ψηλά , αγγίζει τα σύννεφα ,βάφεται με τα χρώματα της ίριδας , εκτροχιάζεται , γίνεται ουράνιος σιδηρόδρομος και εισέρχεται στα ηλεκτροφόρα τοπία του kraut rock , παραδομένο σε έναν ρομποτικό μετρονόμο και σε μία παραισθησιογόνο φωνή . Ασφαλώς το τραγούδι του μήνα ..........Let it happen

Κώστας  Τσιαχρής