Tame Impala "Currents"

Οι ψυχεδελικές ανησυχίες του Kevin Parker ακολουθούσαν μέχρι τώρα έναν δρόμο έκφρασης ο οποίος βασιζόταν στις ηλεκτρικές εκκενώσεις και στα λαβυρινθώδη κιθαριστικά περάσματα ,μέσα από τα οποία αναδεικνύονταν οι ουράνιες μελωδίες του . Στο "Currents" , τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Perth της Αυστραλίας , τα δεδομένα αλλάζουν . Οι κιθάρες υποχωρούν και στη θέση τους αναδύεται ένα ηλεκτρονικό ηχητικό υπόβαθρο το οποίο αποτίει φόρο τιμής στους Kraftwerk , στη συνθετική pop της δεκαετίας του 80 και στους Daft Punk . Mε τον τρόπο αυτό ο Parker μας εισάγει στη δική του παρανοϊκή και ασφαλώς πειραματική πρόταση για το πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται την έννοια της χορευτικής μουσικής . Και στο "Currents" υπάρχουν ουκ ολίγες στιγμές οι οποίες το επιβεβαιώνουν περίτρανα .Το εναρκτήριο αριστούργημα "Let it happen" εξελίσσεται αρχικά ως μία μπητλική μελωδία βουτηγμένη στα παραισθησιογόνα και προσαρμοσμένη άρτια σε έναν σύγχρονο club ρυθμό , για να εξελιχθεί σταδιακά σε ένα αλά "Trans Europe express" αγχωτικό σφυροκόπημα και στο τέλος να μεταλλαχτεί στο ψυχεδελικό alter ego των Daft Punk . Το "The less i know the better" αφήνει ακόμη περισσότερο με το μπάσο του και τα φαλτσέτο φωνητικά την εντύπωση ότι ο συνθέτης του άκουγε μανιωδώς τον τελευταίο καιρό disco και house μουσική .Στο εκπληκτικό "The moment" ένας καταρράκτης από επαναλαμβανόμενες φωνές στο ρεφρέν κερδίζει τις εντυπώσεις και δημιουργεί μία απολύτως εκστατική ατμόσφαιρα . Το ίδιο και το κρυστάλλινο pop θαύμα που λέγεται "Reality in motion" . Σε άλλες στιγμές το συγκρότημα αιφνιδιάζει ακόμη και τους πιο ανοιχτόμυαλους ακροατές του , καθώς εκδηλώνει τη μεγάλη αγάπη του για τη rythm n blues μουσική , αλλά και για τους Bee gees , των οποίων ο Parker δηλώνει λάτρης . Κάπως έτσι οι οπαδοί τους θα ξαφνιαστούν , ακούγοντας ένα τραγούδι όπως το "Cause i'm a man" ,το οποίο είναι ό,τι πιο ευθύ και αισθαντικό έχει συνθέσει ο Parker μέχρι σήμερα .Συνολικά , το "Currents" είναι μία γενναία αλλαγή κατεύθυνσης ,προσωρινής ή μόνιμης , κανείς δεν μπορεί να ξέρει .Το απρόβλεπτο ωστόσο , όταν μάλιστα τυχαίνει να είναι τόσο ευφραντικό και εγκεφαλικό όπως εδώ , αποτελεί υποχρεωτικό δρόμο που οφείλει να βαδίζει ο έντιμος καλλιτέχνης .

Κώστας  Τσιαχρής 

Ευριπίδη "Μήδεια" Α στάσιμο Μετάφραση Κώστας Τσιαχρής

Βαδίζουν  τα νερά  των  άγιων  ποταμών
βαδίζουν  προς  τα  πάνω
γυρνάει  το δίκιο  ανάποδα
γυρνούν τα  πάντα
Γιομάτες   δόλο οι  σκέψεις  των αντρών 
κι  η πίστη  στους  θεούς  συντρίμμια 
Θ' αλλάξουν  τη ζωή  μου οι  Φήμες 
θα  μου  φέρουν  δόξα
Τιμή  στο  γυναικείο   γένος  έρχεται
και  δε θ΄αγγίζει  τις  γυναίκες  πια
ο   λόγος  ο  φαρμακερός 

Την  απιστία  μου  θα  πάψουν  να υμνούν
οι  μούσες  των  παλιών  τραγουδιστών
Δεν  έβαλε   στα  στήθια  μου 
ο Απόλλωνας  , ο  ηγήτορας  των τραγουδιών .
της λύρας  το  θεσπέσιο  τραγούδι
Θ' αντιλαλούσε  τότε 
η  φωνή  μου  με  μολπές
για  των αντρών  το  γένος
Κι  ο  χρόνος  ο  απέραντος
μπορεί  να  πει  πολλά
για  των  αντρών  και τη  δική  μας 
μοίρα

Αχ  εσύ  που  κίνησες 
με  ξέφρενη  καρδιά 
από  το  πατρικό  σου  σπίτι
και  πέρασες  τα   δίδυμα
τα  βράχια  του  πελάγου
Σε  ξένη  χώρα  κατοικείς,
με  το κρεβάτι  σου γυμνό
απ' τον έρωτα  του άντρα,
κι  ατιμασμένη διώχνεσαι
,καημένη , από τη  χώρα

Ω πάει  ο σεβασμός  στους  όρκους
χάθηκε
Δε  μένει  πια  η ντροπή
στην ένδοξη  Ελλάδα
φτερούγισε  ψηλά  
μες  στους  αιθέρες
Κι  ούτε  το σπίτι  του πατέρα
σου απομένει , δόλια ,
από  τα  βάσανα  να βρεις
αγκυροβόλι
Άλλη  βασίλισσα  πιο  δυνατή
απ' τη  δική σου  αγάπη
κυβερνάει  μέσα στο  σπίτι 

Κώστας  Τσιαχρής    2015

Ευριπίδη Μήδεια : Α επεισόδιο Μετάφραση Κώστας Τσιαχρής

ΜΗΔΕΙΑ
Γυναίκες  της  Κορίνθου , βγήκα  από το  σπίτι
να πάψετε να με  κακολογείτε  πια 
Ξέρω  πολλούς  περήφανους  ανθρώπους 
άλλους  από τα  βλέμματα  του  κόσμου  μακριά 
κι άλλους έξω απ' τις  πόρτες  των σπιτιών τους , φανερούς 
Ζώντας  αυτοί   παράμερα  απ' τους  άλλους  ήσυχη  ζωή 
απόκτησαν  φήμη  κακή  του  απόκοσμου  ανθρώπου 
Στα  μάτια  των  ανθρώπων   δεν  υπάρχει  δίκιο 
προτού  να  μάθουν  καθαρά  τα  σώψυχα  του  άλλου
τον κοιτούν  με  μίσος ,
και  δίχως  να' χουν  απ' αυτόν βλαφτεί.
Ο ξένος  πρέπει  σ' όλα  να  υποτάσσεται 
στους  νόμους  της  καινούργιας  πόλης 
Μα  δεν  παινεύω  και τον  ντόπιο  που  κομπάζει
κι  από την αφροσύνη  του  
τους συμπολίτες  του  πικραίνει 
Κι  εμένα  τώρα  ανέλπιστο  κακό   μου  χίμηξε
μου  σιγοτρώει  την   ψυχή 
Φεύγω , αφήνω  πίσω  τις  χαρές  του  βίου
και  πρέπει  , φίλες  , να  πεθάνω
Κι  ενώ  τα  πάντα  μες  στα  χέρια  μου είχα,
το γνωρίζεις ,
ο άντρας  μου αποδείχτηκε  ο χειρότερος  απ' όλους 
Απ' όλα όσα  κρύβουνε  ψυχή  και  νου
το  αθλιώτερο   βλαστάρι   οι γυναίκες  είμαστε 
Πρώτα  με χρήματα  πολλά 
το  σύζυγό  μας  πρέπει  ν' αγοράσουμε ,
να  πάρουμε   αφέντη  του  κορμιού  μας 
Κι  αυτό το δεύτερο είναι το χειρότερο  κακό 
Κι  εδώ  αρχίζει  άλλη  πιο βαριά  αγωνία :
αυτός  που πήρες  θα σου  βγει  ανάξιος  ή  σωστός ;
Ο χωρισμός   δε φέρνει  στη  γυναίκα  όνομα  καλό
κι  ούτε  μπορεί  τον άντρα  της  ν' απαρνηθεί
Αν φτάσει  σε καινούργιους  νόμους , σ' άλλα  ήθη,
μάντισσα  πρέπει  να' ναι ,
αφού   δεν το'  μαθε  απ' το  σπίτι της ,
πως  να  φερθεί  σωστά  στο  σύντροφο  του  κρεβατιού της .
Κι  αν  όλα  τούτα τα  βολέψουμε  καλά ,
χωρίς    να  νιώθει  βάρος  το ζυγό  του γάμου,
ζηλευτή  τέτοια  ζωή
Αλλιώτικα  μας  απομένει ο θάνατος 
Ο άντρας  ,όταν  πικραθεί  με τους  δικούς  του  μες στο  σπίτι,
βγαίνει  έξω , αλαφρώνει  της  καρδιάς  το βάρος  ,
σε  συνομήλικο  ή  σε  φίλο  βρίσκει  απαντοχή 
Όμως  εμείς  για  μια  ψυχή  μονάχα  πρέπει να  γνοιαζόμαστε 
Λένε  για  μας  ακίνδυνη  ζωή  περνάμε  μες στο  σπίτι,
ενώ  οι άντρες  κινδυνεύουνε  στη μάχη με  το  δόρυ
Τι  άμυαλοι ! που τρεις  φορές  καλύτερα  
πλάι  στην ασπίδα  θα στεκόμουν ,
παρά  μονάχα  μια  φορά  να γένναγα 
Μα  αυτά  τα  λόγια  δε  σ' αγγίζουνε  το  ίδιο  εσένα 
Έχεις  την πόλη  σου  εσύ , το  πατρικό  σου σπίτι ,
σου  είναι  κέρδος  η ζωή   κι  η συντροφιά  των  φίλων 
Εγώ  μονάχη  και χωρίς  πατρίδα  
από  τον άντρα  μου  πομπεύομαι ,
λάφυρο  από  μια  γη  βαρβαρική ,
κι  ούτε  μητέρα  , ούτ' αδελφό  ή  συγγενή 
δεν έχω  για  αποκούμπι μες  στη  μαύρη  μοίρα  μου 
Όμως  αυτή  τη χάρη  μόνο  σου  ζητώ ,
μη  βγάλεις  τσιμουδιά  ,
αν κάποιο τέχνασμα  , κάποιο τερτίπι   βρω ,
να  δώσω  πληρωμή  γι' αυτά  τα  βάσανα  στον  άντρα  μου,
μα και  σ' αυτόν  που του' ταξε  τη  θυγατέρα  του 
και στο  κορίτσι  που  ετοιμάζεται  να πάρει 
Γιομάτη  από φόβους   σ' όλα  τ' άλλα  είναι  η γυναίκα,
αδύναμη  στο  σώμα ,τρέμει  να  κοιτάξει το   σπαθί ,
μα  στο  κρεβάτι  της  σα  νιώσει  αδικημένη,
μυαλό   δεν  είναι  πιο  αιμοβόρο  απ' το δικό  της 

