Μεσογείων 54

 

Στον αριθμό 54 της λεωφόρου Μεσογείων 

Ξαναζωντάνεψε το ερωτικό μου παρελθόν 

σ' ένα ωραίο χαμόγελο 

που πέρασε και διασταυρώθηκε 

για μια στιγμή με το δικό μου 

Και τώρα περιμένω στο φανάρι  υπομονετικά 

Ένας άνθρωπος με πνιγηρό παρόν 

να τρέξει απ'την απέναντι πλευρά 

ένας  έρωτας 

να με ξεθάψει 

Φανάρι κόκκινο φανάρι πράσινο 

Αναβοσβηνουν όλα εκείνα 

που με γέρασαν

χωρίς ποτέ μου να τα ζήσω 

Και πώς σβουρίζουν έτσι αλύπητα 

τα μηχανάκια που περνούν; 

54 απόπειρες αυτοκτονίας εν κινήσει 

Μονάχα η ελπίδα μου απομένει 

Να σε λίγο  όπου να' ναι θα φανεί

Πεζός ή φτερωτός 

ο έρωτας απ'την απέναντι πλευρά

Και θα κραυγάσει 

μες στο πανδαιμόνιο από φωνές 

και από κόρνες  :

Νεογέννητος

Με το σπαθί σου 

Πάλι νεογέννητος 

Κώστας Τσιαχρής 

Ετών 53

 

Εγώ κι άλλοι 53

53 και άλλοι εγώ 

Κάποιος   απ' όλους 

κι όλοι από κάποιον 

τρέφονται και ζουν 

μαζί με μένα 

που δε ζω ποτέ μαζί τους 

Λένε περπατούν  κοντά μου 

Αλλά  δε μένει 

ούτε ένας ίσκιος 

πίσω από το βάδισμα τους 

στη σκιά μου 

Είμαστε 53 μέσα σε έναν 

Κι ένας που δουλεύει για 53 

Μπροστά από το κεράκι αριθμός 53 

δίνουμε μεγάλες υποσχέσεις 

Στα 53 θα κόψω τα τηγανητά 

Θα αλλάξω τη βαφή μαλλιών 

Για να ταιριάζει 

στην αισθητική σας 

για τους πενηνταρηδες 

Θα βάλω γκρίζα μούσια

γκρίζα οπτική στις συννεφιές μου 

Θα γεράσω σα να ζω 53 ζωές 

και για 53 φορές 

θα στερηθώ το σεξ 

Μπας και  μονάσει στο μυαλό μου

μια για πάντα 

Ο πειρασμός  μιας παραπάνω 

ψευτοεφηβείας

Κώστας Τσιαχρής 

Προσεχώς κατεδαφιστέο

 

Όσοι κατοίκησαν αυτό το σώμα 

Τις αναπνοές του 

Το ασημένιο λέπι του ιδρώτα 

Ξαφνικά τινάγματα στον ύπνο 

από κολλώδη όνειρα 

Τις μυστικές του συμφωνίες 

Με τον διάβολο ή με τον Θεό 

Αυτοί που βάστηξαν στο χέρι 

τα κλειδιά του 

Που έπαιξαν το φάντασμα 

και τρόμαξαν  οι ίδιοι 

απ' το κυνηγητό του  

Που έβαψαν το  φράχτη αόρατο 

Σκοντάφτοντας επάνω 

στην ανυπαρξία τους

Κι όσοι   έκλεισαν τα τετραγωνικά του 

στην παλάμη τους 

κι αισθάνθηκαν ευήλιοι κι ευάεροι 

κατοχυρώνοντας  στην πυλωτή μια θέση 

να παρκάρουν τη ζωή τους 

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Αυτό το σώμα προσεχώς

Κατεδαφίζεται 

Και πριν προφτάσουν

οι πλανόδιοι παλιατζήδες 

και ρημάξουν τα σιδερικά  του 

Ας φροντίσουν οι παλιοί του εραστές 

Να επισκεφθούν 

για τελευταία φορά 

απαθανατίζοντας την πρόσοψή του 

Κώστας Τσιαχρής 

Homo digitalis

Μπορώ να υπερηφανευτώ 

Πως άλλο δε μου λείπει πια  

ένα μικρό μπουμπούκι αμυγδαλιάς 

στο τέλος του χειμώνα 

Μια μαλακιά γραμμή 

στο βάθος του ορίζοντα το σούρουπο 

Δε μου χρειάζονται 

ένα άγγιγμα στον ώμο 

Ένα κεφάλι 

ακουμπισμένο στοργικά 

στο στήθος 

Και δε μου λείπει να σου λείπω 

αργά τα βράδια 

Πατώντας στην οθόνη μου ένα κλικ 

Μπορώ και ρέω παντού 

Κι είμαι τα πάντα 

Κώστας Τσιαχρής 

Ανασφάλεια

 

