Φυσάει όλο το απόγευμα αυτή η μοναξιά κουράστηκαν τα δέντρα να την τραγουδάνε μ' εκείνο το μονότονο ββββ δε λέει να κοπάσει Έρχεται από μακρινούς ασκούς από τις πρώτες λάσπες που έχτισαν τον άνθρωπο από το πλευρό που λυπήθηκε να σπαράξει ο Θεός δύναμη παραδομένη άνευ όρων σε άλλη δύναμη όμοια με κλάμα πεινασμένου ζώου φυσάει με χτύπους πάνω στις κορνίζες ξεριζώνει πρόσωπα που υπήρξαν κάποτε και κάπως καταστρέφει ενθύμια πόθου με μανία απατημένης συζύγου
Κάτω απ' τη λάμπα στάσου σκοτεινή μου λέξη Κάθισε γυμνή με τα εσώρουχα με τα νοήματα που αγγίζουνε την ποίηση χωρίς επίθετα και τόνους ανορθόγραφη προκλητικά με τα φωνήεντά σου ανοιχτά στον έρωτα και με τα σύμφωνα φύλλο συκής πάνω στο καρβουνάκι το αναμμένο ανάμεσα στα πόδια σου Και μη φοβάσαι το μαχαίρι Άφησέ το Θα σκαλίζει στο μυαλό μου μάρμαρο για να σε στήσει μέσα ίνδαλμα μιας φρίκης
Δεν ξέρω αν ο άνδρας
που παριστάνει κάθε απόγευμα τον θάνατο στο πάρκο
αν είναι απλώς μια αυταπάτη
αν τρέφεται και τρέφει νεύματα από άλλους τόπους
αν γεννιέται από τις επικίνδυνες μεριές της μνήμης
κι ύστερα αν πάλι πέφτει σ' έναν χώρο άδειο από φοβίες
Έρχεται κάθε απόγευμα κοντά στα δέκα χρόνια
μ'ένα παλτό μαύρο και μακρύ
μ' ένα χαμόγελο βγαλμένο από πίνακες
αρρωστημένο κάτω από την άνοιξη του
Φτιάχνει πηγάδι ανάμεσα στους ζωντανούς και κατεβαίνει
του σφυρίζουν τα παιδιά αλλά κατεβαίνει τον πιέζουν σα χρησμό πίσω απ' τα χείλη κατεβαίνει
του χαράσσουν στα παγκάκια ζωγραφιές και δυναμώνει μνήσθητί μου σκοτεινιάζει
Αν κάποιος πλησιάσει βλέπει
ένα κατάρτι στο στήθος του βλέπει φύκια
πετρωμένες γοργόνες στις πληγές του βλέπει άνεμο παντού
αλλά πάνω απ' όλα νοσταλγία για ένα ατέλειωτο ταξίδι
Μόνος και σκληρός
αλλά έτσι κι αλλιώς η μοναξιά σκληραίνει αυτούς που ζουν χωρίς ν' αγγίζουν
Καθόλου δεν παραξενεύομαι ας είναι
μέσα σε τόσους δήθεν ζωντανούς ας είναι κι ένας γνήσια πεθαμένος
Για τελευταία φορά στην ανοιχτή βαλίτσα περιμένει
ακόμη λίγος χώρος για την έξοδο ακόμη ένα χρέος διψασμένο που χωράει τα φανερά και τα κρυφά μας λόγια Σα να μας δίνουν ένα όνειρο
και απαιτούν να το μοιράσουμε σε χίλιους ύπνους σε κάθε πόντο του μαξιλαριού
να βγουν αχτίδες κι ένας ήλιος να περικυκλώσει το κεφάλι μας που σιγά σιγά θα γίνει πονοκέφαλος από άλλα χρόνια τότε που λίγα έμοιαζαν ακίνδυνα
και περισσότερα υπόσχονταν αγκάθια Κι έτσι τώρα στην αγάπη
νιώθουμε μονάχα ένα πισώπλατο μαχαίρωμα τώρα ισορροπία φέρνουν μόνο οι στροφές και κάθε δευτερόλεπτο η ζωή μας συμμαχεί με τη βιασύνη Η ανοιχτή βαλίτσα περιμένει ένα καρδιοχτύπι που θα δώσει κίνηση ή ακινησία στην πόρτα Περιμένει
Ας είναι Κύριε αυτά τα τελευταία λόγια της ημέρας Τώρα που το κεφάλι χωνεύει ακόμη τις εικόνες του με αγάπη