XOΡΟΣ 
Προχώρα  ,Μήδεια ! Τον  άντρα  σου  θα ξεπληρώσεις  δίκαια 
κι  ούτε  θαμάζω  που την τύχη σου  θρηνείς
Μα   να  κι  ο  Κρέοντας  , ο άρχοντας αυτής  της γης 
εδώ βαδίζει , εξάγγελος  καινούργιων  αποφάσεων

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Εσύ  με το σκοτεινιασμένο  βλέμμα , η  Μήδεια , 
που  απ' το θυμό  σου βράζεις  για τον  άντρα σου ,
διατάζω απ' αυτή  τη  γη εξόριστη  να  φύγεις
Πάρε  μαζί  τα  δυο  παιδιά  σου , μην αργείς 
Ο  ίδιος   είμαι  εκτελεστής  αυτής  της εντολής 
και δε γυρνάω πίσω στο  παλάτι
προτού  σε βγάλω  μακριά  απ' τα  σύνορα  της χώρας  

ΜΗΔΕΙΑ
Αλίμονο , ολάκερη  βαδίζω  στο  χαμό η δόλια 
Τεντώνουν  το σκοινί  με θράσος  οι οχτροί  μου
κι  η απόδραση  απ' αυτή  τη συμφορά  δε  θα' ναι  απλή
Θα  σε ρωτήσω ,  ωστόσο , ας υποφέρω 
Γιατί  με διώχνεις  απ' τη χώρα  , Κρέοντα ;

ΚΡΕΟΝΤΑΣ 
Τα  λόγια  μου ας μην κρύβω , σε  φοβάμαι 
αγιάτρευτο  κακό  μην κάνεις  στο  παιδί μου
Είναι  πολλά  που  μ' οδηγούν  σ' αυτό το  φόβο:
Είσαι  απ' τη φύση  σου πανούργα  , επιδέξια  σε πολλά  κακά 
κι  η στέρηση  του  κρεβατιού   σε  φαρμακώνει 
Ύστερα  ακούω   φοβέρες  ξεστομίζεις ,
έτσι  λεν,
πως  ετοιμάζεσαι  να κάμεις  κάτι 
στο  γαμπρό  , στον  πεθερό  , στη  νύφη 
Προτού  λοιπόν να  δοκιμάσω τέτοια  πάθη,
παίρνω  μέτρα 
Καλύτερα  , γυναίκα , να σου γίνω τώρα  μισητός ,
παρά  να μετανιώνω  έπειτα  
στενάζοντας  για  την καλή   καρδιά  μου 

ΜΗΔΕΙΑ
Αλίμονό  μου , Κρέοντα !
Πολλές  φορές  κι  όχι  για πρώτη  τώρα
η  φήμη  που  έχω μ' έβλαψε,
μεγάλα  μου' φερε   δεινά 
Ο  μυαλωμένος  άνθρωπος  ποτέ   δεν πρέπει 
σοφότερα  να  κάνει  τα  παιδιά  του
απ' όσο  αρμόζει
Στους  άμαθους  αν πας  να σπείρεις   νέα  ήθη ,
θα  πουν  πως  είσαι  ανέμυαλος  κι αισχρός 
Κι  αν  νομιστείς  καλύτερος 
απ' όσους  κρίνουν  πως  γνωρίζουν κάτι  διαλεχτό,
σκορπάς την  αγανάκτηση  στην  πόλη
Τώρα  κι  εγώ  την  ίδια  τύχη  έχω
Πανούργα  όπως  είμαι , άλλοι με  φθονούν 
και  σ' άλλους  γίνομαι  ενοχλητική 
Κι  όμως   πολύξερη  δεν είμαι
Κι  εσύ  ο ίδιος  πάλι  με  φοβάσαι
Μήπως  μην πάθεις  κάτι  φοβερό  ;
Μη  με   φοβάσαι  ,Κρέοντα ,
δεν  έχω τόση  δύναμη 
που  να  μπορώ  να  βλάψω  βασιλιάδες
Μήπως  μ' αδίκησες  εσύ  ;
Την  κόρη  σου  έδωσες  προικιό  
σ' αυτόν  που  λαχταρούσες  
Εγώ  τον άντρα  μου  μισώ
Εσύ  ,νομίζω ,  φέρθηκες  με  σύνεση
και   δε  ζηλεύω  τώρα  την  καλή σου τύχη
Κάνετε  γάμους , ζήστε  ευτυχισμένοι 
Μ' αφήστε  με  να  κατοικώ  σ' αυτή  τη γη
Ας  είμαι αδικημένη ,θα κλειστώ μες στη  σιωπή ,
αφού  με  νίκησαν πιο  δυνατοί 

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Λες  πράγματα  γλυκά  στο αυτί
μα  μέσα  μου φωλιάζει ο τρόμος
μην  κάτι  μαύρο  καταστρώνεις
Λιγότερη  από  πριν  σου έχω εμπιστοσύνη
Πιο  εύκολα  φυλάγεσαι
από   φρενιασμένο  θηλυκό 
κι από άντρα όμοια ,
παρά  από  πολυμήχανο
που  μένει  σιωπηλός 
Να  φύγετε  το  γρηγορότερο
μη  λες  πολλά 
Έτσι ορίστηκαν  αυτά  
και  με  κανέναν  τρόπο  εδώ  σε  μας
δε μένεις ,είσαι  εχθρός μου

ΜΗΔΕΙΑ
Μη  , στα  γόνατα  σου πέφτω,
μη , για  το καλό  της νιόπαντρης 
της  κόρης  σου

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Χάνεις  τα  λόγια  σου  , ποτέ  δε θα  με  πείσεις

ΜΗΔΕΙΑ
Με  διώχνεις  κι  ούτε  σέβεσαι  τις  παρακλήσεις  μου;

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Το  σπιτικό  μου πιότερο  αγαπώ  παρά  εσένα

ΜΗΔΕΙΑ
Αχ  πατρίδα μου ,πόσο  πολύ  
γυρίζει  τώρα  η μνήμη   μου   σε  σένα

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Α  ναι  , η   δυνατότερη  αγάπη , εκτός  απ' τα  παιδιά  μου,
είναι  η πόλη

ΜΗΔΕΙΑ
Αχ  , για τους  θηντούς ο  έρωτας  πόσο  κακό  μεγάλο!