 Έτσι όπως ανεβαίνουν πια 

τα μάτια μου 

στην όραση  φιλήσυχου πολίτη 

Και βλέπω μόνο τάξη και ασφάλεια στο κορμί μου 

Φοβάμαι μη κι ένας ρουφιάνος πόθος με προδώσει 

Και σκίσει μπρος στα μάτια 

του αστυφύλακα  της βάρδιας 

Το πιστοποιητικό των σαρκικών μου φρονημάτων 

Μην καταλήξω πάλι εξόριστος

να σπάω πέτρες 

υπογράφοντας δηλώσεις 

μουρμουρώντας δεκαλόγους 

σε νησιά του μαρτυρίου 

Κώστας Τσιαχρής 

Πράξη ανθρώπινου μεγαλείου

 

Αν  δώσουμε 

Όταν μπορέσει κάποτε με το καλό 

και φτάσει η ευφυΐα μας 

να ζωντανέψει ακατοίκητους πλανήτες 

Μοναχά στους μύκητες στις αμοιβάδες στα βακτήρια

το προνόμιο να  κατασκευάζουν 

αποικίες στους  μελλοντικούς αιώνες 

Ίσως γεννηθεί από την αρχή 

πρωτόγονα ολοκάθαρη 

η έννοια της ζωής  

Όσο για μας 

τα απομεινάρια των ανθρώπων δίχως ανθρωπιά 

ας βάλουμε τα σκήπτρα 

και το στέμμα μας 

στο πλάνο της  οριστικής καταστροφής 

που τόσο τέλεια 

Χρόνο με το χρόνο 

Μέρα με τη μέρα 

αποθηκεύουμε 

στις γλάστρες του σπιτιού μας 

Κάνοντας το σπόρο του Αδάμ 

μέσα στα χέρια μας 

Να μοιάζει με χειροβομβίδα

Έτοιμη να εκραγεί 

Κάτω  απ' το φύλλο της συκής 

που ακόμη την κρατάει 

ασφαλισμένη 

Κώστας Τσιαχρής 

Το καρφάκι

 

Για αυτό απ'την οργή 

Μου απομένει μόνο 

Αυτό το τρυφερό λιγνό καρφάκι 

Που αν το μπήξω

μέσα στην ανάμνηση 

μιας  παιδικής σκηνής 

Ποιος ξέρει τι στριγγλιές

απόκοσμες θα βγουν 

Και θα χαλάσουν 

τα χαρούμενα γενέθλια

της γεροντοκόρης μου

ζωής 

Που ακόμη περιμένει 

τον ωραίο  της καπετάνιο 

Την υπόσχεση του 

Για ταξίδι μέλητος 

Στην ποίηση 

Των αυριανών μας φόβων 

Κώστας Τσιαχρής 

Ομοιοστατικός μηχανισμός

 

Μόνος μου τηλεφώνησα στον διαρρήκτη 

Ήταν η μόνη επιλογή 

Έβαλα κάτω απ' το χαλάκι  το αντικλείδι 

Και για ώρες και ώρες ανυπομονούσα 

για  το στριφογύρισμα στην κλειδαριά 

Κοιτούσα ολόγυρα καχύποπτα 

μήπως οι γείτονες 

χαλάσουν την τελετουργία 

ή  μήπως κάποιος αντιδραστικός σπασμός 

σε εκείνου το μυαλό ή το δικό μου 

ξαναβγάλει απ' τη σκακιέρα 

τις κινήσεις του τρελού 

Υπέδειξα με βέλη τα σωστά σημεία 

Στα δεξιά τα ασημένια κηροπήγια της γιαγιάς 

Στα αριστερά οι λίρες 

πίσω  από τη φόδρα της καρέκλας 

Στην παλιά κασέλα η καρδιά μου 

Φυλαγμένη επιμελώς για ώρα ανάγκης 

Φερ' ειπείν για εποχές εκτεταμένης λειψυδρίας

Όταν τα σύννεφα αντί να κλάψουν 

Χώνουν πιο βαθιά μέσα στη λήθη το θυμό τους 

Κι απομένουν γραφικά στολίδια

σε κορνίζες τοίχου 

Μόνος μου τηλεφώνησα στον διαρρήκτη 

Μονάχα μια κλοπή μπορεί να με ελαφρύνει 

Αν από  λάθος 

ξεκινήσει και χτυπά ο συναγερμός 

Ο κωδικός είναι  γραμμένος 

ήδη στη ματιά μου 

στη φωνή μου 

στην ανάσα 

Κώστας Τσιαχρής 

Ελαφρά τη καρδία

 

Πέταξε η αγάπη 

Έφυγε απ' το σώμα 

που στεκόταν υποψήφιο 

για απαγχονισμό 

με δήμιο άλλο σώμα 

Λύθηκε ο κόμπος 

Χάλασε το ικρίωμα 

Ωστόσο  η τύψη

ώρες ώρες 

με ένα ασπρόμαυρο γιλέκο 

σαν το χελιδόνι 

ξαναφέρνει με το ράμφος της 

την πεθαμένη αγάπη 

Στήνει πάλι την αγχόνη 

τέλη του Φλεβάρη 

Κλωναράκι - κλωναράκι τρόμου 

Να μας πνίξει 

με τα ίδια της τα χέρια 

που αρνηθήκαμε 

με ανάλαφρη καρδιά 

τους ρόλους της ζωής μας: 