γουργουρίζοντας περισσότερο κι από χώμα που του δόθηκε νερό μετά από μήνες ξηρασίας Δώσε πρώτα τα μεγάλα λόγια να κοπάζουν όταν έχουν ξεσπάσει
κι έχουν απομείνει κάτω από το σάρωμά τους
ρημαγμένες στέγες ή αγάλματα θεών με τη στύση τους χαμένη σε κάποια βάθη του καιρού Έπειτα να φτάνουν ως τα αυτιά μας οι κραυγές -βοήθεια- των αγγέλων όπως ο ένας στάζει αμαρτία μέσα στον άλλο
και δροσίζει τα σκοτάδια του Αλλά στο τέλος, μεταξύ μας, διώξε από τα χείλη αυτόν τον λυρισμό
που κόβει μέρες από την αλήθεια
και τις δίνει απλόχερα στην πρώτη ανεύθυνη παρηγοριά Δεν έχουμε ανάγκη πλέον από άλλες διαστροφές Αμήν
Δεν αλλάζει εύκολα η γεωγραφία ενός ανθρώπου Πόσα βουνά να στήσει για να μη φανεί μια επίπεδη ψυχή; Οι κορυφές θα λιώσουν με το πρώτο άγγιγμα κι οτιδήποτε θυμάται ουρανό θα γίνει λήθη Είναι ένας τρόπος για να τιμωρείς τα ύψη τα φτερά που το σκασαν από τις πλάτες των αγγέλων Πες :Καληνύχτα αίμα Κι όλα γίνονται και πάλι παγετώνας Είναι ένας έντιμος αποχαιρετισμός σε όσες λάβες θάφτηκαν και θα θαφτούν βαθιά στο χιόνι
Όλα πέρασαν μ 'έναν τρόπο που παρίστανε την εξιλέωση κι έχω απομείνει ένας άνθρωπος που ζητά χαρτί να γράψει κάτι απ'τις αλήθειες του κι οι αλήθειες του ζητούν να σβήσουν κάτι από εκείνον Πέρασαν μ' έναν αγώνα δρόμου μεταξύ θηράματος και κυνηγού και πλέον δε φαίνεται ποιος θα σκοντάψει πρώτος ποιος θα σηκώσει από το χώμα τον πεσμένο του εαυτό για να του δώσει ακόμη μια φορά την αντοχή να ηττηθεί Ευτυχώς όμως νίκησες αγαπημένη μοναξιά την ώρα που έλεγα πως έφτασαν κομμάτια μου σε λάθος χέρια στην πιο ανθρώπινη εκδοχή του θεϊκού τερμάτισες χωρίς να περιμένεις δάφνες
απ' αυτή την ηλικία που όλοι φτυαρίζουν αθόρυβα το χιόνι τους στις αυλές των άλλων
Χριστούγεννα του 2018.Μίαχρονιά προς το τέλος της. Παρέα πάντοτε με τη
μουσική, με τους ήχους που συνόδευσαν διαφορετικές στιγμές και διαθέσεις. Τίποτε
το εντυπωσιακά διαφορετικό για εκείνους που περίμεναν το αδοκίμαστο και
πουη ζωή τους κύλησε μέσα στις μελωδίες.
Ωστόσο, οι καλέςπροτάσεις υπήρξαν και
θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Μέχρι που να γίνει το επόμενο μεγάλο βήμα προς τα
εμπρός. Όποτε γίνει. Ως τότε θα πορευόμαστε με αυτά, που μπορεί να μη θυμίζουν τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, είναι ωστόσο
η μουσική του σήμερα, η μουσική μιας γενιάς που πρέπει να δώσει, έστω και
αναγκαστικά, ψυχή στην τεχνολογία Πολυσυλλεκτική η μουσική μας πρόταση με τα καλύτερα άλμπουμς ,όπως πάντα. Ένας πολύχρωμος κόσμος που συγχωνεύει όλα τα μουσικά είδη και αναδεικνύει τη διαφορετικότητα ως υπέρτατη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης.
1.THE 1975 A BRIEF INQUIRY INTO ONLINE RELATIONSHIPS