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Νομίζω όπως  το  φέρνει  η τύχη

ΜΗΔΕΙΑ
Μη  σου  ξεφύγει , Δία  , ο  αίτιος  των συμφορών  μου

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Πάρε  δρόμο  , ανόητη , και  ξεφορτώσου  με  απ' τον κόπο
να  σε διώξω

ΜΗΔΕΙΑ
Σε  τόσους  κόπους  μπαίνουμε  κι  όμως  δε χρειαζόμαστε  άλλους 

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Τα χέρια  των αντρών  μου  τώρα  θα σε  σύρουν με  τη  βία

ΜΗΔΕΙΑ
Όχι  για  κείνο , γι' άλλο  σε ικετεύω ,Κρέοντα

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Σε βάσανα , μου φαίνεται,  γυρεύεις  να  με μπλέξεις

ΜΗΔΕΙΑ
Θα  φύγω, δε  σε  παρακάλεσα  γι' αυτό

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Τι  με σκοτίζεις  τότε  και  δε φεύγεις  απ΄τη χώρα ;

ΜΗΔΕΙΑ
Μια  μέρα ,μόνο  αυτήν  εδώ , αν μ' άφηνες  να  μείνω ;
Να  φρόντιζα  το  πώς  θα  φύγουμε
το πώς  θα  βρω για  τα  παιδιά  μου τ' αναγκαία  
Αφού  ο  γονιός  τους  διάλεξε  
να μην τα γνοιάζεται  καθόλου
Λυπήσου  τα ! Και  συ  παιδιών πατέρας  είσαι
και  τι  πιο  φυσικό  να  δείξεις  καλοσύνη
Δε  σκέφτομαι  για  μένα που  εξορίζομαι
για  κείνα  κλαίω
που πιάστηκαν  στα  δίχτυα  του  κακού 

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Τυραννικό   δεν είναι  διόλου  το  μυαλό  μου
κι έχω  συχνά  καταστραφεί  απ' την  καλή  καρδιά  μου
Το  βλέπω τώρα  ,λάθος  κάνω 
όμως  , γυναίκα  ,  η χάρη  θα σου  γίνει
Αλλά   σε προειδοποιώ  
Αν αύριο το  φως  του  ήλιου  βρει  εδώ ,
μέσα  στα  σύνορα  αυτής  της  γης ,
εσένα  και  μαζί  και  τα  παιδιά  σου ,
θα  πεθάνεις 
Είναι  ολωσδιόλου   αληθινή  αυτή  η  απειλή
Και  τώρα  μείνε , αν πρέπει  , μόνο  για  μια  μέρα
τι   δεν μπορείς να  κάμεις  κάτι
από   αυτά  που με τρομάζουν 

ΧΟΡΟΣ
Αχ  γυναίκα  καψερή ,
από τα  βασανά  σου  κουρσεμένη,
ποιον δρόμο  τώρα  θα  τραβήξεις;
Ποιον  ξένο  φίλο ,ποιο  παλάτι και  ποια  γη
θα  βρεις να σε γλιτώσουν  απ'  τα  πάθη ;
Σε   τρικυμία  συμφορών  αδιάβατη
η  μοίρα   σου  σε ρίχνει , Μήδεια 

ΜΗΔΕΙΑ
Τα  πάντα  είναι  ολέθρια  γύρω  μου ,
ποιος  κάτι  αλλιώτικο  μπορεί  να πει;
Μα  μη νομίζετε  θα μείνουν  έτσι 
Έχουν  δοκιμασίες  ακόμη  οι  νιόπαντροι  μπροστά  τους 
και  τα  πεθερικά  μεγάλους μόχθους
Νομίζεις  πως  ποτέ  θα τον  καλόπιανα,
αν απ' αυτό  δεν είχα  κάποιο κέρδος 
ή αν  κάποιο  τέχνασμα  δε γύριζε  
μες στο  μυαλό  μου; 
Ούτε  μια  λέξη  δε θα μου'  παιρνε 
δε θ'άγγιζα  τα  δυο  του  χέρια
Μα τόσο  ανόητος  φάνηκε 
που  ενώ μπορούσε  να με  διώξει  από τη  γη,
τα  σχέδια  μου  ν'  αλλάξει , 
αυτή  τη μέρα  μ' άφησε  να μείνω  
Μέσα   σ' αυτήν  στο  θάνατο  θα  ρίξω
τρεις  απ'  τους  εχθρούς  μου ,
την κόρη  , τον  πατέρα  και  τον άντρα  μου
Αν  κι έχω , φίλες  μου ,πολλούς  θανάτου  δρόμους ,
δεν ξέρω  ποιον απ' όλους  πρώτο  να  τραβήξω 
Από  τα  δύο  ποιο  ;  να  βάλω  πυρκαγιά
στο  νυφικό  κοιτώνα 
ή  μες  στο  σπίτι  να  χωθώ  κρυφά  ,
εκεί  που είναι  στρωμένο  το  κρεβάτι ,
και  κοφτερό  σπαθί  να  σπρώξω στο  συκώτι ;
Μα  κάτι δε μου  πάει  καλά σ' αυτό
Άμα  πιαστώ   να  τριγυρνώ  μέσα  στ' ανάκτορο   
και  κάποιο τέχνασμα  να στήνω ,
πεθαίνοντας  θα  κάνω τους  εχθρούς  μου να  γελάνε
Καλύτερα  το  δρόμο  τον  ευθύ ,
εκεί  που  η φύση  μ' έκανε  πανούργα
Θα  τους ξεκάνω  με  φαρμάκι 
Έστω !  ας πούμε  πως  πεθαίνουν 
Ποια  πόλη   θα  δεχτεί  εμένα  ;
Ποιος  φίλος   θα  μου  δώσει  άσυλο 
σπίτι  να  μείνω  ασφαλής  
ω  ποιος  θα  σώσει  το  κορμί  μου  ;
Δε  γίνεται .Καλύτερα  να περιμένω  λίγο ακόμα 
κι  όταν  βρεθεί  για  μένα  καταφύγιο  σίγουρο ,
βάζω  μπροστά  με  τρόπο   δολερό  
και  σιωπηλά  το  φόνο
Αν  όμως  συμφορά  με σπρώξει  τρομερή,
το  ξίφος  μόνη  μου αρπάζω , 
κι  αν  είναι  να  πεθάνω , τους σκοτώνω
Η  τόλμη  μου  θα φτάσει  στο απροχώρητο
Μα  τη θεά   που  πιότερο  τιμώ  
και  διάλεξα  για  συνεργό  μου , την Εκάτη , 
αυτήν που  κατοικεί  στα  βάθια  του  σπιτιού μου , 
κανείς  από  αυτούς  χαρούμενος 
δε  θα  πονέσει  την καρδιά  μου
Πικρούς  και  θλιβερούς  θα κάμω  εγώ  τους  γάμους,
πικρούς  τους  πεθερούς  ,  
πικρή  και  τη  φυγή  μου  από τη  χώρα
Έλα  λοιπόν ,μη  λυπηθείς  απ' όσα  ξέρεις , Μήδεια  , τίποτε ,
τις  σκέψεις  και  τα  μάγια  σου
Προχώρα  σαν το  φίδι  στο  κακό
Είν' ώρα  ,έφτασε  ο  τολμηρός  αγώνας
Τα  βλέπεις  τα  μαρτύριά  σου  ;
Εσύ  βλαστάρι  ευγενικού  πατέρα , απ' τη γενιά  του  Ήλιου ,
μη  γίνεσαι  περίγελος  στους  γάμους  του  Ιάσονα
με τη  σπορά  του  Σίσυφου 
Ξέρεις  τον  τρόπο ,αφού  γυναίκες  γεννηθήκαμε,
ανίκανες  ολότελα  για  το  καλό
μα  όλων  των  κακών οι  πιο  σοφές αρχιτεκτόνισσες







Κώστας   Τσιαχρής   2015 

Miguel "Wildheart"

Γεννημένος και μεγαλωμένος στο San Pedro της California , με ρίζες από το Μεξικό και την Αφρική , ο Miguel είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νέου κύματος του RnB ήχου . Ξεκινώντας την καριέρα του το 2010 με το άλμπουμ "All i want is you" , ουσιαστικά καθιερώθηκε και γνώρισε την εμπορική επιτυχία αλλά και την κριτική αποδοχή με τη δεύτερη δουλειά του "Kaleidoscope dream" . Φέτος επιστρέφει με το "Wildheart" , το οποίο επιβεβαιώνει εκ νέου τόσο τη συνθετική μαεστρία του καλλιτέχνη όσο και την ικανότητά του να χτίζει ένα καθαρά προσωπικό ύφος ,μέσα στο οποίο συγχωνεύονται απολύτως δημιουργικά οι επιρροές του από ονόματα όπως ο Prince , o Freddie Mercury ,o David Bowie και η Diane Warren ,αλλά και από ποικίλα μουσικά είδη όπως η soul , η funk , το hip hop και το ψυχεδελικό rock . Αυτό όμως που διαφοροποιεί περισσότερο το "Wildheart" από τις προηγούμενες δουλειές του είναι ο διάχυτα ηλεκτρισμένος ήχος ,άλλοτε στο προσκήνιο κι άλλοτε στο υπόβαθρο , που επενδύει σχεδόν το σύνολο των τραγουδιών και φέρνει πολύ πιο έντονα τον καλλιτέχνη στο μεταίχμιο μεταξύ λευκής και μαύρης μουσικής . Στο άλμπουμ συμμετέχουν οι rappers Kurrupt και Wale , και ο περίφημος Lenny Kravitz , ενώ για την παραγωγή του επιστρατεύτηκε μία ομάδα εξαιρετικών ανθρώπων μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Miguel .