Θύματος και θύτη 

Κώστας Τσιαχρής 

Χειμερία νάρκη

Η ωραιότατη αρκούδα μας 

Η νεολαία

Αν κάποτε 

μέσα στο καταχείμωνο 

ηχήσει 

η σειρήνα ενός συναγερμού 

μετά από κάμποσα χασμουρητά 

σηκώνεται στα δύο πόδια 

Ρίχνει   την καμπούρα της 

στο χώμα 

Βγαίνει στις πορείες

Στα συλλαλητήρια 

Σα να μην ήταν

έπειτα από μήνες χειμερίας νάρκης 

άμαθα τα πόδια της από χορό 

Σηκώνει λάβαρα 

και λαβωμένα χελιδόνια 

από τα στήθη των συντρόφων 

Ζωγραφίζει σε πανό ουρανούς

που θα γεννήσουν 

κάποτε παράδεισους με μέλι 

για τις μέλλουσες αρκούδες 

των αιώνων 

Όσοι την κοιτάζουν απορούν 

Πώς γίνεται 

Να εξαφανίστηκαν

Όπως ορκίζεται  

απ 'τα πόδια της οι αλυσίδες 

και σε κάθε βήμα 

να αντηχεί επίμονα

το τρίξιμο τους; 

Κώστας Τσιαχρής 

Η εξημέρωση

Συχνά  ένα  σκυλόψαρο 

μετά από μήνες εξημέρωσης 

το βάζεις  στη μπανιέρα σου 

σε μινιατούρα 

για να παίζεις 

τα απογεύματα

μετά από τη δουλειά

Να το ζουλάς 

Κι όλος χαρά 

μέσα στις πλατσαπλούτσες

να ιστορείς στους φίλους 

την επιτυχία σου 

Και δεν προσέχεις 

Κάθε που σηκώνεσαι 

από το νερό 

Πως βγαίνεις 

με κουτσουρεμένο πόδι 

Ούτε που σε νοιάζει 

ο κατακόκκινος αφρός 

Ούτε που νιώθεις ότι 

Τα σκυλόψαρα 

Και ήμερα ακόμη

Κι από πλαστικό ακόμη 

Και με δόντια ζωγραφιές ακόμη 

Ξέρουν να μυρίζονται 

τους αφελείς κολυμβητές 

Κώστας Τσιαχρής 

Αντιβαρύτητα

 

Έναν παράξενο κανόνα 

αντιβαρύτητας 

ακολουθεί ο έρωτας 

Όπως αφήνεται 

απ'τα λόγια των πολλών 

Δεν πέφτει κάτω 

Δεν ταΐζει  

πεινασμένα στόματα 

στο χώμα 

Λύνεται απ'το βάρος 

Γίνεται ανάλαφρο έντομο

και πάει να κολλήσει 

όσο πιο ψηλά 

Στους στύλους

με το ηλεκτρικό 

Που λάμπουν 

και τυφλώνουν 

Είτε μέρα 

Είτε νύχτα

τους επίδοξους εναερίτες 

Κώστας Τσιαχρής 

Το καρμπόν

 

Τι κι αν πατάνε 

Οι ποιητές 

Για να ξεπατικώσουν 

στο αποκάτω φύλλο 

τα φερσίματα 

τους έρωτες 

και τα σκοτάδια άλλων 

Πατιέται μόνο 

κι αντιγράφεται 

το ίδιο το καρμπόν 

Σαν ίσκιοι

Μέσα σε λιοπύρι 

Που από φόβο 

μη μαυρίσουν

Παν  να κάτσουν 

κάτω από άλλους ίσκιους

Κώστας Τσιαχρής 

Ο ποιητής -ποντίκι

 

Ενσύρματος ή ασύρματος 

Δεν έχει σημασία 

Στο εξής θα σας μιλώ 

με τη μηχανική μου φύση 

Αρκεί να σέρνεται η φωνή μου 

με τη μπίλια της 

στην επιφάνεια των αυτιών σας 

Είτε ακούτε 

είτε σας κουφαίνει

το  πελώριο κλικ 

από τα βάθη της μιλιάς μου 

Άλλωστε 

Δεν είμαι τίποτε άλλο 

από μια συσκευή εισόδου 

στη ζωή σας 

Κι η ροδέλα κύλισης 

τσουλάει με τόσο πόνο 

Όταν πάει ο κέρσορας

στο στήθος σας 

Πετιέται ένα κακέκτυπο καρδιάς 

και πάντα κάνω πίσω 

Κώστας Τσιαχρής 

S.O.S.

 

Όσοι ρίχνουνε κροτίδες 

στη ζωή των άλλων 

Ας προσέξουν 

S.O.S.

Πριν πεταχτεί 

Mη σκάσει 

το βεγγαλικό 

στα χέρια τους 

Και πλημμυρίσει αίμα 

η καριέρα τρομοκράτη 

Θάβοντας 

τον υποψήφιο  τρόμο 

μέσα στον αληθινό 

Κώστας Τσιαχρής