Κώστας  Τσιαχρής 

Ευριπίδη "Μήδεια" Πάροδος Μετάφραση Κώστας Τσιαχρής

ΜΗΔΕΙΑ
Αλίμονό  μου , η  καψερή , ο  πόνος  με  τραντάζει
αλίμονο ,που τώρα  αμέσως να' σβηνα

ΤΡΟΦΟΣ
Να το που   σας  έλεγα , καρδούλες  μου ,
η  μάνα  σας  σπαράζει  
και  σηκώνει  μες  στα στήθια τη  χολή
Γρήγορα  τρέξτε μες στο σπίτι
από τα μάτια της χαθείτε 
μη ζυγώνετε κοντά  της   ,φυλαχτείτε  
από την  άγρια  καρδιά ,
το  μίσος  που τρυπάει  το  φρενιασμένο  νου της 
Εμπρός  λοιπόν , γρήγορα  μέσα!
Το  σύννεφο  του  θρήνου  της  
που αρχίζει  να  φουσκώνει , 
δείχνει  πως  θ' απλωθεί  με πιο βαρύ  θυμό .
Ποιος  ξέρει  τι  μπορεί να κάμει  
μια  ψυχή  ανήμερη ,γιομάτη οργή ,
που   τη  δαγκώνουν  οι  πληγές 

ΜΗΔΕΙΑ
Αλίμονο , με  ζώνουν συμφορές  τη  δύστυχη ,
αντάξιες  για μεγάλους θρήνους 
Παιδιά  καταραμένα  που  σας  γέννησε 
μια μάνα  στυγερή 
Ω  που να χαθείτε κι  ο πατέρας  σας  μαζί 
κι ολάκερο  το σπίτι 
να  κυλήσει  σε συντρίμμια

ΤΡΟΦΟΣ
Ώχου  κακό  που με σκεπάζει , τη βαριόμοιρη !
Και  ποιο μεράδι  απ' του  πατέρα  τους το αίσχος 
έχουν τα παιδιά σου ;
Τι χύνεις  τόσο  δηλητήριο  γι' αυτά  ;
Αλίμονο παιδιά μου , πόσο  τρέμω 
μη  μου  πάθετε  κακό .
Μαύρες  οι σκέψεις  των αρχόντων 
κι  όπως  να  σκύβουν ξέρουν  λιγοστές  φορές
μα  πιο πολλές  να κυβερνούν , 
το  θυμικό  τους  δύσκολα αλλάζει .
Το  πιο  καλό  να  συνηθάς  να  ζεις 
ίσος  ανάμεσα  στους  ίσους 
Κι  εμένα  μακριά απ' το φόβο
ας με βρουν τα  γηρατειά 
μακριά  απ' τα  μεγαλεία 
Για  τους θνητούς  τη λέξη μέτρο 
μόνο να  τη λεν , σπουδαίο πράμα 
Το  να  την  πράττουν  κιόλας  ,θησαυρός 
Μα ό,τι  το μέτρο ξεπερνάει
ανώφελο  ολωσδιόλου  για  τον  άνθρωπο 
κι όταν η  μάνητα  φουντώσει    του  θεού ,
στα  σπιτικά  σκορπάει   φοβερότερα  δεινά 

ΧΟΡΟΣ
Άκουσα  τη  φωνή , το  βογγητό
της δύστυχης  γυναίκας  από την  Κολχίδα
Αγρίμι  πια έχει γίνει - μίλα  μας  γερόντισσα ,
γιατί  άκουσα  το γοερό  της κλάμα 
μεσ'  απ' το  δίπορτο το σπιτικό μου
Δε χαίρομαι  ,γυναίκα , με  τις  συμφορές  του αρχοντικού 
Με δένει  πια  μαζί  του  η αγάπη

ΤΡΟΦΟΣ
Μη  λες  αρχοντικό , χάθηκε , πάει 
Αυτόν  βασιλικό  κρεβάτι  τον κρατάει  σφιχτά 
κι  η αφέντρα  μου στην κάμαρά της λιώνει
Κανένας  λόγος  
φίλου  κανενός 
δε   γίνεται  το  φρένιασμά  της  να  γλυκάνει 

ΜΗΔΕΙΑ
Αλίμονο , που κεραυνός  να' σκιζε  το κεφάλι  μου στα δυο
Ποιο κέρδος  μου  είναι  πια να  ζω ;
Ωχ , ωχ , που να  με  σώριαζε  ο  θάνατος 
και  ν' άφηνα  ξοπίσω  μου τη  μισητή  ζωή  

ΧΟΡΟΣ
Ακούς   ,Δία  και  γη και  φως ,
τι θλιβερό  τραγούδι  ψάλλει  η  μαύρη  νύφη;
Ποιος έρωτας   για  το   απλησίαστο  κρεβάτι,
ω  άμοιρη  ,   σε  ταξιδεύει  πια  γοργά  στο  θάνατο ;
Καθόλου  μην  προσεύχεσαι  γι'  αυτό
Κι  αν  ο άντρας  σου τιμά  νέο  κρεβάτι
μη σκίζει  την καρδιά   σου τέτοιος  πόνος 
Το  μέρος  σου θα  πάρει  ο  Δίας
Μη  λιώνεις  κλαίγοντας  τον  άντρα  σου

ΜΗΔΕΙΑ
Α   Θέμιδα  μεγαλοδύναμη , ω  σεβαστή  μου Άρτεμη,
βλέπετε  πόσα  πάθη με  κεντάνε 
κι   ας  είχα  δέσει  τον καταραμένο  σύζυγο
με  όρκους  δυνατούς 
Που  να  τον δω  κι εκείνον  και τη νύφη  του
μαζί και τα παλάτια  τους να  λιώσουν ,
τι  πρώτοι τόλμησαν  να μ'αδικήσουν 
Πατέρα  , πόλη  μου  , που μίσεψα  από  σας 
τον ίδιο  μου τον  αδελφό σκοτώνοντας  , τι φρίκη !

ΤΡΟΦΟΣ
Ακούτε  αυτά που λέει , τη  Θέμιδα  πως κράζει 
που  ακούει  τις  προσευχές,
το  Δία  που  λογαριάζεται   απ' τους  θνητούς 
φρουρός  των  όρκων  ;
Κάτι  μικρό   , δε γίνεται , 
το μένος  της  κυράς  μου να  χορτάσει

ΧΟΡΟΣ
Πως  ;  Πως  να  γινόταν  
να 'ρθει   να τη  δω 
και  να  δεχτεί τα  λόγια  που  της λέμε 
μήπως  και μέρωνε  μ'αυτό  τον τρόπο 
την  οργή  που βάρυνε  τα στήθια  της ,
τον  πόνο  του   μυαλού της  ;
Η θέλησή  μου  ας  μη λείψει  από  τους  φίλους 
Μα  τώρα   μέσα  μπες  ,φερ' την   εδώ ,
έξω απ΄το  σπίτι  
Είμαστε  φίλες  πες  της , βιάσου ,
προτού αφανίσει  αυτούς  που μείναν  μέσα
Το  πένθος  της  είν' έτοιμο να  ξεχυθεί
με δύναμη  μεγάλη 

ΤΡΟΦΟΣ
Αυτό  θα κάμω , να και  φοβάμαι
δε θα  πείσω την κυρά  μου
Τον   κόπο  αυτό  ευχαρίστως  θ' αναλάβω
Κι   ας ρίχνει   βλέμμα  μυσαρό  στους  δούλους 
όμοια  με  γκαστρωμένη   λιόντισσα,
αν κάποιος  πάει κοντά  της  
να της  πει  κουβέντα 
Ασύνετους  αν πεις και λίγο  μυαλωμένους
τους  παλιότερους  , δεν κάνεις  λάθος 
Τραγούδια  βρήκανε  για τις  χαρές  
για  τα συμπόσια  και  τα δείπνα ,
ακούσματα  που ευφραίνουν τη ζωή 
κι  όμως  τις σκούρες  λύπες ,
που φέρνουν  το  θανατικό 
και  τ' αποτρόπαια  βάσανα  στα  σπίτια ,
κανείς  απ' τους  θνητούς   δε βρήκε  τρόπο
με  μουσική   και   με  πολύχορδα  τραγούδια 
να τις  παύει 
Μα  θα' ταν  κέρδος  οι  θνητοί
να θεραπεύουν  τις  πληγές  τους με  τραγούδια
Κι  όπου τραπέζια  πλούσια στήνονται 
γιατί  υψώνουν   δίχως  λόγο  το παράπονο ;
Μονάχο  του  το  πλέριο  το  τραπέζι
για  τον άνθρωπο είναι  βάλσαμο

ΧΟΡΟΣ
Την  πολυστέναχτη  κραυγή  του   θρήνου  άκουσα
βγάζει στριγκές  φωνές  απόγνωσης 
κακό  στεφάνι  να' χει  καταριέται
του  κρεβατιού της  τον  προδότη 
Και  μέσα  στ' άδικα  τα  πάθια της 
τη  Θέμιδα  παρακαλά , του  Δία το  σπλάχνο,
αυτήν  που στέκει  φύλακας των όρκων ,
και   που  την  έκανε  να φτάσει  νύχτα
μέσα  απ΄τη  θάλασσα
στην άλλη όχθη της  Ελλάδας,
περνώντας  το  κανάλι το αρμυρό
του απέραντου  πελάγου 

Mbongwana Star "From Kinshasa"

Η σημερινή αστική μουσική σκηνή του Κογκό έχει να επιδείξει αρκετά εξαιρετικά μουσικά σχήματα , τα οποία γίνονται αρχικά γνωστά σε τοπικό και εθνικό επίπεδο και στη συνέχεια ανοίγουν τα φτερά τους στο διεθνές στερέωμα ,σημειώνοντας επιτυχία στους κύκλους των φίλων της λεγόμενης ethnic μουσικής . Πολλά από αυτά τα σχήματα ,αφού ολοκληρώσουν τον κύκλο τους , ανανεώνονται έπειτα με νέους μουσικούς και αναζητούν καινούργιους τρόπους έκφρασης ,ή μέλη αυτών αποχωρούν και σχηματίζουν διαφορετικά συγκροτήματα . Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το συγκρότημα Staff Benda Bilili ,του οποίου βασικά μέλη είναι τέσσερις παραπληγικοί που μετακινούνται με αυτοσχέδια αναπηρικά καροτσάκια .Δύο από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος , ο Coco Ngabali και ο Τheo Nzonza ,σχημάτισαν πρόσφατα τους Mbongwana Star ,οι οποίοι μας συστήνονται με το παρθενικό τους άλμπουμ "From Kinshasa" , μία ισχυρή απόδειξη του ότι η πρωτεύουσα του Κογκό έχει να παρουσιάσει θαυμαστά πράγματα στο χώρο της μουσικής . Οι Mbongwana Star αξιοποιούν με ανακαινιστικό τρόπο την κογκολέζικη ρούμπα των Staff Benda Bilili ,τοποθετώντας την μέσα σε ένα φουτουριστικό ηχητικό πλαίσιο , με έμφαση στα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα ,στις υπνωτικές μελωδίες , στα post punk ντραμς και σε στοιχεία που μαρτυρούν την επίδραση από την ποπ και ροκ κουλτούρα της Δύσης . Παραγωγός άλλωστε σ' αυτό το άλμπουμ είναι ο Γάλλος Doctor L ,ο οποίος φροντίζει να συγκεράσει τις αφρικάνικες ρίζες του σχήματος με τις σύγχρονες μουσικές τάσεις . Το "From Kinshasa" λοιπόν επιτυγχάνει να αποτινάξει την ετικέτα του φολκλόρ ,αφού δοκιμάζεται σε περίεργους μουσικούς συνδυασμούς , μέσα από τους οποίους αποθεώνονται ταυτόχρονα η παράδοση και το μέλλον , το πρωτόγονο και το εκλεπτυσμένο , το εξωτικό και το οικείο . Ένα  από  τα  καλύτερα   άλμπουμς  της  χρονιάς .

Κώστας  Τσιαχρής  

Ευριπίδη "Μήδεια" ΠΡΟΛΟΓΟΣ : μετάφραση από τον Κώστα Τσιαχρή

ΤΡΟΦΟΣ
Εἴθ᾽ ὤφελ᾽ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος
Κόλχων ἐς αἶαν κυανέας Συμπληγάδας,
μηδ᾽ ἐν νάπαισι Πηλίου πεσεῖν ποτε
τμηθεῖσα πεύκη, μηδ᾽ ἐρετμῶσαι χέρας
ἀνδρῶν ἀρίστων οἳ τὸ πάγχρυσον δέρος              5
Πελίᾳ μετῆλθον. οὐ γὰρ ἂν δέσποιν᾽ ἐμὴ
Μήδεια πύργους γῆς ἔπλευσ᾽ Ἰωλκίας
ἔρωτι θυμὸν ἐκπλαγεῖσ᾽ Ἰάσονος·
οὐδ᾽ ἂν κτανεῖν πείσασα Πελιάδας κόρας
πατέρα κατῴκει τήνδε γῆν Κορινθίαν                 10
ξὺν ἀνδρὶ καὶ τέκνοισιν, ἁνδάνουσα μὲν
φυγὰς πολίταις ὧν ἀφίκετο χθόνα
αὐτῷ τε πάντα ξυμφέρουσ᾽ Ἰάσονι·
ἥπερ μεγίστη γίγνεται σωτηρία,
ὅταν γυνὴ πρὸς ἄνδρα μὴ διχοστατῇ.                   15
νῦν δ᾽ ἐχθρὰ πάντα καὶ νοσεῖ τὰ φίλτατα.
προδοὺς γὰρ αὑτοῦ τέκνα δεσπότιν τ᾽ ἐμὴν
γάμοις Ἰάσων βασιλικοῖς εὐνάζεται,
γήμας Κρέοντος παῖδ᾽, ὃς αἰσυμνᾷ χθονός.
Μήδεια δ᾽ ἡ δύστηνος ἠτιμασμένη                            20
βοᾷ μὲν ὅρκους, ἀνακαλεῖ δὲ δεξιᾶς
πίστιν μεγίστην, καὶ θεοὺς μαρτύρεται
οἵας ἀμοιβῆς ἐξ Ἰάσονος κυρεῖ.
κεῖται δ᾽ ἄσιτος, σῶμ᾽ ὑφεῖσ᾽ ἀλγηδόσιν,
τὸν πάντα συντήκουσα δακρύοις χρόνον                     25
ἐπεὶ πρὸς ἀνδρὸς ᾔσθετ᾽ ἠδικημένη,
οὔτ᾽ ὄμμ᾽ ἐπαίρουσ᾽ οὔτ᾽ ἀπαλλάσσουσα γῆς
πρόσωπον· ὡς δὲ πέτρος ἢ θαλάσσιος
κλύδων ἀκούει νουθετουμένη φίλων,
ἢν μή ποτε στρέψασα πάλλευκον δέρην                    30
αὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ᾽ ἀποιμώξῃ φίλον
καὶ γαῖαν οἴκους θ᾽, οὓς προδοῦσ᾽ ἀφίκετο
μετ᾽ ἀνδρὸς ὅς σφε νῦν ἀτιμάσας ἔχει.
ἔγνωκε δ᾽ ἡ τάλαινα συμφορᾶς ὕπο
οἷον πατρῴας μὴ ἀπολείπεσθαι χθονός.              35
στυγεῖ δὲ παῖδας οὐδ᾽ ὁρῶσ᾽ εὐφραίνεται.
δέδοικα δ᾽ αὐτὴν μή τι βουλεύσῃ νέον·
[βαρεῖα γὰρ φρήν, οὐδ᾽ ἀνέξεται κακῶς
πάσχουσ᾽· ἐγᾦδα τήνδε, δειμαίνω τέ νιν
μὴ θηκτὸν ὤσῃ φάσγανον δι᾽ ἥπατος,            40
σιγῇ δόμους ἐσβᾶσ᾽ ἵν᾽ ἔστρωται λέχος,
ἢ καὶ τύραννον τόν τε γήμαντα κτάνῃ
κἄπειτα μείζω συμφορὰν λάβῃ τινά.]
δεινὴ γάρ· οὔτοι ῥᾳδίως γε συμβαλὼν
ἔχθραν τις αὐτῇ καλλίνικον ᾄσεται.                        45
ἀλλ᾽ οἵδε παῖδες ἐκ τρόχων πεπαυμένοι
στείχουσι, μητρὸς οὐδὲν ἐννοούμενοι
κακῶν· νέα γὰρ φροντὶς οὐκ ἀλγεῖν φιλεῖ.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
παλαιὸν οἴκων κτῆμα δεσποίνης ἐμῆς,
τί πρὸς πύλαισι τήνδ᾽ ἄγουσ᾽ ἐρημίαν    50
ἕστηκας, αὐτὴ θρεομένη σαυτῇ κακά;
πῶς σοῦ μόνη Μήδεια λείπεσθαι θέλει;
ΤΡ. τέκνων ὀπαδὲ πρέσβυ τῶν Ἰάσονος,
χρηστοῖσι δούλοις ξυμφορὰ τὰ δεσποτῶν
κακῶς πίτνοντα καὶ φρενῶν ἀνθάπτεται.     55
ἐγὼ γὰρ ἐς τοῦτ᾽ ἐκβέβηκ᾽ ἀλγηδόνος
ὥσθ᾽ ἵμερός μ᾽ ὑπῆλθε γῇ τε κοὐρανῷ
λέξαι μολούσῃ δεῦρο δεσποίνης τύχας.
ΠΑ. οὔπω γὰρ ἡ τάλαινα παύεται γόων;
ΤΡ. ζηλῶ σ᾽· ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ.     60
ΠΑ. ὦ μῶρος, εἰ χρὴ δεσπότας εἰπεῖν τόδε·
ὡς οὐδὲν οἶδε τῶν νεωτέρων κακῶν.
ΤΡ. τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιέ; μὴ φθόνει φράσαι.
ΠΑ. οὐδέν· μετέγνων καὶ τὰ πρόσθ᾽ εἰρημένα.
ΤΡ. μή, πρὸς γενείου, κρύπτε σύνδουλον σέθεν·     65
σιγὴν γάρ, εἰ χρή, τῶνδε θήσομαι πέρι.
ΠΑ. ἤκουσά του λέγοντος, οὐ δοκῶν κλύειν,
πεσσοὺς προσελθών, ἔνθα δὴ παλαίτεροι
θάσσουσι, σεμνὸν ἀμφὶ Πειρήνης ὕδωρ,
ὡς τούσδε παῖδας γῆς ἐλᾶν Κορινθίας                  70
σὺν μητρὶ μέλλοι τῆσδε κοίρανος χθονὸς
Κρέων. ὁ μέντοι μῦθος εἰ σαφὴς ὅδε
οὐκ οἶδα· βουλοίμην δ᾽ ἂν οὐκ εἶναι τόδε.
ΤΡ. καὶ ταῦτ᾽ Ἰάσων παῖδας ἐξανέξεται
πάσχοντας, εἰ καὶ μητρὶ διαφορὰν ἔχει;                75
ΠΑ. παλαιὰ καινῶν λείπεται κηδευμάτων,
κοὐκ ἔστ᾽ ἐκεῖνος τοῖσδε δώμασιν φίλος.
ΤΡ. ἀπωλόμεσθ᾽ ἄρ᾽, εἰ κακὸν προσοίσομεν
νέον παλαιῷ, πρὶν τόδ᾽ ἐξηντληκέναι.
ΠΑ. ἀτὰρ σύ γ᾽, οὐ γὰρ καιρὸς εἰδέναι τόδε          80
δέσποιναν, ἡσύχαζε καὶ σίγα λόγον.
ΤΡ. ὦ τέκν᾽, ἀκούεθ᾽ οἷος εἰς ὑμᾶς πατήρ;
ὄλοιτο μὲν μή· δεσπότης γάρ ἐστ᾽ ἐμός·
ἀτὰρ κακός γ᾽ ὢν ἐς φίλους ἁλίσκεται.
ΠΑ. τίς δ᾽ οὐχὶ θνητῶν; ἄρτι γιγνώσκεις τόδε,       85
ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ,
[οἱ μὲν δικαίως, οἱ δὲ καὶ κέρδους χάριν,]
εἰ τούσδε γ᾽ εὐνῆς οὕνεκ᾽ οὐ στέργει πατήρ;
ΤΡ. ἴτ᾽, εὖ γὰρ ἔσται, δωμάτων ἔσω, τέκνα.
σὺ δ᾽ ὡς μάλιστα τούσδ᾽ ἐρημώσας ἔχε                 90
καὶ μὴ πέλαζε μητρὶ δυσθυμουμένῃ.
ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένην
τοῖσδ᾽, ὥς τι δρασείουσαν· οὐδὲ παύσεται
χόλου, σάφ᾽ οἶδα, πρὶν κατασκῆψαί τινι.
ἐχθρούς γε μέντοι, μὴ φίλους, δράσειέ τι.             95

ΤΡΟΦΟΣ  

Ποτέ  του να  μην άνοιγε  φτερά 
το σκάφος  της  Αργώς

μέσα  απ' τις  μαύρες   Συμπληγάδες ,

να  μην έφτανε  ποτέ   στη γη των  Κόλχων ,

μες  στα φαράγγια  του  Πηλίου  το  πεύκο

να  μην έπεφτε   κομμένο

και  μήτε  να' βαζε  κουπιά  στα  χέρια  

δυνατών  αντρών 

που πήγαν για  να φέρουνε  

το  ολόχρυσο  τομάρι στον Πελία .

Δε  θα' χε  ταξιδέψει  η  Μήδεια , η κυρά  μου

για  της  Ιωλκός τους  πύργους 

βαθιά  μέσα  στα φρένα  χτυπημένη 

από  τον  έρωτα  για τον  Ιάσονα .

Ούτε  θα έπειθε  τις  κόρες  του  Πελία 

να φονέψουν τον πατέρα  τους .

Στη   γη της  Κόρινθος   δε  θα ' μενε 

μαζί  με τα  παιδιά  και με  τον  άντρα  της ,

πασχίζοντας   ν' αρέσει  στους  πολίτες 

της  χώρας  όπου εξόριστη  κατέφυγε ,

συμπλέοντας  με τον  Ιάσονα   στα  πάντα .

Μ' αυτό  μονάχα   σώζονται  τα  σπιτικά 

να μην απέχει η  γυναίκα  από του  άντρα  της  τη  γνώμη .

Τώρα   παντού  παραμονεύει  η  έχθρα 

ο έρωτας  κατάντησε  πληγή 

Πρόδωσε  τα  παιδιά  του  την  κυρά  μου ο  Ιάσων 

αγάπησε   βασιλικά  κρεβάτια 

τη  θυγατέρα  του άρχοντα  της  χώρας  Κρέοντα παντρεύεται .

Κι  η  Μήδεια  ντροπιασμένη  η άμοιρη 

κραυγές  σηκώνει  για  τους  όρκους 

επικαλείται  την τρανή  την πίστη 

που εκείνος  έδωσε  με το  δεξί  του  χέρι 

φωνάζει τους  θεούς  για  μάρτυρες 

να δουν  απ' τον  Ιάσονα  ποια  ανταμοιβή  της  έλαχε.

Κείτεται  χάμω  νηστική 

οι  πόνοι  σημαδεύουν  το  κορμί  της 

και  λιώνει  μες στα δάκρυα  όλο  τον  καιρό 

γιατί   ο   άντρας  της το  νιώθει  την αδίκησε

κι  ούτε  τα  βλέφαρα  σηκώνει

καρφωμένο  έχει το  πρόσωπο  στη γη

κι  όσο  η πέτρα ή το  θαλασσινό  δρολάπι

τόσο  ακούει  τους  φίλους  που την ορμηνεύουν 

Κι  αν  τύχει κάποτε  και  γύρει   τον  ολόλευκο  λαιμό 

μονάχη  κρώζει  τον  αγαπημένο  της  πατέρα  

το  σπίτι  την  πατρίδα  που τα  πρόδωσε 

κι  έφτασε  εδώ  μ' αυτόν τον άντρα 

που σφοδρά  την  ατιμάζει .

Μέσα  απ' τη συμφορά  της  όμως  έμαθε η καημένη

τι  κέρδος  είναι  να μη φεύγεις απ' τη  γη  την πατρική .

Στρέφει  το  μίσος  στα  παιδιά  της 

μαυρίζει  ο  νους  της   να τα  βλέπει .

Φοβάμαι   κάτι  σκοτεινό  ετοιμάζει 

βαραίνει  το  μυαλό  της  κι ούτε θ΄ανεχτεί 

τόσα  δεινά  χωρίς  καλό να  πάσχει .

Την  ξέρω  εγώ και  με  γιομίζει  τρόμο 

μη μπει  στο ανάκτορο  κρυφά 

στο  μέρος  που έστρωσαν  το νυφικό  κρεβάτι

και  σπρώξει   κοφτερό  σπαθί  μες  στο  συκώτι 

ή  μήπως  και τον άρχοντα  και το γαμπρό  σκοτώσει 

κι  έπειτα  κάποια  συμφορά  ακόμη πιο  βαριά  σκαρώσει .

Είναι  τρομαχτική   κι  αν κάποιος συγκρουστεί  μαζί της 

δε  θα  μπορέσει  εύκολα  τραγούδι  επινίκιο  να  ψάλει .

Μα  να και  τα  παιδιά 

σταμάτησαν να παίζουν με τις ρόδες , έρχονται 

δεν ξέρουν  τίποτε  για  τα  δεινά  της  μάνας .

Οι  δροσερές  καρδιές   δεν  αγαπούν τις έγνοιες 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Παλιό  απόκτημα   του  οίκου  της  κυράς  μου,
τι  στέκεσαι   ολομόναχη   κοντά   στις  πύλες 
ψηλώνοντας  το  θρήνο  για τις  συμφορές  σου ;
Πως  θέλησε  η  Μήδεια   ν' απομείνει  μόνη της 
χωρίς  εσένα ;

ΤΡΟΦΟΣ
Γέροντα  ,που  συνοδεύεις  τα  παιδιά  του  Ιάσονα ,
μεγάλη  συμφορά για  τους  πιστούς  τους  δούλους 
τα  βάρη  που  λυγίζουν  τους  αφέντες,
αγγίζουν  με ορμή τα  σωθικά  τους .
Τώρα  κι εγώ  σε  τέτοιο   μέγεθος  οδύνης έφτασα
που  ο  πόθος με κεντρίζει  να' ρθω  και  να  πω
εδώ  σε  γη  και  σ' ουρανό τα  πάθια  της  κυράς  μου 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Δεν έπαψε  η  δύστυχη να  ξεσηκώνει   θρήνους ;

ΤΡΟΦΟΣ
Πως  θα' θελα  την  ξεγνοιασιά  σου !
Είναι  στα  σπάργανά  του  το  κακό 
κι ούτε  που  έφτασε  στη  μέση  

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ 
Η  ανόητη  !  αν πρέπει να το λέει  κανείς  αυτό για τους  αφέντες 
Δεν  της  περνούν μεσ' απ' το  νου  οι νέες  συμφορές 

ΤΡΟΦΟΣ
Μα τι  συμβαίνει  γέροντα ; Μην αρνηθείς  τα  πάντα να μου  πεις 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Τίποτα ...μετάνιωσα  και  για  τα πριν που είπα

ΤΡΟΦΟΣ
Μη , στα  γένια  σου σε  ικετεύω , μη μου  κρύβεις την αλήθεια,
την ίδια  μοίρα  δούλων  μοιραζόμαστε 
Με  τη σιωπή  τη  γλώσσα   μου, αν  πρέπει , θα   τυλίξω

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Πηγαίνοντας   στο άγιο ρέμα  της  Πειρήνης
εκεί  που  κάθονται  οι γέροντες  και  παίζουνε  πεσσούς
χωρίς να δείχνω ,κάποιον  άκουσα να  λέει
ότι   ο  άρχοντας  αυτής  της γης , ο  Κρέων 
ετούτα  τα  παιδιά  μαζί  και τη μητέρα τους 
σκοπεύει  από  την Κόρινθο  να  διώξει .
Δεν ξέρω  αν αληθεύει  αυτός ο λόγος
κι  ούτε  που  θα' θελα  ποτέ  μου τέτοιο  πράμα 

ΤΡΟΦΟΣ
Και  θα ανεχτεί ο  Ιάσονας , παρά  τη μάχη
που  άναψε με τη μητέρα τους ,
να  υποφέρουν έτσι  τα  παιδιά  του  ;

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Αφήνουν  πίσω τους  οι νέες  συγγένειες  τις  παλιές 
κι  εκείνος  πια   δεν  αγαπάει  αυτό το  σπίτι

ΤΡΟΦΟΣ
Λοιπόν  χανόμαστε , αν  φορτώσουμε 
κακό  καινούργιο  στο  παλιό  
, χωρίς  αυτό ακόμα  να΄ χει  σβήσει 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Όμως  εσύ κρατήσου  στη σιωπή , ατάραχη .
δεν είναι ακόμη  ώρα  να  το  μάθει  αυτό η κυρά 

ΤΡΟΦΟΣ
Παιδιά  μου , ακούστε  ποιος  σας έλαχε  πατέρας
Δε  λέω να χαθεί , γιατί  αφέντης μου είναι
Κι  όμως  στους  λατρευτούς  του  τιποτένιος  φάνηκε 

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ
Σαν ποιος  απ' τους  θνητούς  δε φάνηκε  το  ίδιο ;
Κι  αν  τούτα  τα  παιδιά  δεν  αγαπάει  
για το κρεβάτι  μιας γυναίκας,
τώρα  το' νιωσες πως  ο καθένας  πάνω απ' όλους
για  τον  εαυτό του    νοιάζεται ;
Άλλος  γιατί  θαρρεί  πως έτσι  είναι το  δίκιο 
κι  άλλος για να χορτάσει  το  συμφέρον του

ΤΡΟΦΟΣ
Μπείτε  στα  δώματα  ,παιδιά μου .
Καλόβολα  θα γίνουν όλα 
Κι εσύ , όσο  μπορείς  ,κράτα  τα  μακριά
και  μην τ' αφήνεις να  ζυγώσουνε  
τη  χολωμένη    μάνα
Την  είδα  πριν  το μάτι  καταπάνω τους
να ρίχνει  σαν τον ταύρο 
λες  κάποιο τέχνασμα  πως  έβαζε  στο  νου της 
Κι  ούτε  θα  πάψει την οργή ,καλά το ξέρω ,
προτού  να  ξεθυμάνει  κάπου 
Ω  ας  ήταν μόνο  να  ξεσπούμε στους  εχθρούς
παρά σ'  αγαπημένους 

Κώστας   Τσιαχρής  2015

Κώστας Τσιαχρής "Άρνηση"

Από τα  "Αιμοπετάλια"

Ίσως   έρθουν  μέρες  κίτρινες
πεσμένες  από  τα  κλαδιά 
να  λιώνουμε  μαζί  
αυτές  κι εγώ 
καθώς  με  πέταξαν   σ'  αυτό   το χώμα 
και  μου    είπαν  καθαρά :
από   δω  και  πέρα  
                                 θα  λογαριάζεσαι  νεκρός
από  δω  και  πέρα  
                                 θα  τρυπάς  το  χώμα   σα  σκουλήκι
για να  βρεις  το  πτώμα  σου 
για  να  μείνεις  παντοτινά  
χωρίς  ουρανό  και  χωρίς  βροχή 
ούτε  μια  υποψία  πράσινο  σε  όσο  λιγοστεύεις  
για  σένα  περισσός  ο  καιρός
μέσα    στην  ατίμωση  και  στην  πέτρα 

Αλλά  για κοίτα  που  εγώ  δροσίζομαι
που  βγάζω  από τις  σκέψεις  μου νερό
που  λίμνες  έγιναν τα  σωθικά μου
και   πετάω  σπόρους   στο  γυμνό 
και  πιάνουν  
κοίτα ποιήματα  που τρέχουν
απ'τις  τσέπες  μου 
και  βιάζονται  να  σκαρφαλώσουν  στο  μυαλό
Δε  λύνομαι  δεν  παραδίνομαι
δεν  έχω  αστέρια  
να  χρυσώνουν  ξένες  νύχτες 
Κρατώ  μες  στα  χαλάσματα  ένα  όχι 
και  πορεύομαι 


Κώστας   Τσιαχρής

Ε στάσιμο από τη "Μήδεια" του Ευριπίδη : μετάφραση από τον Κώστα Τσιαχρή

ΧΟ. ἰὼ Γᾶ τε καὶ παμφαὴς [στρ. α]
ἀκτὶς Ἁλίου, κατίδετ᾽ ἴδετε τὰν
ὀλομέναν γυναῖκα, πρὶν φοινίαν
τέκνοις προσβαλεῖν χέρ᾽ αὐτοκτόνον·
σᾶς γὰρ χρυσέας ἀπὸ γονᾶς                          1255
ἔβλαστεν, θεοῦ δ᾽ αἷμα ‹χαμαὶ› πίτνειν
φόβος ὑπ᾽ ἀνέρων.
ἀλλά νιν, ὦ φάος διογενές, κάτειρ-
γε κατάπαυσον ἔξελ᾽ οἴκων τάλαι-
ναν φονίαν τ᾽ Ἐρινὺν ὑπ᾽ ἀλαστόρων.         1260

μάταν μόχθος ἔρρει τέκνων, [αντ. α]
μάταν ἄρα γένος φίλιον ἔτεκες, ὦ
κυανεᾶν λιποῦσα Συμπληγάδων
πετρᾶν ἀξενωτάταν ἐσβολάν.

δειλαία, τί σοι φρενων βαρύς                    1265
χόλος προσπίτνει καὶ δυσσεβής
φόνος ἀμείβεται;
χαλεπὰ γὰρ βροτοῖς ὁμογενῆ μιά-
σματ᾽ ἐπὶ γαῖαν αὐτοφόνταις ξυνῳ-
δὰ θεόθεν πίτνοντ᾽ ἐπὶ δόμοις ἄχη.        1270

ΠΑΙΣ (ἔσωθεν)  ἰώ μοι.
ΧΟ. ἀκούεις βοὰν ἀκούεις τέκνων; [στρ. β]
 ἰὼ τλᾶμον, ὦ κακοτυχὲς γύναι.
ΠΑ. Α οἴμοι, τί δράσω; ποῖ φύγω μητρὸς χέρας;
ΠΑ. Β οὐκ οἶδ᾽, ἀδελφὲ φίλτατ᾽· ὀλλύμεσθα γάρ.
ΧΟ. παρέλθω δόμους; ἀρῆξαι φόνον.                           1275
δοκεῖ μοι τέκνοις.
ΠΑ. Α ναί, πρὸς θεῶν, ἀρήξατ᾽· ἐν δέοντι γάρ.
ΠΑ. Β ὡς ἐγγὺς ἤδη γ᾽ ἐσμὲν ἀρκύων ξίφους.
ΧΟ. τάλαιν᾽, ὡς ἄρ᾽ ἦσθα πέτρος ἢ σίδα-
ρος ἅτις τέκνων                                                            1280
ὃν ἔτεκες ἄροτον αὐτόχει-
ρι μοίρᾳ κτενεῖς.

μίαν δὴ κλύω μίαν τῶν πάρος [αντ. β]
γυναῖκ᾽ ἐν φίλοις χέρα βαλεῖν τέκνοις,
Ἰνὼ μανεῖσαν ἐκ θεῶν, ὅθ᾽ ἡ Διὸς
δάμαρ νιν ἐξέπεμπε δωμάτων ἄλαις·                           1285
πίτνει δ᾽ ἁ τάλαιν᾽ ἐς ἅλμαν φόνῳ
τέκνων δυσσεβεῖ,
ἀκτῆς ὑπερτείνασα ποντίας πόδα,
δυοῖν τε παίδοιν ξυνθανοῦσ᾽ ἀπόλλυται.
τί δῆτ᾽ οὐ γένοιτ᾽ ἂν ἔτι δεινόν; ὦ                               1290
γυναικῶν λέχος
πολύπονον, ὅσα βροτοῖς ἔρε-
ξας ἤδη κακά.

Αχ   γη κι   ολόφωτη  αχτίδα

του  Ήλιου , στρέψτε το βλέμμα  σας

κοιτάχτε  την κακούργα  τη  γυναίκα

προτού  ν' απλώσει  στα  παιδιά

το   φονικό της  χέρι το  αιματόβρεχτο

Απ'  τη χρυσή  σου ,Ήλιε ,  τη  γενιά 

είναι  βλαστάρι 

και  τώρα  ο  φόβος  να  χυθεί  από  θνητούς 

το   αίμα  του  θεού   φουντώνει 

Εσύ  όμως   Φως , σπέρμα  του  Δία ,

σταμάτησέ  την 

βάλε  φραγμό   στα  βήματά  της 

κι  έξω από τ' ανάκτορο  

τη   δόλια  οδήγησέ  την  

που οι δαίμονες  την  έχουν  κάμει 

φόνισσα   Ερινύα 

Πάνε   χαθήκαν  

τόσα  βάσανα  για  τα  παιδιά 

ανώφελα   λοιπόν  στον  κόσμο  έφερες

τη λατρευτή  γενιά  σου

σύ  που φτερούγισες  

μέσα  απ'  τις  αφιλόξενες  τις  μαύρες  Συμπληγάδες

Α   δύστυχη , πως όρμησε   

στα φρένα  σου  βαριά   χολή

και  σ' άγγιξε  το ανόσιο  φονικό ;

Αβάσταχτο  κακό  στον  άνθρωπο

να στρέφει   το μαχαίρι  στους  αγαπημένους 

Τότε σ' ολάκερη  τη γη

τα σπίτια  των φονιάδων 

τα  ραντίζουν   οι  θεοί 

μ'  αντάξιες  πίκρες  για τα φονικά  

ΠΑΙΔΙ  :  Ωχ   ωχ
ΧΟ:     Ακους   τις  κραυγές  των  παιδιών ,τις  ακούς  ;
            Αλίμονό   σου  δύστυχη , βαριόμοιρη   γυναίκα 
ΠΑΙ :  - Ω   τι να κάνω ; πως να  ξεφύγω πως  από  της  μάνας  μου το χέρι ;
            -Δεν  ξέρω , αγαπημένε  μου αδελφέ ! Πεθαίνουμε 
ΧΟ:   Να  μπω στο  σπίτι άραγε ; Το  κλώθει  ο   νους  μου
           να   γλιτώσω   τα  παιδιά   απ' το  φόνο
ΠΑΙ: -Ναι  μα  τους  θεούς ,όσο ακόμα  είναι  καιρός , γλιτώστε  μας
          -Όλο  και  πιο κοντά  , στου  ξίφους  την  παγίδα  πέφτουμε 
ΧΟ  :  Δύστυχη , σα να 'σουν από  πέτρα  ή σίδερο
           το σπόρο  των παιδιών  που γέννησες 
           θα  τον ξεκάνεις  με  το  ίδιο  σου το  χέρι 
           Έχω ακουστά  πως  μια  μονάχα   απ' τις  παλιές  γυναίκες
           άπλωσε θανατερό  το  χέρι   
           στα  μονάκριβά    της  σπλάχνα 
           Τη  φρενιασμένη  απ' τους  θεούς   Ινώ 
           όταν  την έδιωξε  του  Δία  το ταίρι από  το  σπίτι 
           και  να  πλανιέται  εδώ κι εκεί  την  άφησε
           Έπεσε   η δόλια    στ΄ αρμυρό  το  πέλαγο  
           ανόσια   πρώτα  σκότωσε  τα τέκνα  της
           γκρέμισε  το κορμί της  απ' της θάλασσας τα  βράχια
           και   βούλιαξε  στο  θάνατο   
           κοντά  στα  δυο   βλαστάρια  της 
           Ποιο  φοβερότερο  δεινό μπορεί να  γίνει ;
           Άχου κρεβάτι  πολυβάσανο  των  γυναικών !
           τόσα  κακά  που  μέχρι τώρα  σκόρπισες  μες  στους  θνητούς 
           

Κώστας  Τσιαχρής   

Jamie xx "In colour"

Στο πολύχρωμο παρθενικό του άλμπουμ ο Jamie xx ,μουσικός παραγωγός και μέλος του βρετανικού σχήματος The xx , καταθέτει την προσωπική του άποψη για τον ήχο του μέλλοντος .Χωρίς να παρεκκλίνει από την κατεύθυνση που χάραξε με το συγκρότημά του , με πρωταρχικό υλικό του τις υπνωτικές μελωδίες , τη σκοτεινή διάθεση και  με μια μουσική ταυτότητα βασισμένη στα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα , εξερευνά στο "In colour" τα μυστικά ενός περισσότερο χορευτικού ήχου. Έτσι , ο ρυθμός συχνά ανεβαίνει , τα κρουστά δυναμώνουν και περικυκλώνουν τις μελωδικές φράσεις , ο ιδρώτας ξεκορμίζει απ'τους αδένες και κατρακυλάει  στο  σώμα  . Μουσικά το "In colour" αναβιώνει και εμπλουτίζει τον house και trip hop ήχο της δεκαετίας του 80 και του 90 . Για τη σύνθεση των τραγουδιών ο καλλιτέχνης χρειάστηκε μία χρονική περίοδο πάνω από πέντε χρόνια ,ενώ παράλληλα χρησιμοποίησε μουσικά αποσπάσματα από ποικίλες πηγές ,από τηλεοπτικές σειρές ,από ραδιοφωνικά προγράμματα αλλά και από τραγούδια . Για παράδειγμα , το "I know There's gonna be [Good Times] βασίζεται σε ένα sample από το τραγούδι των Persuasions "Good Times" .Επιπλέον , στο άλμπουμ συμμετέχουν δύο από τα βασικά μέλη των xx ,η Romy [Madley Croft] και ο Oliver Sim , οι οποίοι κάνουν φωνητικά στα "Loud places" , "Seesaw" [η πρώτη] και "Stranger in a room" [ο δεύτερος] , συμβάλλοντας αμφότεροι , με τον τρόπο που ερμηνεύουν , στη δημιουργία μιας απόκοσμης ατμόσφαιρας. Συμμετέχουν επίσης οι rappers Young Thug και Popcaan στο πιο ρυθμικό και διεγερτικό τραγούδι του δίσκου "I know There's gonna be [Good Times] . Με ένα σύνολο εξαιρετικών μουσικών στιγμών , ο Jamie Smith λοιπόν [όπως είναι το πραγματικό του όνομα ] , διευρύνει το ηχητικό στίγμα που τον καθιέρωσε ως παραγωγό των xx και δημιουργεί ένα άλμπουμ που ισορροπεί με θαυμαστό και σοφά μελετημένο τρόπο ανάμεσα στην ένταση της μουσικής των clubs και στην νωχέλεια της ambient αισθητικής , ανάμεσα στο γήινο και στο υπερβατικό .

Κώστας  Τσιαχρής

Διονύσης Γιατράς "Η στιγμή"

Ένα σου βλέμμα αρκούσε για να σταματήσει ο γύρω χρόνος.

Ένα σου βλέμμα αρκούσε για να νικήσω αιώνιους εφιάλτες που τυραννούν την ψυχή.

Και μία μουσική βουβή, μα τόσο γαλήνια, που μέσα απ’ τη σιωπή να δίνει τον μόνο πραγματικό ρυθμό.

Μπορεί να ειπωθεί τόσο συναίσθημα έξω από κάθε λέξη;

Κι όμως, στο κοίταγμά σου έμαθα να λέω την αλήθεια σιωπηλός.

Κι έπειτα ήρθαν οι λέξεις. Σα γιγάντιο καταστροφικό κύμα ήρθαν να διαλύσουν κάθε πραγματική στιγμή.

Μία μικρή στιγμή αγκάλιαζε όλο το χρόνο, που θα μπορούσε να κρατήσει, οποιαδήποτε υπόδουλη σε λέξεις επικοινωνία.

Κι ακόμη κι εκεί, στη ροή των λέξεων, στη διαρκώς άγνωστη κατεύθυνση του λόγου, ένιωθα τις φράσεις σου να με κεντρίζουν σαν το κεντρί του σκορπιού.

Τόσο απρόσμενα, τόσο εκρηκτικά ώστε να μου θυμίζουν ότι είμαι ακόμα ζωντανός.

Η ζεστασιά μίας φλόγας που σιγοκαίει γεμάτη θαλπωρή να σμίγει με την καταστροφική μανία μίας πυρκαγιάς που εξαφανίζει τόπους και χρόνους.

Μία μικρή στιγμή αρκούσε για να ξεκινήσει ο φλεγόμενος θάνατος του παλιού.

Μία μικρή στιγμή αρκούσε για να ανάψει μία νέα φλόγα πάθους και αισθησιασμού, θαλπωρής και φροντίδας.

Μία μικρή στιγμή γεμάτη σιωπή έδειξε ένα νέο κόσμο, ένα νέο παρόν, μία μικρή στιγμή αρκούσε για να διαλύσω τον κύκλο που αέναα έστρεφε το φλογερό δαίμονα εναντίον μου. 

Σ’ αυτήν τη στιγμή, κοιτώντας τα μάτια σου μπόρεσα να θυμηθώ ότι μόνο έξω από τις λέξεις η φλόγα μένει αναμμένη.